Helga Vilborg og Stjáni Sverris

Nýtt blog

2006-05-29T11:11:00.000Z

Vegna vandamála með blogsíðuna höfum við ákveðið að skipta um bloggsíðu. Slóðin á nýju síðuna er www.helgavilborg.blog.is.

8.- 15. maí

2006-05-15T18:04:00.000Z

8. maí

Litli kaffi karlinn er veikur. Fékk hita í nótt og er óttalega slappur. Hann er búinn að vera slappur í maganum undanfarið og með endalaust kvef og er svo að fá jaxla í ofanálag. Maður þarf samt alltaf að vera á varðbergi, enn meira hér en heima þegar þau fá hita litlu skinnin, því það getur alltaf verið eitthvað annað. Ég bara vona að þetta sé einhver venjuleg pest.
Bóndinn á svo afmæli á morgun, verður 32 ára. Það er nú ekki búið að gera neinar stórkostlegar ráðstafanir, enda erfitt þegar litli maðurinn er svona lasinn. En eitthvað gerum við nú, kanski ég baki allvega súkkulaðiköku í kvöld þegar hann fer í boltann.

Við erum byrjuð aftur í skólanum eftir langt og gott páskafrí. Síðasta vika var ekki nema þrír dagar vegna þess að það var frí fyrsta maí og svo var eþíópskur frídagur þann 5. Það var fínt að byrja rólega en nú er allt komið á fullt aftur. Það er ekki nema mánuður eftir, tíminn flýgur alveg áfram.

Við fengum gesti í grill á föstudaginn. Það voru Craig og Allison og strákarnir þeirra og önnur bandarísk hjón, Jake og Erin og börnin þeirra tvö. Þau starfa fyrir sömu kristniboðssamtök og Craig og Allison og eru einnig að fara að starfa meðal Gumus fólksins. Þetta var mjög vel heppnað kvöld þrátt fyrir að það færi að hellirigna einmitt þegar við ætluðum að fara að borða úti á palli. Þá var bara að drífa allt inn. Við borðuðum svo svínakjöt og pylsur og grillaða banana í eftirrétt. Gestirnir höfðu aldrei smakkað svoleiðis áður og þótti alveg sérlega ljúffengt. Er þetta kanski íslensk uppfinnining?

Sl. fimmtudag kom ég við í bankanum til að hitta litlu vinina hans Kristjáns. Í síðustu viku kom það upp á að móðir Gabrexhiabers væri á leiðinni norður til Tigrai þaðan sem þau koma og vildi hafa Gabri með sér. Þeir voru í miklu uppnámi yfir þessu og endaði með því að Kristján fór til þeirra og komið var á fundi með móður hans og einum kennara í skólanum. Niðurstaðan varð sú að Gabri átti að fá að búa hjá nágranna þeirra þar til móðir hans kæmi til baka efir tvo mánuði svo hann gæti sótt skólann. Eitthvað breyttist þetta nú því á fimmtudaginn hringdi Mickias alveg miður sín því Gabre væri á leiðinni með móður sinni til Tigrai um kvöldið. Ég fór því og hitti hann og við spurðum móður Mickiasar hvort Gabri mætti búa hjá þeim þennan tíma ef við borguðum fyrir hann uppihald og játti hún því. Ég fór því með Mickiasi heim til Gabri en þá höfðu þau farið um morguninn svo við vorum of sein. Mickias greyjið var mjög miður sín en hann er duglegur og heldur áfram að stunda skólann. Ég komst líka að því að móðir Gabrexhiabers á von á barni og er það eflaust hluti af skýringunni hvers vegna hún fór. Þessi fjölskylda þarf á fyrirbæn að halda. Líf þeirra er síður en svo auðvelt en svona er líf svo ótalmargra hér í Addis. Margir koma utan að landi til að freista gæfunnar en þurfa svo að búa við mikla fátækt og neyð.
Við hugsuðum eftir á að kanski var bara best að hann fór með móður sinni. Þau eru mjög náin og eflaust þarf hún á honum að halda við þessar astæður. Við höfum heyrt að þau komi til baka eftir tvo mánuði en vitum svo sem ekkert. Þá kanski fær Gabri tækifæri til að byrja aftur í skólanum. Eins og Eþíóparnir segja þá veit það Guð einn.

Ég get líka fært gleðifréttir. Kristján fór með Yilma, vaktmanninn okkar sem er veikur á Kóreanska spítalann í CT scan einmitt daginn sem ég skrifaði síðast. Ekkert sást á myndunum þannig að líklega er þetta ekkert alvarleg. Gabríel Lende, norski læknirinn, sagði að líklegast væri þetta veirusýking í taugum og ekkert hægt að gera annað en hvílast. Þó er öruggara að taka blóðprufur til að sjá hvort eitthvað kemur fram en þetta virðist að minnsta kosti ekki vera jafnalvarlegt og leit út í fyrstu. Þið megið samt halda áfram að biðja fyrir honum og fjölskyldu hans, að hann nái fullum bata.

12. maí

Það gengur illa að komast á netið þannig að það líður lengra á milli þess sem ég get sett færslur á síðuna. Eins og er er ekki hægt að komast inn. Svona er þetta bara hér.
Ég ákvað að fara ekki í skólann í dag því ég hef ekki sofið neitt af ráði undanfarna fimm sólarhringa. Dagbjartur Elí er búinn að vera veikur, var með yfir 40 stiga hita tvær nætur í röð en var loks hitalaus í gærmorgun. Hann er samt langt frá að vera alveg frískur og er voða grátgjarn og sefur illa bæði á nóttunni og daginn. Þetta er einhver víruspest, virðist vera, í honum og svo eru jaxlarnir mikið að plaga hann. En þetta gengur nú allt yfir.
Hin tvö eru spræk og hress og eru núna í leikskólanum. Það var síðasta barnakórsæfingin í gær en þau eiga að syngja í kirkjunni á sunnudaginn og svo á 17. maí (þjóðhátíðardegi norðmanna) sem haldinn verður hátíðlegur með pompi og pragt.
Þeim fannst nú frekar fáránlegt að ekki skyldi vera nein veisla fyrir pabba á afmælisdaginn. Þau voru mjög spennt yfir að pabbi ætti afmæli og vildu fá að vera í fínum fötum. Þau teiknuðu myndir handa pabba og sungu afmælissönginn og svo borðuðum við góðan morgunverð en svo voru þau alltaf að bíða eftir gestunum. Það varð nú ekkert úr því að bjóða neinum þar sem minnsti maðurinn var svo lasinn en við borðuðum afmælisköku fjölskyldan sem Margrét Helga og Jóel fengu að skreyta.
Margrét Helga er mjög mikið að velta vöngum yfir lífinu og tilverunni. Hún spyr mikið um dauðann og talar mikið um Diddu frænku. Við höfum spjallað um að þegar fólk deyr þá er það í rauninni bara líkaminn sem deyr sem er hulstrið sem við búum í hér á jörðinni. Sálin sem erum við sjálf fær að búa á himnum með Jesú. Við höfum líka lesið mikið bók sem heitir “ég og afi tölum saman um dauðann” sem er mjög góð útskýring fyrir börn um dauðann. Mér fannst svo merkilegt að fyrstu dagana eftir að Didda dó var hún alltaf að teikna myndir af Jesú á krossinum. Við spjölluðum dálítið um það hvers vegna Jesús dó á krossinum og svo spurði ég hann hvað hefði svo gerst, hvort Jesús hefði bara dáið. “Nei hann lifnaði upp!” sagði hún þá brosandi.
Í gærkvöld vildi hún svo vita nákvæmlega hvernig börnin yrðu til. Hún las stundum heima á Karlagötunni bók með mömmu sem fjallar um líkamann, beinabókin kallar hún hana. Þar hafði hún nú eitthvað lesið um þetta með börnin og ýmislegt fleira um líkamann sem hún hefur mikinn áhuga á. Enda ætlar hún að verða hjúkrunarfræðingur eins og amma Magga.

Jóel er alltaf að æfa sig eins og pabbi því hann ætlar að verða sterkur. Hann hleypur hring eftir hring á lóðinni og “lyftir sér” svo á stöng á rólunni og svo geriri hann armbeygjur í stofunni. Svo spyr hann “mamma er ég ekki rosalega duglegur?” Svo þarf auðvitað að fara í sturtu eftir allar æfingarnar! Fyrir nokkrum vikum var varla nokkur leið að koma drengnum ógrátandi í bað en nú vill hann helst fara í sturtu tvisvar á dag!

Nú er staðfest að við fáum húsið sem við vonuðumst eftir á seminarlóðinni. Það verður rosalegur munur. Þar er stór stofa, fimm herbergi, þvottahús, bílskúr, gott eldhús með búri, nóg skápapláss og stór, fallegur garður. Þetta verður algjör lúxus. Ég ætla fljótlega að fá að fara og mæla gluggana svo ég geti farið að sauma gardínur. Svo þurfum við að fara að huga að því að kaupa þá húsmuni sem okkur vantar. Hér erum við bara með það helsta í láni.

Jæja nú loksins er ég komin á netið, sjáum hvort ég kemst inn á síðuna...

15. maí
Ekki hefur mér enn tekist að koma þessu áleiðis á þessa blessuðu heimsíðu okkar. Annaðhvort er bara ekki hægt að komast á netið og þá sjaldan kemst ég af einhverjum ástæðum ekki inn á síðuna. Ég held því bara áfram að skrifa dagbók og svo verður bara að koma í ljós hvenær þetta kemst fyrir auðu almennings.

Helgin var bara nokkuð viðburðarrík hjá okkur.
Á föstudagskvöldið fengum við pössun og fórum tvö út að borða hjónin eftir að hafa tekið á því í ræktinni. Ragnhild vinkona okkar var svo elskuleg að passa og finnst krökkunum ekki leiðinlegt að vera með henni. Við ákváðum að prófa stað sem við höfum aldrei farið á áður og urðum sko ekki fyrir vonbrygðum. Maturinn var himneskur, þjónustan til fyrirmyndar og allt svo hreint og snyrtilegt sem er nú ekkert alveg sjálfsagt hér í þessari borg. Svo var þetta bara alveg hræódýrt.Fjórréttuð máltíð fyrir okkur tvö kostaði jafnmikið og hálfur aðalréttur fyrir einn myndi kosta heima. Þetta var alveg frábært kvöld.

Á laugardaginn voru Ten- sing tónleikar. Það var æfing allan daginn og ég æfði með þeim fyrstu tvo tímana frá 10- 12. Svo voru tónleikarnir sem voru mjög vel heppnaðir kl. 4. Margrét Helga og Jóel voru með mér og fannst gaman að fá að leika við krakkana á casa inces (tónleikarnir voru í kapellu norska skólans) Svo á sunnudaginn söng barnakórinn í alþjóðlegu kirkjunni auk þess sem ég spilaði við messuna. Krakkarnir stóðu sig alveg frábærlega en spilamenskuna ætla ég ekki að ræða hér. Ekki annað en að tónlistarmálin í kirkjunni þarfnast fyribænar.

Barnakórinn á svo að syngja í guðsþjónustunni á 17. maí auk þess sem ég stjórna fullorðinskór og spila í kirkjunni. Það verður mikið um dýrðir á norska skólanum og allur dagurinn hjá mér á morgun fer í æfingar og pönnukökubakstur því ég var beðin að koma með íslenskar pönnukökur. Við urðum reyndar frekar svekkt að heyra í dag að okkur er ekki boðið í norska sendiráðið seinna um daginn af því að við erum hvorki norskir ríkisborgarar né vinnum á norska skólanum eða eigum börn þar (leiskólinn telur ekki) – en svo er nú það það er ekki sama Jón eða séra Jón!Ekki meri um það.

Jæja LOOOOKSINS er ég komin inn á síðuna. Ég þarf reyndar skoða eitthvað þetta með kommentin mér sýnist það ekki virka eins og er, sjáum hvað mér tekst að gera.

Ég bið Guð að blessa ykkur öll sem lesið og bið ykkur að muna eftir okkur í bænum okkar. Ég hef líka enn meiri gleðifréttir að færa af Yilma, vakmanninum okkar því hann er á góðum batavegi- takk fyrir að biðja með okkur.

Mikið var!!!!

2006-04-29T11:54:00.000Z

24. apríl

Nú skulda ég langt blogg!!!
Ég var eiginlega komin með hálfgerðan bloggleiða og svo er netsambandið svo stopult búið að vera undanfarið. En annars eru bara engar fréttir góðar fréttir er það ekki ?

Við erum búin að hafa það alveg rosalega gott með mömmu og pabba í heimsókn. En áður en ég segi frá því verð ég aðeins að segja frá Melodie Grand prix sem er söng/ hæfileikakeppni sem haldin er á norska skólanum ár hvert. Að þessu sinni var það 25. mars. Leikskólinn var með fyrsta atriðið og tóku Margrét Helga og Jóel að sjálfsögðu þátt. Þau voru búin að vera að æfa lag ú Karíusi og Baktusi nokkrar vikur á undan og áttu svo öll að mæta klædd upp sem Karíus og Baktus. Þetta voru ekkert smá krúttlegir Karíusar og Baktusar. Ég var búin að segja Margréti Helgu og Jóel að þau þyrftu að syngja hátt og snjallt svo allt fólkið myndi heyra í þeim og þau gerðu það sko, sungu manna hæst. Þeim fannst þetta alveg rosalega spennandi og hlökkuðu til í margar vikur á undan!

Mamma og pabbi komu svo laugardaginn 1. apríl, alveg voðalega föl á vangan eitthvað en úr því hefur nú aldeilis ræst og við sendum þau til vetrarríkisins kaffibrún og sælleg! Sunnudaginn annan apríl var páskaguðsþjónusta á norska skólanum þar sem litli sæti kórinn okkar söng. Þau stóðu sig alveg svakalega vel og litla konan mín söng einsöng í hljóðnema eins og hún hefði aldrei gert neitt annað og alveg alsæl með sjálfa sig “Var þetta ekki gott hjá mér amma?” spurði hún á eftir.

4. apríl heldum viðs svo til Awassa þar sem við áttum fimm góða daga ásamt apaköttum og híenum. Það var mikið buslað í sundlauginni og svo var spilað og lesið eins og í góðri sumarbústaðarferð á Íslandi. Annars höfum við bara verið hér í Addis. Farið út að borða, í fjallgöngu á Menagesha, í sund á Sheraton og bara haft það rosalega huggulegt. Mamma og pabbi hafa gist á gestahúsi danska kristniboðsins DEM (Danish Ethiopia Mission) sem er hér á næstu lóð. Það er alveg ægilega huggulegt og þar sem íbúðin okkar er heldur lítil var það vel þegið. Krökkunum hefur líka þótt spennandi að fá að gista hjá ömmu og afa.

Við héldum páskana hér heima. Páskadaginn byrjuðum við á hátíðarmorgunverði með Nóa og Siríus páskaegg í eftirrétt. Svo fórum við í kirkju þar sem ég sá um alla tónlistina ásamt Ellen og Alf Åge Hansen ( við erum síðan að fara að halda tónleika hér 30. apríl) Seinnipartinn grilluðum við svo íslenskt lambalæri sem rann ljúflega niður með eþíópsku blandi (Mirinda appelsíni og malti). Í eftirrétt var svo dýrindis ís sem afi keypti sem minnti mjög á heimalagaða ísinn hennar ömmu Borgu þannig að þetta var allt saman alveg dásamlegt.

Mamma átti svo afmæli 18. apríl. Við byrjuðum daginn á að syngja fyrir utan gluggan hjá ömmu og færa henni pakka og myndir sem krakkarnir höfðu teiknað. Svo fórum við öll saman út að borða á veitingastað sem heitir Top Vew. Krökkunum finnst svo gaman þar því þar er svo skemmtilegt leiksvæði.

Við fórum líka í nokkur heimboð. Fyrst til fjölskyldu Almas sem er eþíópsk vinkona mömmu sem býr á Íslandi. Það var tekið á móti okkur eins og höfðingjum með dýrindis kræsingum. Á Eþíópsku páskunum sem voru viku á eftir okkar var okkur boðið í mat heim til Asnakú, barnfóstrunnar okkar og svo í dag fórum við heim til Fantanesh, húsjálparinnar okkar. Að sjálfsögðu var allstaðar boðið upp á injera og wodd sem er þjóðarréttur Eþíópa. Alveg hrikalega góður matur, en injeran gerir það að verkum að maður verður alveg sprengsaddur lengi á eftir það er eins og það blási út í maganum á manni. Við fórum líka í heimsókn til Mörtu vinkonu minnar en þar var okkur boðið í kaffi.

26. apríl

Þá held ég áfram....

Mamma og pabbi voru að fara áðan. Kveðjustundirnar verða bara erfiðari og erfiðari. En þetta fylgir. Við erum mjög þakklát fyrir þennan tíma sem við höfum átt saman, við erum öll búin að njóta þess mjög vel. Margrét Helga átti erfitt með að sleppa ömmu sinni í morgun og við grétum saman mæðgurnar á eftir. Svo tókst okkur að dreyfa aðeins huganum við leik í dúkkuhúsinu.

28. apríl

Jæja, eitthvað ætlar það að ganga hægt hjá mér að skrifa. Það kanski breytir ekki miklu þar sem ég kemst hvort eð er ekki á netið. Það er búið að vera mjög lélegt samband undanfarnar vikur.

Annars er búið að vera fínt að fá frí úr skólanum. Flestir eru orðnir frekar þreyttir en nú er bara einn mánuður eftir. Síðustu dagana fyrir páskafrí var einskonar verklegt nám. Við fengum þrjá daga þar sem við áttum að finna okkur verkefni sem helst tengist því sem við erum að fara að vinna við eftir málaskólann, en fyrst og fremst til að æfa okkur að tala amharísku. Ég fór einn dag og fylgdist með tónlistarkennslu á seminarinu. Reyndar fer allt þar fram á ensku en ég var búin að fá leyfi til að nota einn dag í þetta þar sem áætlað er að ég taki yfir hluta af kennslunni þar. Annan daginn var ég svo heima hjá Mörtu þar sem ég spjallaði við fjölskylduna og lærði meðal annars að baka injera hjá mömmu hennar. Það varð nú ekki beint fallegt injera en ég reyndi þó! Svo borðuðum við nýbakað injera með berberre (krydd sem er mikið notað í matargerð hér) sem er bara alveg hrikalega gott. Annars var ég bara heima og spjallaði við húshjálpirnar. Mér finnst ég oft bara mest læra á að vera heima og spjalla við þær. Þær eru mjög meðvitaðar og duglegar að leiðrétta mig og hjálpa mér að læra. Önnur þeirra talar nánast enga ensku og hin er mjög stíf á að tala bara amharísku þótt hún kunni smá ensku en það er bara gott fyrir mig. Ég er allavega búin að læra heilmikið af þeim.

Kristján ákvað að fara niður í bæ og spjalla við tvo skóburstunardrengi sem hann hafði kynnst. Hann kannaði aðeins aðstæður þeirra og ákvað svo að hjálpa þeim að fara í skóla. Eftir talsverða leit fann hann skóla handa þeim þar sem kennslan er í eftirmiðdaginn svo þeir geta unnið á daginn. Hann keypti líka handa þeim skó og skólatösku og bækur fyrir skólann. Þeir voru auðvitað alsælir en þeir halda áfram og reyna að sjá hvað þeir geta fengið meira. Núna hringja þeir nánast daglega til að biðja Kristján um hitt og þetta og að hann komi og hitti þá. Það er ekki á hverjum degi það kemur útlendingur og bíðst til að borga fyrir þá skólagöngu og kemur fram við þá sem jafningja.
Þið megið gjarnan muna eftir þessum drengjum í bænum ykkar. Þetta er verkefni sem hvergi nærri er lokið. Þessir drengir búa við mjög þröngan kost og eru báðir föðurlausir. Þeir sem vilja heyra nánar um verknámið okkar ættu að verða sér úti um eintak af næstu Kristniboðsfréttum. Annars hvet ég nú bara alla til að gerast áskrifendur. Áskriftin er ókeypis og þá fær maður reglulega fréttir af kristniboðinu. Upplýsingar má finna á www.sik.is .

Svo höfum við fengið í hendur annað verkefni sem er fyrirbænarefni líka. Einn af vaktmönnunum okkar er mjög veikur. Hann hefur undanfarið verið með mikinn höfuðverk en alltaf komið til vinnu. Svo einn daginn ætlaði ég varla að þekkja hann því hann var allt í einu allur orðinn skakkur í andlitinu. Ég fór að grennslast fyrir um þetta og spyrja hitt vinnufólkið og þá kemur í ljós að hann getur ekki einu sinni lokað öðru auganu meðan hann sefur. Hann virðist hafa farið til einhvers læknis sem sagði að þetta væri vegna kulda, gefið honum einhverjar pillur og sent hann heim. Mér fannst þetta nú dálítið undarleg sjúkdómsgreining og talaðu um þetta við Tuulu sem er nágranni okkar, læknir. Af lýsingunni að dæma sagði hún að þetta gæti verið hvað sem er, æxli, berklar , hvað sem er og því væri CT scan , nauðsynlegt. Hún sagði þó að best væri að tala við Gabriel Lende sem er norskur taugaskurðlæknir sem starfar á Kóreanska spítalanum. Ég gerði það og hann sagði það sama að CT scan væri nauðsynlegt. Ég fékk svo leyfir hjá NLM til að senda hann á Kóreanska og svo hjálpuðu hinar vaktirnar mér að ná í hann og nú bíðum við efir honum. Þessi vaktmaður heitir Yilma og er giftur og á þrjú börn.

Við erum þakklát fyrir að Guð vill nota okkur. Við getum auðvitað aldrei hjálpað öllum en biðjum Guð að sýna okkur hvað hann vill að við gerum. Það getur stundum verið erfitt og lýjandi að keyra um götur bæjarins því allsstaðar sér maður neyðina. Við bara biðjum Guð að gefa okkur visku þannig að við getum mætt fólkinu með kærleika hans. Ég bið ykku aftur að muna eftir Yilma og fjölskyldu hans og eins drengjunum tveimur Mickias sem er 10 ára og Gabrexhiaber 11 ára (sem hefur aldrei áður fengið tækifæri til að ganga í skóla) og fjölskyldum þeirra.

Af krökkunum er allt gott að frétta. Þau virðast nokkurnvegin búin að jafna sig eftir kveðjustundina. Þau fóru í leikskólann í dag og virðast bara nokkuð sátt. Margrét Helga er dugleg að tjá tilfinningar sínar í orðum sem er mjög gott. Jóel á ekki eins auðvelt með það. Enda er hann yngri og kanski skilur ekki eins og hún allt saman. Í fyrrakvöld þegar hann var að fara að sofa sagði hann allt í einu við mig:” Mamma er afi hérna? Ég heyri í honum.” Nei, sagði ég “ afi og amma eru farin heim til Íslands, nú eru þau á leiðinni í flugvélinni” Þá sagði hann allt í einu með grátstafina í kverkunum,” Mig langar svo að fá afa” Þetta voru eiginlega fyrstu viðbrögðin hans. Þrátt fyrir allt eru þau mjög ánægð hér og líður vel en auðvitað sakna þau allra heima, annað væri varla eðlilegt.
Minnst maðurinn stækkar og dafnar og verður bara meira krútt með hverjum deginum. Hann er alltaf að segja eitthvað nýtt, ýmist á íslensku eða amharísku en megnið af því sem hann hefur að segja skilur nú enginn ennþá, hann hefur allavega alltaf frá alveg rosalega miklu að segja. Svo er hann orðinn vitlaus í kaffi. Pabbi hans ákvað að leyfa honum að smakka til að hann sannfærðist um að þetta væri ekkert gott en annað kom nú á daginn. Drengurinn er vitlaus í kaffi. Þetta er verst þegar við erum í heimsókn hjá eþíópskum vinum því þar er ávalt boðið upp á kaffi og því fylgir sérstök kaffiseremónía sem er alveg sérstök fyrir Eþíópíu. Þá veit minn sko alveg hvað er í gangi og það þýðir ekkert að plata hann með því að setja saft í bolla eða eitthvað svoleiðis, hann vill bara almennilegt kaffi!!

Jæja þá er ég loksins komin inn á netið svo ég reyni að koma þessu á síðuna..

Heimsókn frá Íslandi og fleira

2006-04-28T17:22:00.000Z

16. mars

Ætli ég reyni nú ekki loksins að fara að koma þessu á netið. Við vorum nú ekki alveg orðin jafnhress og ég hélt um daginn en núna loksins erum við að ná okkur en þá er Jóel tekinn við. Þetta virðist nú samt ekki leggjast jafn illa á hann eins og foreldrana. Dagbjartur Elí fór að kasta upp í gærkvöld en það var bara einu sinni svo ég held það hafi ekki verið neitt. Líklega hefur hann bara gleypt jarðaberin sem ég gaf honum í gær af of mikilli áfergju. Hann er alveg vitlaus í ávexti, sérstaklega banana og jarðaber að ekki sé minnst á plómur. Hann tryllist ef hann sér skál með plómum og á það til að borða tuttugu stykki í einum rykk (reyndar frekar litlar, en samt...!). Þótt hann líti út fyrir að vera algjört matargat þá er hann það ekki, burtséð frá því hversu sólgin hann er er í ávexti. Það er eiginlega óttalegt vesen að gefa honum að borða. Hann er alltaf svo upptekinn af einhverju öðru. Það er ekki nema það séu eins og ég segi, ávextir og kanski injera (sem er aðal fæða Eþíópanna). En ekki kvartar maður nú yfir að hann vilji borða ávexti!!

Eftir rúmar tvær vikur koma mamma og pabbi til okkar og við erum farin að hlakka mikið til. Þá verður nú glatt á hjalla, ekki síst hjá litla fólkinu. Þau telja dagana og nota til þess fingurna, fín stærðfræðiæfing það.

Jæja ætli ég láti þá ekki staðarnumið í bili.

Guð geymi ykkur!

24. apríl

Nú skulda ég langt blogg!!!
Ég var eiginlega komin með hálfgerðan bloggleiða og svo er netsambandið svo stopult búið að vera undanfarið. En annars eru bara engar fréttir góðar fréttir er það ekki ?

Við erum búin að hafa það alveg rosalega gott með mömmu og pabba í heimsókn. En áður en ég segi frá því verð ég aðeins að segja frá Melodie Grand prix sem er söng/ hæfileikakeppni sem haldin er á norska skólanum ár hvert. Að þessu sinni var það 25. mars. Leikskólinn var með fyrsta atriðið og tóku Margrét Helga og Jóel að sjálfsögðu þátt. Þau voru búin að vera að æfa lag ú Karíusi og Baktusi nokkrar vikur á undan og áttu svo öll að mæta klædd upp sem Karíus og Baktus. Þetta voru ekkert smá krúttlegir Karíusar og Baktusar. Ég var búin að segja Margréti Helgu og Jóel að þau þyrftu að syngja hátt og snjallt svo allt fólkið myndi heyra í þeim og þau gerðu það sko, sungu manna hæst. Þeim fannst þetta alveg rosalega spennandi og hlökkuðu til í margar vikur á undan!

Mamma og pabbi komu svo laugardaginn 1. apríl, alveg voðalega föl á vangan eitthvað en úr því hefur nú aldeilis ræst og við sendum þau til vetrarríkisins kaffibrún og sælleg! Sunnudaginn annan apríl var páskaguðsþjónusta á norska skólanum þar sem litli sæti kórinn okkar söng. Þau stóðu sig alveg svakalega vel og litla konan mín söng einsöng í hljóðnema eins og hún hefði aldrei gert neitt annað og alveg alsæl með sjálfa sig “Var þetta ekki gott hjá mér amma?” spurði hún á eftir.

4. apríl heldum viðs svo til Awassa þar sem við áttum fimm góða daga ásamt apaköttum og híenum. Það var mikið buslað í sundlauginni og svo var spilað og lesið eins og í góðri sumarbústaðarferð á Íslandi. Annars höfum við bara verið hér í Addis. Farið út að borða, í fjallgöngu á Menagesha, í sund á Sheraton og bara haft það rosalega huggulegt. Mamma og pabbi hafa gist á gestahúsi danska kristniboðsins DEM (Danish Ethiopia Mission) sem er hér á næstu lóð. Það er alveg ægilega huggulegt og þar sem íbúðin okkar er heldur lítil var það vel þegið. Krökkunum hefur líka þótt spennandi að fá að gista hjá ömmu og afa.

Við héldum páskana hér heima. Páskadaginn byrjuðum við á hátíðarmorgunverði með Nóa og Siríus páskaegg í eftirrétt. Svo fórum við í kirkju þar sem ég sá um alla tónlistina ásamt Ellen og Alf Åge Hansen ( við erum síðan að fara að halda tónleika hér 30. apríl) Seinnipartinn grilluðum við svo íslenskt lambalæri sem rann ljúflega niður með eþíópsku blandi (Mirinda appelsíni og malti). Í eftirrétt var svo dýrindis ís sem afi keypti sem minnti mjög á heimalagaða ísinn hennar ömmu Borgu þannig að þetta var allt saman alveg dásamlegt.

Mamma átti svo afmæli 18. apríl. Við byrjuðum daginn á að syngja fyrir utan gluggan hjá ömmu og færa henni pakka og myndir sem krakkarnir höfðu teiknað. Svo fórum við öll saman út að borða á veitingastað sem heitir Top Vew. Krökkunum finnst svo gaman þar því þar er svo skemmtilegt leiksvæði.

Við fórum líka í nokkur heimboð. Fyrst til fjölskyldu Almas sem er eþíópsk vinkona mömmu sem býr á Íslandi. Það var tekið á móti okkur eins og höfðingjum með dýrindis kræsingum. Á Eþíópsku páskunum sem voru viku á eftir okkar var okkur boðið í mat heim til Asnakú, barnfóstrunnar okkar og svo í dag fórum við heim til Fantanesh, húsjálparinnar okkar. Að sjálfsögðu var allstaðar boðið upp á injera og wodd sem er þjóðarréttur Eþíópa. Alveg hrikalega góður matur, en injeran gerir það að verkum að maður verður alveg sprengsaddur lengi á eftir það er eins og það blási út í maganum á manni. Við fórum líka í heimsókn til Mörtu vinkonu minnar en þar var okkur boðið í kaffi.

26. apríl

Þá held ég áfram....

Mamma og pabbi voru að fara áðan. Kveðjustundirnar verða bara erfiðari og erfiðari. En þetta fylgir. Við erum mjög þakklát fyrir þennan tíma sem við höfum átt saman, við erum öll búin að njóta þess mjög vel. Margrét Helga átti erfitt með að sleppa ömmu sinni í morgun og við grétum saman mæðgurnar á eftir. Svo tókst okkur að dreyfa aðeins huganum við leik í dúkkuhúsinu.

28. apríl

Jæja, eitthvað ætlar það að ganga hægt hjá mér að skrifa. Það kanski breytir ekki miklu þar sem ég kemst hvort eð er ekki á netið. Það er búið að vera mjög lélegt samband undanfarnar vikur.

Annars er búið að vera fínt að fá frí úr skólanum. Flestir eru orðnir frekar þreyttir en nú er bara einn mánuður eftir. Síðustu dagana fyrir páskafrí var einskonar verklegt nám. Við fengum þrjá daga þar sem við áttum að finna okkur verkefni sem helst tengist því sem við erum að fara að vinna við eftir málaskólann, en fyrst og fremst til að æfa okkur að tala amharísku. Ég fór einn dag og fylgdist með tónlistarkennslu á seminarinu. Reyndar fer allt þar fram á ensku en ég var búin að fá leyfi til að nota einn dag í þetta þar sem áætlað er að ég taki yfir hluta af kennslunni þar. Annan daginn var ég svo heima hjá Mörtu þar sem ég spjallaði við fjölskylduna og lærði meðal annars að baka injera hjá mömmu hennar. Það varð nú ekki beint fallegt injera en ég reyndi þó! Svo borðuðum við nýbakað injera með berberre (krydd sem er mikið notað í matargerð hér) sem er bara alveg hrikalega gott. Annars var ég bara heima og spjallaði við húshjálpirnar. Mér finst ég oft bara mest læra á að vera heima og spjalla við þær. Þær eru mjög meðvitaðar og duglegar að leiðrétta mig og hjálpa mér að læra. Önnur þeirra talar nánast enga ensku og hin er mjög stíf á að tala bara amharísku þótt hún kunni smá ensku en það er bara gott fyrir mig. Ég er allavega búin að læra heilmikið af þeim.

Kristján ákvað að fara niður í bæ og spjalla við tvo skóburstunardrengi sem hann hafði kynnst. Hann kannaði aðeins aðstæður þeirra og ákvað svo að hjálpa þeim að fara í skóla. Eftir talsverða leit fann hann skóla handa þeim þar sem kennslan er í eftirmiðdaginn svo þeir geta unnið á daginn. Hann keypti líka handa þeim skó og skólatösku og bækur fyrir skólann. Þeir voru auðvitað alsælir en þeir halda áfram og reyna að sjá hvað þeir geta fengið meira. Núna hringja þeir nánast daglega til að biðja Kristján um hitt og þetta og að hann komi og hitti þá. Það er ekki á hverjum degi það kemur útlendingur og bíðst til að borga fyrir þá skólagöngu og kemur fram við þá sem jafningja.
Þið megið gjarnan muna eftir þessum drengjum í bænum ykkar. Þetta er verkefni sem hvergi nærri er lokið. Þessir drengir búa við mjög þröngan kost og eru báðir föðurlausir. Þeir sem vilja heyra nánar um verknámið okkar ættu að verða sér úti um eintak af næstu Kristniboðsfréttum. Annars hvet ég nú bara alla til að gerast áskrifendur. Áskriftin er ókeypis og þá fær maður reglulega fréttir af kristniboðinu. Upplýsaingar má finna á www.sik.is .

Svo höfum við fengið í hendur annað verkefni sem er fyrirbænarefni líka. Einn af vaktmönnunum okkar er mjög veikur. Hann hefur undanfarið verið með mikinn höfuðverk en alltaf komið til vinnu. Svo einn daginn ætlaði ég varla að þekkja hann því hann var allt í einu allur orðinn skakkur í andlitinu. Ég fór að grennslast fyrir um þetta og spyrja hitt vinnufólkið og þá kemur í ljós að hann getur ekki einu sinni lokað öðru auganu meðan hann sefur. Hann virðist hafa farið til einhvers læknis sem sagði að þetta væri vegna kulda, gefið honum einhverjar pillur og sent hann heim. Mér fannst þetta nú dálítið undarleg sjúkdómsgreining og talaðu um þetta við Tuulu sem er nággranni okkar, læknir. Af lýsingunni að dæma sagði hún að þetta gæti verið hvað sem er, æxli, berklar , hvað sem er og því væri CT scan , nauðsynlegt. Hún sagði þó að best væri að tala við Gabriel Lende sem er norskur taugaskurðlæknir sem starfar á Kóreanska spítalanum. Ég gerði það og hann sagði það sama að CT scan væri nauðsynlegt. Ég fékk svo leyfir hjá NLM til að senda hann á Kóreanska og svo hjálpuðu hinar vaktirnar mér að ná í hann og nú bíðum við efir honum. Þessi vaktmaður heitir Yilma og er giftur og á þrjú börn.

Við erum þakklát fyrir að Guð vill nota okkur. Við getum auðvitað aldrei hjálpað öllum en biðjum Guð að sýna okkur hvað hann vill að við gerum. Það getur stundum verið erfitt og lýjandi að keyra um götur bæjarins því allsstaðar sér maður neyðina. Við bara biðjum Guð að gefa okkur visku þannig að við getum mætt fólkinu með kærleika hans. Ég bið ykku aftur að muna eftir Yilma og fjölskyldu hans og eins drengjunum tveimur Mickias sem er 10 ára og Gabrexhiaber 11 ára (sem hefur aldrei áður fengið tækifæri til að ganga í skóla) og fjölskyldum þeirra.

Af krökkunum er allt gott að frétta. Þau eru búin að jafna sig eftir kveðjustundina. Þau fóru í leikskólann í dag og virðast bara nokkuð sátt. Margrét Helga er dugleg að tjá tilfinningar sínar í orðum sem er mjög gott. Jóel á ekki eins auðvelt með það. Enda er hann yngri og knski skilur ekki eins og hún allt saman. Í fyrrakvöld þegar hann var að fara að sofa sagði hann allt í einu við mig:” Mamma er afi hérna? Ég heyri í honum.” Nei, sagði ég “ afi og amma eru farin heim til Íslands, nú eru þau á leiðinni í flugvélinni” Þá sagði hann allt í einu með grátstafina í kverkunum,” Mig langar svo að fá afa” Þetta voru eiginlega fyrstu viðbrögðin hans. Þrátt fyrir allt eru þau mjög ánægð hér og líður vel en auðvitað sakna þau allra heima, annað væri varla eðlilegt.
Minnst maðurinn stækkar og dafnar og verður bara meira krútt með hverjum deginum. Hann er alltaf að segja eitthvað nýtt, ýmist á íslensku eða amharísku en megnið af því sem hann hefur að segja skilur nú enginn ennþá, hann hefur allavega alltaf frá alveg rosalega miklu að segja. Svo er hann orðinn vitlaus í kaffi. Pabbi hans ákvað að leyfa honum að smakka til að hann sannfærðist um að þetta væri ekkert gott en annað kom nú á daginn. Drengurinn er vitlaus í kaffi. Þetta er verst þegar við erum í heimsókn hjá eþíópskum vinum því þar er ávalt boðið upp á kaffi og því fylgir sérstök kaffiseremónía sem er alveg sérstök fyrir Eþíópíu. Þá veit minn sko alveg hvað er í gangi og það þíðir ekkert að plata hann með því að setja saft í bolla eða eitthvað svoleiðis, hann vill bara almennilegt kaffi!!

Jæja þá er ég loksins komin inn á netið svo ég reyni að koma þessu á síðuna..

Margrét Helga ræður

2006-03-16T18:26:00.000Z

13. mars

Þá kem ég mér loksins að þvó að setjast niður og skrifa. Sl. tvær vikur hafa verið hálfundarlegar og ekki beint auðveldar. Þriðjudaginn 28. febrúar hringdu mamma og pabbi til að segja mér að Didda frænka hefði látist fyrr um daginn. Þetta gerðist mjög skyndilega og var því óneytanlega áfall þótt Didda hafi verið orðin fullorðin. Hún var alveg einstök frænka og við söknum hennar svo sárt. Mér hefur líka fundist svo erfitt að vera svona fjarri, geta ekki verið með að kveðja og líka erfitt að hafa ekki fjölskylduna til að rifja upp minningar og deila sorginni með. Ég er svo þakklát fyrir að hafa átt Diddu frænku og það var gott að hún fékk að fara, eins og amma orðaði það, beint heim í himininn án þess að vera veik eða þurfa að þjást. Hún fékk að njóta lífsins fram á síðasta dag. Hún var alltaf svo kát og glöð og tók okkur alltaf fagnandi þegar við komum í heimsókn. Ég veit líka að hún bað fyrir okkur á hverjum degi og það er ég svo óendanlega þakklát fyrir. Daginn sem Didda dó fór litli Dagbjartur Elí að ganga. Ég hugsaði að það hefði nú glatt hana að heyra það. Hún fylgdist svo vel með og gladdist yfir hverju framfaraskrefi barnanna. Núna fær Didda að ganga í dýrðinni með frelsaranum.

Þessar vikur hafa líka einkennst af veikindum okkar hjóna. Það hefur plagað okkur einhver leiðinda magapest sem ég held hafi byrjað hjá mér fyrir tveimur vikum með uppköstum og látum og hélt svo áfram í þessari viku. Kristján kom svo veikur heim af fótboltaæfingu sl. mánudag. Þetta var ekki beint skemmtilegt ástand. Sem betur fer hafa börnin ekki veikst. Ég er nokkurnvegin búin að ná mér þótt ég sé enn fremur þreklítil eftir að hafa lítið sem engu komið niður af mað en Kristján er ekki alveg orðinn góður. Svona er þetta við erum eflaust að venjast flórunni. Þetta virðist nú hafa verið einhver pest því fleiri en við hafa verið veikir af kristniboðunum.

Annars gengur lífið sinn vanagang. Ég er búin að missa töluvert mikið úr skólanum vegna veikinda minna og barnanna núna eftir jól þannig að það tekur dálitla orku að ná upp aftur. Einbeitingin hefur heldur ekki verið upp á marga fiska hjá mér að undanförnu. Ég reyni bara að taka hlutunum eins og þeir eru og ekki gera of miklar kröfur til sjálfrar mín. Ég hef líka fengið að sleppa síðasta tímanum núna í nokkrar vikur þar sem ég var orðin svo uppgefin af þreytu. Það munar um að sitja 25 tíma í viku í stað 30. Ég sé svo bara til seinna hvort ég breyti þessu. Mér finnst amk ekki létt að vera mamma þriggja smábarna og í 100% námi í nýju landi osfrv.! En Guð er með okkur og hann leiðir okkur í gegnum þetta. Þrátt fyrir allt hefur mér nú bara gengið nokkuð vel að læra málið. Ég læri líka heilmikið þá daga sem ég er heima með því að spjalla við húshjálpirnar. Þær eru bara alveg þrælgóðir kennarar!

Annars er ég líka alltaf af og til að spila, bæði í kirkjunni (ILC) og í kristniboðssamhengi. Svo er ég með Ten sing einu sinni í mánuði, barnakórinn annan hvern fimmtudag og svo erum við aftur farin að hittast til að syngja saman. Það heldur mér gangandi að vera í þessu tónlistarstússi og er mér nánast lífsnauðsynlegt.

Börnin eru hin sprækustu, eins og ég sagði áður er DE farinn að ganga og hann er farinn að skilja svo mikið og er alltaf að myndast við að reyna að segja ný orð. Hann er nú ekki jafnfljótur til og systkini hans voru en það er nú kanski ekki skrítið þegar barnið er með 4 tungumál í kringum sig allan daginn. Ég fann líka 9. tönnina í dag. Það virðist vera sem hann sé að fá jaxl í efrigóm. Margrét Helga skoppar um alla daga eins og Lína langsokkur. Hún vill hafa Línu-fléttur og vera í pilsi og í sinhvorum sokknum alla daga. Henni finnst það ægilega flott. Móðirin vonar að það gangi fljótt yfir. Hún elskar að láta lesa fyrir sig og nú erum við að lesa Öddu eftir Jennu og Hreiðar í annað skiptið. Jóel hefur ekki alveg jafnmikið úthald í svona bækur með næstum engum myndumm, ekki ennþá, hann er nú líka bara þriggja ára. Systir hans á það nú til að vera nokkuð stjórnsöm við hann og um daginn sagði hann við mig: “Mamma Margrét Helga hún ræður öllu af því hún er svona (svo rétti hann fram fjóra fingur til að sýna hve gömul MH er). Hún ræður líka yfir dótinu mínu.” “Nei” sagði ég “Þú ræður alveg yfir dótinu þínu” Nei, Margrét Helga ræður” “ Þú ræður nú líka alveg einhverju” Sagði ég þá við hann. “Nei, ég kann það ekki” sagði þá litli stubbi. Þau eru dáldið ólík með það systkinin að það þarf ekki að kenna henni neitt því hún kann allt, að hennar eigin sögn en hann aftur á móti segist ekki kunna neitt. Hún er nú samt farin að vilja leyfa mér að kenna sér að skrifa nafnið sitt. Þau þekkja bæði nánast alla stafina og núna erum við að reyna að byrja að tengja saman í orð. Ég fékk líka lánaða myndlestrarbók í skólanum og það er mjög gaman að skoða hana með þeim. Ég var eiginlega alveg hissa á hversu mikinn orðaforða þau hafa. Þau, sérstaklega Margrét Helga, tala nú reyndar stundum eins og gamalt fólk en ekki eins og lítil börn því þau læra íslenskuna auðvitað bara af okkur og svo af því að lesa bækur.

16. mars

Ætli ég reyni nú ekki loksins að fara að koma þessu á netið. Við vorum nú ekki alveg orðin jafnhress og ég hélt um daginn en núna loksins erum við að ná okkur en þá er Jóel tekinn við. Þetta virðist nú samt ekki leggjast jafn illa á hann eins og foreldrana. Dagbjartur Elí fór að kasta upp í gærkvöld en það var bara einu sinni svo ég held það hafi ekki verið neitt. Líklega hefur hann bara gleypt jarðaberin sem ég gaf honum í gær af of mikilli áfergju. Hann er alveg vitlaus í ávexti, sérstaklega banana og jarðaber að ekki sé minnst á plómur. Hann tryllist ef hann sér skál með plómum og á það til að borða tuttugu stykki í einum rykk (reyndar frekar litlar, en samt...!). Þótt hann líti út fyrir að vera algjört matargat þá er hann það ekki, burtséð frá því hversu sólgin hann er er í ávexti. Það er eiginlega óttalegt vesen að gefa honum að borða. Hann er alltaf svo upptekinn af einhverju öðru. Það er ekki nema það séu eins og ég segi, ávextir og kanski injera (sem er aðal fæða Eþíópanna). En ekki kvartar maður nú yfir að hann vilji borða ávexti!!

Eftir rúmar tvær vikur koma mamma og pabbi til okkar og við erum farin að hlakka mikið til. Þá verður nú glatt á hjalla, ekki síst hjá litla fólkinu. Þau telja dagana og nota til þess fingurna, fín stærðfræðiæfing það.

Jæja ætli ég láti þá ekki staðarnumið í bili.

Guð geymi ykkur!

Ráðstefna í Awasa

2006-02-26T16:37:00.000Z

22.febrúar

Þá erum við komin heim eftir vikudvöl á kristniboðaráðstefnu í Awasa. Þar er frístaður NLM (hef nú örugglega talað um það áður) þetta er alveg yndislegur staður og frábært að fara þarna til að slappa af. Ráðstefnan var nú svosem ekki mikil afslöppun, stíft prógram frá morgni til kvölds en þó gafst nú færi á að fara aðeins í sund í hádegishléinu. Krökkunum fannst þetta alveg æðisleg. Jóel sagist alltaf vilja eiga heima í Awasa, alla dagana! Þeim fannst líka alveg rosalega gaman að hitta Friðrik Pál aftur, það voru miklir fagnaðar fundir. Það vara líka prógram fyrir krakkana allan tíman á meðan fullorðnafólkið sat á fundum. Það var í umsjá biblíuskólanema frá Fjellhaug (skólinn sem Kritján var á í Noregi í fyrra). Þau eru hér í fimm vikna ferð og hjálpa til við ýmislegt fyrir kristniboðið. Margréti Helgu og Jóel fannst þetta helst til mikil dagskrá, vildu fá meiri tíma til að vera úti að leika. Ég var ekkert voðalega stíf á því að þau þurftu allan tíman að tak aþátt ídagskránni þar sem við vorum með Asnakú með okkur, aðallega til að vera með Dagbjart Elí.
Helsta umræðuefni ráðstefnunnar var heilsustarfið sem er einn mikilvægasti þátturinn í kristniboðsstarfinu. Núna er hafið mikið starf í Sómalílandi sem þar sem meirihluti íbúa eru múslimar. Það eru mörg vandamál á stöðvunum sérstaklega vegna skorts á læknum og öðru menntuðu heilbrigðisstarfsfólki. Ég skildi nú ekki mikið af því sem fram fór þar sem öll praktísk mál eru rædd á ensku og mörg lykilorð sem vantar í minn orðaforða. Stundum sat ég heilu fundina og skildi hvorki upp né niður í neinu. Það var ákveðið að breyta þessu yfir á ensku fyrir tveimur árum síðan vegna Finnanna en það eru ekki allir á eitt sáttir um það. Biblíulestrarnir á morgnana voru þó á norsku og mest öll kvölddagskrá líka.
Það var nú gott að komast aðeins út fyrir borgina og anda að sér frísku lofti! Við komum svo aftur heim á laugardaginn var. Það var ágætt að hafa einn dag heima áður en skólinn byrjaði. Krakkarnir fóru svo í leikskólann og við í skólann á mánudaginn. Ég var alveg hrikalega þreytt í gær og fyrradag og varla að ég gæti fylgst með í skólanum. Ég hef örugglega verið eitthvað hálflasin líka svo ég ákvað að vera heima í dag til að hvíla mig.

Svona af því að ég var að tala um híenur síðast þá verð ég að bæta því við að við fórum í híenusafarí í Awasa. Það er alltaf dáldið um híenur þarna og á nóttunni heyrir maður í þeim. Það er mikið af hestum þarna og ef einhver þeirra slalsast eða veikist eru híenurnar ekki lengi að átta sig á því. Eitt kvöldið hafði drepist hestur rétt fyrir utan lóðina. Við fórum ásamt Torleif Kiserud sem er læknir í Jinka á bíl til að skoða híenustóðið og þetta var enginn smá fjöldi. Bara rétt fyrir utan girðinguna, alveg örugglega svona 50- 60 híenur, jafnvel fleiri! Þetta eru ekki beint geðsleg dýr en gaman að sjá þetta.

4. febrúar var haldið upp á eins árs afmæli minnsta mannsins með pompi og prakt. Það vara fullt hús gesta, afmæliskaka , rjómapönsur og fleira góðgæti á boðstólum. Hann var alsæll með þetta allt saman, fannst voða gaman að láta syngja fyrir sig.
Hann er tvisvar sinnum búinn að sýna tilburði í þá átt að fara ganga en svo hefur alltaf eitthvað sett strik í reikninginn, fyrst varð hann veikur svo þegar við komum til Awasa hætti hann aftur alveg við allt saman. Það var ekki alveg nógu öruggt. En í fyrradag stóð hann í fyrsta skipti sjálfur upp á miðju gólfi óstuddur og í dag virðist hann aftur vera farinn að gera tilraunir til að ganga. Hann þrammar um allt með því að halda í einn fingur á manni en þorir ekki að sleppa alveg. Hann er farinn að skilja svo margt og er farinn að sýna mjög ákveðnar skoðanir. Nú er litli regntíminn svo það rignir af og til á daginn. Í gærmorgunn setti ég hann í nýju stígvélin og regnbuxurnar því það var allt svo blautt úti. Hann var nú ekki par ánægður með að þurfa að vera í svona miklum fötum enda ekki vanur því. Seinna um daginn kom svo hellidemba og þá vildu stóru systkinin fara út til að sulla í pollunum. Þá var nú komið annað hljóð í strokkinn hjá herra Dagbjarti Elí. Hann vildi vera eins og þau og náði í stígvélin sín og gaf Fantanesh merki um að hann vildi líka fá sína regnkápu. Það var alveg hrikalega fyndið að fylgjast með honum. Hann var ekkert smá krúttlegur þegar hann var kominn í gallann og stígvélin og skottaðist úti í pollunum. Hann elskar að vera úti og þegar Asnakú kemur á morgnana fer hann rakleiðis og nær í sandalana sína sem er merki um að hann vill fara út að leika.
Hann er líka farinn að mótmæla á kvöldin þegar hann á að fara að sofa en er nú samt yfirleitt fljótur að gefa sig því hann er svo þreyttur eftir að hafa verið úti allan daginn.

Jónas Þórisson, formaður Kristniboðssambandsins lenti í Addis 3. feb. Kristján fór og náði í hann út á flugvöll og svo borðaði hann kvöldmat með okkur. Áætlað var að hann færi með flugi til Jinka eldsnemma á laugardagsmorguninn þar sem Raggi Schram ætlaði að sækja hann og fara með hann til Omo Rate. Fluginu var hins vegar seinkað um sólarhring svo Jónas kom bara í afmælisveislu hér og bauð okkur svo út að borða um kvöldið. Hann var svo með okkur hluta af ráðstefnunni í Awasa og áttum við gott spjall þar Íslendingarnir.

Ætli ég fari þá ekki að segja þetta gott í bili, ég man ekki eftir neinu fleiru markverðu í bili, bæti því bara við næst ef ég man eftir því - takk fyrir kommentin alltaf gaman að sjá að fólk man eftir okkur!

Enda þetta á orðunum sem voru yfirskrift kristniboðaráðstefnunnar :
“Ég gjöri allt vegna fagnaðarerindisins til þess að ég fái hlutdeild með því. Vitið þér ekki að þeir sem hlaupa á íþróttavelli hlaupa að sönnu allir en einn fær sigurlaunin? Hlaupið þannig að þér hljótið þau”. 1. Kor.9:23-24

Híenur og kakkalakkar

2006-01-31T06:30:00.000Z

26.janúar

Þá virðist sem allir, amk á þessu heimili séu orðnir frískir. Ég hef nú bara aldrei vitað aðra eins gubbupest! Við Kristján urðum líka lasin ég var rúmliggjandi í tvo daga en Kristján kastaði bara einu sinni upp. Krakkarnir hafa fengið þetta miklu verr, þau voru alveg hrikalega slöpp og ekki fyrr en á laugardaginn sem Margrét Helga fór að borða að ráði, en nú sem sagt er þetta gengið yfir hjá okkur. Það eru samt enn einhverjir veikir á lóðinni, það hafa allir með tölu, bæði börn og fullorðnir fengið þessa pest í einhverri mynd.
Ég byrjaði því ekkert í skólanum fyrr en á mánudag. Það var óþægilegt að missa úr heila viku því það sem við erum að fara í núna er mjög erfitt en ég er nú svona nokkurnvegin að ná hinum núna. Það sem er erfiðast við amharískuna finnst mér er að hugsunin á bak við uppbyggingu setninga er svo ólík öllu sem maður þekkir. En þetta er nú allt í rétta átt.
Við fórum út að borða á Kaldis sem er veitingastaður í rosafínni verslunarmiðstöð hér rétt hjá, á þriðjudagskvöld til að halda upp á að við værum risin úr rekkju öll sömul. Það var ágætt að komast aðeins út af lóðinni!
Í dag byrjuðum við svo barnakór niðri á norska skólanum. Þetta er kór fyrir minnstu krakkana 3- 5 ára og svo fá þau sem eru enn yngri líka að vera með ef þau hafa einhvern fullorðinn með sér. Margrét Helga og Jóel eru búin að hlakka svo mikið til. Margrét Helga söng meira að segja einsöng, hún var eiginlega búin að panta það. Hún er sko ekki feimin stelpan. Jóel langar líka að fá að syngja einsöng svo ég þarf að finna eitthvað sem hann getur líka sungið. (Systir hans þvertekur fyrir að hann fái að syngja með henni, hún ætlar sko að syngja ein!). Þetta gekk mjög vel og góður hópur af börnum hér á þessum aldri.
Það er nú svo sem ekkert mikið annað að frétta þar sem við erum búin að liggja meira eða minna í veikindum. Kristján er reyndar búinn að setja loftnet upp á þak svo nú getur hann horft á bæði enska boltann og svo er Afríkumeistarakeppnin í hámarki núna- mikil hamingja!

Við heyrðum aðeins í Ragga Schram í vikunni, í fyrsta skipti eftir að þau fluttu suður eftir (það er enginn sími þar). Það var bara gott í honum hljóðið og hann sagði að þau væru bara mjög sátt. Það verður gaman að hitta þau í Awasa eftir rúmar tvær vikur en þá er ráðstefna allra NLM kristniboða sem starfa hér í Eþíópíu.

Annars er bara allt gott að frétta- það er heitt á daginn núna og líka fyrripart nætur þannig að ekki verður kvartað yfir því.....

30. jan

Það gengur eitthvað erfiðlega hjá mér að komast inn á bloggið þannig að þið fáið aftur tvær færslur í einu...
Það er svo sem ekkert nýtt að frétta þannig, allt bara gengur sinn vanagang. Nóg að gera í skólanum og svoleiðis. Margrét Helga reyndar kastaði upp í gærkvöld, aftur, og Jóel var voða flökurt í nótt svo við sendum þau ekkert í leikskólann í dag. Þau voru samt bara hress í dag þannig að þetta hefur verið eitthvað tilfallandi.
Á laugardaginn fórum við á basar sem er hér einu sinni í mánuði og ég fjárfesti í málverki sem nú á bara eftir að ramma inn og finna stað á vegg í stofunni. Eftir hádegi skrapp ég svo með Ragnhild á Gihon að synda. Það er nú orðið miklu hlýrra svo það er bara fínt að synda þar núna. Ég fékk líka lánaða sundhettu hjá Ann Kristin og það er enginn smá munur. Næst á dagskrá er að fjárfesta í einni slíkri.
Á sunnudaginn ákváðum við að prófa að fara í aðra kirkju en venjulega. Formið þar er miklu léttara og ég kann að mörgu leiti betur við það. Ég hugsa samt að við komum til með að sækja ILC áfram þar sem þangað sækja flest af samstarfsfóllkinu okkar. Okkur langar líka að reyna að sækja eþíópska kirkju en það er ekki eins auðvelt með börnin, þarf að reyna að athuga hvort það sé einhversstaðar sunnudagaskóli.

Svo styttist í að minnsti maðurinn verði eins árs. Það er alveg ótrúlegt hvað tíminn líður. Hann er farinn að spjalla heilmikið, mest er það nú bara eitthvað babl en svo segir hann nokkur orð, mér sýnist nú eins og er amharískan hafa vinninginn. Hann segir samt mamma og babba, takk og gakka (krakkar). Hann spjallar líka við alla sem ganga framhjá og hefur frá heilmiklu að segja. Svo segir hann qoy (bíddu), bäqqa (nóg), dabbo (brauð) og qú eða qúqú (Asnakú sem er barnapían okkar) og na (komdu). Áur en hann varð lasinn (fyrir uþb 4 vikum) var hann farinn að taka fjögur til fimm skref alveg einn en það kom eitthvað bakslag við veikindin, enda var hann alveg hrikalega slappur greyið í heila viku. Núna er samt nóg að halda bara í aðra höndina á honum og honum finnst alveg svakalega gaman að fara í göngutúr á lóðinni og ekki síst gaman að fara og skoða kanínurnar hjá honum Thomasi nágranna okkar. Honum finnst líka alveg æðislegt að vera úti að leika með stóru krökkunum og vill helst vera úti í sandkassa allan daginn. Svo finnst honum líka alveg svakalega gaman að syngja og þegar við syngjum þá klappar hann í takt, líka þegar ég syng fyrir hann “Enginn þarf að óttast síður” áður en hann fer að sofa! Hann er bara alveg yndislegur lítill sólageisli! Það verður auðvitað veisla á laugardaginn og það er nokkuð ljóst að það verður pitsa á borðum! Honum finnst pitsa alveg rosalega góð og borðaði þrjár sneiðar á föstudaginn var á meðan stóri bróðir borðaði bara eina!
Nú er kominn tími til að skella sér í sturtu fyrir nóttina. Það er orðið mjög heitt á daginn núna og í dag var líka mjög rakt þannig að maður er hálfklístraður eitthvað. Ég reyndi ekki einu sinni að fara út að skokka í dag. Ég gerði það á föstudaginn (kl. 3 nb!) og hélt ég myndi bráðna! Kanski ekki mjög gáfulegt en maður verður nú að hreyfa sig...

Geri þá tilraun til að koma þessu á netið- já og endilega skrifið komment, ég er farin að sakna þess að fá engin komment. Ég held síðan að ég stefni á að skrifa með tveggja vikna fresti héðan af – það er bara svo mikið að gera að ég held ég geti ekki staðið við vikuáætlunina

Svona að lokum: Við heyrðum í híenu á sunnudagsmorguninn, líklega hér á lóðinni, gerist af og til að þær komi hingað en þá yfirleitt bara á nóttunni. Reyndar var í haust ungi að sniglast hér í kringum húsin um hábjartan dag- hefur líklega villst frá mömmu sinni!
Svo átti ég alltaf eftir að segja frá nýju gæludýrunum okkar- kakkalökkunum. Þeir halda fund á hverju kvöldi í eldhúsinu og virðast una sér vel......svona er Afríka!!

Bless í bili

“Ég vil lofa þig Drottinn af öllu hjarta, segja frá öllum þínum dásemdarverkum. Ég vil gleðjast og kætast yfir þér, lofsyngja nafni þínu, þú hinn hæsti.” Sálm.9:2-3

Gleðilegt nýtt ár!!!!

2006-01-18T17:55:00.000Z

17.jan.

Afsakið laaangt hlé!! Ég ætla nú ekkert að vera að afsaka mig en það er búið að vera mikið að gera. Svo fékk ég nú bara alveg nóg af tölvunni um daginn. Það er búið að vera svo mikið vesen á póstinum (ástæðan fyrir að það varð aldrei úr almennilegum jólakveðjum sem ég ætlaði að senda í tölvupósti!- næstu jól nota ég sko bara gömlu góðu aðferðina!! En nóg um það.

Ég ætti að vera í skólanum í dag en sökum allsvakalegrar gubbupestar sem herjað hefur á litla fólkið er ég heima. Jóel byrjaði á miðvikudaginn síðasta. Ég hélt fyrst að þetta væri sama pestin og ég og Margrét Helga höfðum haft tveimur og fjórum vikum áður en svo reyndist nú ekki vera. Dagbjartur Elí fór svo að kasta upp á sunnudagskvöldið og Margrét Helga bættist í hópinn í gærmorgunn. Þetta er eiginlega erfiðast með Dagbjart Elí því hann er svo lítill greyið og getur ekkert sagt hvað er að. Hann guppaði alla aðfaranótt mánudagsins svo við sváfum óskum lítið og Margrét Helga var eins í allan gær dag. Þau eru búin að vera alveg hrikalega slöpp og með hita en eru nú að hressast. Ég veit ekki hvað margar vélar af rúmfötum voru þvegnar í gær auk þess sem húshjálpirnar þvoðu eitthvað í höndunum líka! Ég ákvað að fara ekkert í skólann í gær (fyrsti dagurinn eftir jólafrí) því maður þarf að hafa mömmu hjá sér þegar maður er svona lasinn. Enda var líka meir en nóg vinna fyrir okkur allar þrjár hérna með eitt frískt barn og tvö kastandi upp á hálftíma til klukkutíma fresti! Ég er líka heima í dag því þau eru enn talsvert slöpp þótt þau séu hætt að kasta upp og ég er líka of þreytt til að geta einbeitt mér að skólanum.

Jólafríið var alveg frábært. Ég var nú búin að skrifa um jólin sjálf en um áramótin komu Kía og fjölskylda og voru með okkur. Við borðuðum saman svínasteik, rækjur í forrétt og ís á eftir. Fyrr um daginn hafði Kristján búið til smá brennu með krökkunum sem við kveiktum í um 9 leitið og Kía og Raggi komu með nokkur blys og stjörnuljós svo þetta varð bara fínasta áramótaflugelda/brenna! Í staðinn fyrir skaup horfðum við aðeins á nýju Stuðmannamyndina sem Kristján fékk frá mömmu og pabba í jólagjöf. Gestirnir fóru síðan í fyrra lagi þar sem Raggi var hálflasin og þau stefndu á að keyra af stað til Omo Rate á mánudeginum. Við hjónin rétt héngum uppi fram yfir miðnætti með því að horfa á Jack Bauer og félaga í 24 (spennumyndaþáttröð sem sýnd hefur verið á stöð tvö og við gjörsamlega duttum onfaní í jólafríinu!)

2. janúar tókum við asvo á móti vinum okkar frá Noregi sem eru komin út til að hefja málanám. Ragnhild Myren er hjúkrunarfræðingur og staðsett í suður Omo (Líklegast í Omo Rate) og Ann Kristin sem er ljósmóðir, maðurinn hennar Geir Berget sem er hjúkrunarfræðingur og dóttir þeirra tæplega tveggja ára sem staðsett eru í Raitu í Ginnir. Fyrstu dagana borðuðu þau morgunmat hjá okkur auk þess sem við aðstoðuðum þau við að komast á milli staða og þess háttar. Margrét Helga og Jóel voru mjög glö að hitta þau, ekki síst Ragnhild sem er svo dugleg að sinna þeim. Þau fara oft yfir í heimsókn til hennar og finnst það alveg æðislegt. Það var gott fyrir þau að fá fólk sem þau þekktu því þau voru leiða að missa Friðrik Pál og Hörpu Vilborgu. Sérstaklega Jóel var alveg ómögulegur fyrstu vikuna eftir að þau fóru suðureftir. Þegar við spurðum hann hvað angraði hann kom í ljós að hann saknaði Friðriks Páls svo mikið. Það er heilmikmið mál að missa besta vin sinn frá sér. Þeir léku sér saman (og þau reyndar öll þrjú) frá morgni til kvölds alla daga svo það er ekki skrítið að eitthvað vanti. Honum leið samt betur að hafa talað um þetta. Ég er ekki viss um að hann hafi sjálfur fyrst gert sér grein fyrir hvað var að angra hann. En núna er hann að jafna sig. Þau vita líka að bráðum förum við á kristniboðaráðstefnuna í Awasa og þá hittast þau aftur.
Þau eru líka búin að eignast nýjan vin sem er bróðursonur Mörtu vinkonu minnar. Hann heitir Mickias og er jafngamall Margréti Helgu og á meira að segja sama afmælisdag og Jóel. Við vorum hjá Mörtu og fjölskyldu á Eþíópísku jólunum (7. jan) og þar smullu þau svo saman. Við höfum oft komið í heimsókn en þau hafa oft verið dáldið feimin hvort við annað en nú hafa þau náð vel saman. Ég sagði Mörtu að hún ætti endilega að koma með Micki í heimsókn og sl. fimmtudag komu þau. Jóel var reyndar veikur en Margrét Helga og Micki léku sér saman allan daginn. Hún neitaði meira að segja að leifa honum að fara heim og hann vildi ekki fara með Mörtu svo Asnakú fylgdi honum heim þegar hún fór.
Sl. laugardag var okkur boðið í svaka fimm ára afmælisveislu hjá Lars Halvor Hansen sem er sonur Ellenar og Alf Åge sem vinnur á norska sendiráðinu. Ég hef verið að syngja með þeim í norræna kórnum. Þetta var næstum eins og tívolí fyrir börnin. Þau búa í mjög fínu húsi með stóran garð og þar var stórt trambolín, kappakstursbílar, rólur og allt mögulegt. Svo voru þau með heilmikið prógram fyrir krakkana og svo var auðvitað fullt af kræsingum. Margrét Helga vildi ekki fara strax heim þegar við fórum svo hún fékk að vera lengur og fór heim með Lars og Solveig, dönskum nágrönnum okkar. Hún fékk svo aðeins að fara líka í heimsókn til þeirra og leika við yngstu stelpuna þeirra sem heitir Sille og er sex ára. Henni fannst þetta allt alveg frábært. Ég vona að þær geti aðeins náð saman því það eru engar aðrar stelpur hér á Mekanissa á hennar aldri. Bræðurnir voru orðnir svo þreyttir að þeir urðu að komast heim. Jóel nýstiginn upp úr gubbupest!
Á sunnudainn fór ég í kirkju með Margréti Helgu og Jóel þar sem ég átti að sjá um sunnudagaskólann fyrir litlu krakkana. Kristján var bara hema með minnsta manninn því það vara búinn að vera svo mikill flækingur á okkur síðustu dagana á undan og hann orðinn þreyttur eftir að hafa ekki náð almennilegum dagslúrum. Við borðuðum svo heima aldrei þessu vant á sunnudegi og Ragnhild borðaði með okkur svo fórum við á norka skólann þar sem það var “velkomst kaffe” fyrir vini okkar.

En nú er fríinu lokið og aftur kominn tími til að fylla heilann af amharískum sögnum í mismunandi myndum. Það eru svona blendnar tifinningar hjá mér að byrja í skólanum. Ég er mjög tilbúin að læra meiri amharísku en samtímist finnst mér ég hafa nóg að gera hér heima, þrátt fyrir að vera með tvær húshjálpir að ekki bætist svo erfitt nám ofaná! En með Guðs hjálp hefst þetta allt.

Ég held ég segi þetta gott í bili. Vona að það séu ekki allir búnir að gefast upp á að kíkja á síðuna! Ég fer fljótlega að bæta við myndum frá jólunum og svoleiðis.

Eitt gullkorn í lokin:

Við vorum í heimsókn hjá Torill Bö, sem er yfir gesthúsinu, á föstudaginn var. Eins og lesendur hafa tekið eftir höfðum við tvenn jól fyrst okkar og svo eþíópsk tveimur vikum senna. Á föstudaginn var Torill ekki búin að taka niður jólaskrautið svo Margrét Helga spurði mig:Mamma eru núna norsk jól?

18. janúar
Eitthvað gengur mér illa að koma þessum pistli á netið, annaðhvort get ég ekki opnað bloggið eða að tengingin virkar ekki. Svona er þetta nú hérna í Eþíópíu! Ég held þþá bara áfram að skrifa og svo verður bara að koma í ljós hvenær þetta svo birtist á netinu!
Ég var heima í dag líka því Margrét Helga byrjaði að kasta upp aftur í nótt og í morgun. Hún er enn óttalega slöpp en þó búin að halda niðri þeim litla mat sem hún hefur komið niður í dag. Hitinn er þó horfinn svo ég vona að þetta sé á réttri leið. Dagbjartur Elí er mikið hressari þótt hann hafi lítið úthald og borði lítið þá er hann farinn að vilja leika sér og orðinn aðeins líkari sjálfum sér. Það sér á þeim greyjunum og bara gott að minnsti maðurinn hafði dálítinn aukaforða að ganga á. Núna er samt bumban orðin nánast að engu og kinnarnar meira að segja farnar að minnka.
Á morgun er almennur frídagur hér í Eþíópíu þannig að ég byrja ekkert í skólanum fyrr en á föstudag og þá er bara hálfur skóladagur því það á að fara út að borða á Fin Fin sem er þjóðlegur veitingastaður. Kristján segir að það sé mun afslappaðra í skólanum núna og hægar farið í hlutina en fyrir jól. Ég er nú líka búin að læra heilmikið hérna heima með því að spjalla við húshjálpirnar og þær eru duglegar að kenna mér og leiðrétta þegar ég segi vitlaust sem mér finnst mjög gott. Ég er stundum alveg hissa á hvað við getum spjallað mikið miðað við hvað amharískan mín er hræðilega slitrótt!!
Jæja ætli ég geri ekki tilraun til að koma þessu á netið.....

“Öll veröldin fagni fyrir Drottni, þjónið Drottni með gleði,komið fyrir auglit hans með fagnaðarsöng. Vitið að Drottinn er Guð, hann hefur skapað oss, og hans erum vér, lýður hans og gæsluhjörð. Gangið inn um hlið hans með lofsöng, inn í forgarða hans með sálmum, lofið hann vegsamið nafn hans. Því að Drottinn er góður, miskunn hans varið að eilífu og trúfesti hans frá kyni til kyns.” Sálm. 100

Gleðilega hátíð!

2005-12-29T10:15:00.000Z

28.des.2005

Þá er gamla bara lögst í rúmið! Mér tókst að næla mér í alveg sérdeilis skemmtilega pest, sem gekk bæði upp og niður af mér auk hita, hósta og kvefs svo eitthvað sé nefnt. Mér leið alveg skelfilega í gær en er nú öll að koma til. Maginn virðist vera kominn í lag aftur og ég komin með smá matarlist og hitinn er horfinn amk. í bili en ég er enn voða drusluleg eitthvað. Svona er þetta bara. Á svona stundum er alveg sérstaklegur lúxus að hafa heimishjálpir. Kristján fór með Margréti Helgu og Jóel í bæinn í gær, smá “æfingaferð” á flugvöllinn, því á mánudaginn koma vinir okkar frá Noregi og Kristján ætlar að sækja þau. Það er nú svona skemmtilegra að vera pottþéttur á leiðinni. Hann var síðan aftur að fara núna með þau í sund á Gihon hótelið. Allavega að tékka á því. Þar er barnalaug en vatnið þar er mjög kalt. Litla laugin hitnar amk. í sólinni. Ég fór þangað um daginn með vinkonu minni til að synda. Það er nefnilega fín 50m laug þarna en vatnið er sko bara kalt, ekki dropi af heitu vatni þannig að þetta var frekar ævintýralegt. Lofthitinn hér er búinn að vera rétt um 20° og fer alveg niður í 1-2° á nóttunni. Þetta var svona eins og að synda í jökulsárlóninu! Nei það er nú kanski ofsögum sagt en kalt var það. Mér tókst að synda allvega 7-800 m (ruglaðist reyndar í talningunni vegna kulda) en mér var sko illt í eyrunum og höfðinu og var svo að drepast í axlarliðnum í nokkra daga á eftir. Næst ætlum við að prófa að fara eftir hádegi þegar sólin allvega nær að hlýja manni. Svo verður þetta kanski skárra eftir áramót þegar það fer að hlýna og ekki verður jafnkalt á nóttunni.
Kristján kom fyrr en áætlað var úr ferðinni norður og ekki var það verra fyrir okkur. Hann var alveg alsæll og fékk að upplifa og sjá margt nýtt. Hann tók fullt af myndum bæði video og ljósmyndir sem ættu fljótlega að komast á netið.

Jólin já! Við áttum bara mjög góð jól hér. Við komumst í smá jólaskap við baksturinn og piparkökuhúsailminn í stofunni. Hangikjötið frá mömmu og pabba setti nú samt punktinn yfir i-ið. Ég sauð það auðvitað á Þorláksmessu auk rauðkálsins og þá kom sko alvöru jólailmur í húsið. Hangikjötið dugði okkur svo í þrjár máltíðir! (alla hátíðisdagana). Á aðfangadag fórum við í guðsþjónustu á Norska skólanum kl.4 fjögur sem var mjög fínt og fjölskylduvænt. Ég var bæði að spila og syngja svo við vorum mætt snemma. Svo bara komum við beint hingað heim og ég gerði matinn kláran. Litla fólkið átti dáldið erfitt með að bíða eftir pökkunum. Þetta eru fyrstu jólin sem þau eru virkilega meðvituð um þetta. (þeas. Margrét Helga og Jóel fylgir í kjölfarið) en við borðuðum nú samt í rólegheitum og litla fólkið borðaði hressilega af hangikjötinu! Svo sungum við nokkra jólasöngva eins og við erum vöna að gera á Karló og svo snerum við okkur að pakkaflóðinu. Minnsti maðurinn vissi auðvitað ekkert hvað um var að vera en var voða hrifinn af pappírnum, jú og auðvitað var hann ánægður með nýja dótið sitt. Það er alltaf gaman að fá nýtt dót. Jafnvel þótt maður sé bara pínulítill kall. Margrét Helga fékk fullt af prinsessudóti og Barbie og nú er búið að redda baðvandamáli miðjumannsin. Það hefur ss. verið stríð í hvert skipti þegar baða á Jóel en núna fékk hann ss. palymobát og þennan flotta þvottapoka í jólagjöf svo nú byrjar hann á morgnana að suða um að fá að fara í bað! Þau fengu svo mikið af fínum gjöfum, bæði fötum og dóti og voru alsæl. Við hjónin fengum líka góðar gjafir. Við fengum ma. Tvo DVD diska, annar þeirra var Nýtt líf eftir Þráinn Bertelsson. Við komumst að því að heimilisfaðirinn hér í næstu íbúð hafði aldrei séð myndina svo við buðum þeim hjónum í bíó á annan í jólum.
Á jóladag vorum við líka bara heima og borðuðum hangikjöt og svo var slegið saman í kaffi hér úti á stétt þar sem allir komu með sýnishorn af jólabakstrinum. Við erum bara búin að hafa þeað mjög náðugt og höfum slappað vel af, borðað góðan mat svona eins og jólafríið á að vera. Við söknum auðvitað fjölskyldunnar en svona er þetta bara og við áttum mjög gleðilega jól. Um áramótin erum við búin að bjóða Kíu og Ragga og krökkunum í mat. Þau eru í óða önn að pakka og undirbúa flutning til Omo Rate. Þau gera ráð fyrir að flytja á gestahúsið á morgun. Við eigum eftir að sakna þeirra en það er sárabót að fá vini okkar frá Noregi, ekki síst fyrir krakkana.

Ætli ég segi þetta ekki bara gott í bili. Held ég ætti aðeins að halla mér.
Ég vil þakka fyrir allar góðar kveðjur og gjafir sem við höfum fengið, bæði í pósti og tölvupósti. Það hefur ekki gengið sem skildi hjá mér að senda persónulegar kveðjur ennþá. Kanski það verði bara nýjárskveðjur!

Ég get nú amk. sagt hér gelðilega hátíð áfram og blessunarríkt komandi ár. Það eru komnar nýlegar myndir á myndsíðuna.

http://gallery.askur.org/fyrogflamme

Smá gullkorn í lokin:

Ég hef þessa sögu eftir Kristjáni: Krakkarnir voru í gær með pabba sínum að borða á veitingastað hér í borginni. Eins og alltaf vekja þau athygli og þjónarnir reyna oft að tal ensku við þau en Kristján sagði þessum að tala bara amharísku (þau skilja hana betur en enskuna!). Þjónninn spurði þá Jóel hvað hann héti og sá stutti svaraða bara án þess að hika að hann héti Tesfai! (einn af vöktunum hér á lóðinni heitir Tesfai)

“Eins og hirðir mun hann halda hjörð sinni til haga, taka unglömbin í faðm sér og bera þau í fangi sínu, en leiða mæðurnar” Jes. 40: 11

Jólastemmning

2005-12-16T18:26:00.000Z

16.des

Jæja þá erum við komin í jólafrí. Prófin gengu bara vel enda ekkert mjög erfið og kennararnir allt of góðir við okkur! En allavega þá finnst manni maður kunna eitthvað og það fyllir mann bjartsýni fyrir næstu törn. En jólafríið er mjög kærkomið. Mikið sem heilinn þarf að melta.
Það var haldin smá hátíð í dag í skólanum, útskrift fyrir þá sem voru að hætta og svo var boðið upp á injera og wodd, mjög huggulegt.

Ég er ein í kotinu með börnin núna. Kristjáni bauðst að fara með Craig vini okkar norður í land (um 14 klt akstur) þar sem hann og kona hans, Alison koma til með að starfa meðal gumu þjóðflokksins að málanámi loknu. Þetta er alveg lenst úti í buskanum og eru þau að undirbúa algjört grasrótarstarf. Hann er guðfræðingur og hún hjúkrunarfræðingur og svo eiga þau tvo syni 2 og 5 ára. Þetta er gott tækifæri fyrir Kristján að sjá meira af landinu. Ég hef ferðaðist heilmikið hér þegar ég var hér síðast svo ég hef einhvernvegin ekki eins mikla þörf fyrir það í bili allavega. Við erum nú samt strax farin að sakna hans og það verður gott að fá hann aftur heim á fimmtudaginn. Þetta verður lengsti tími sem við höfum verið aðskilin í einu síðan við giftum okkur. Ég ákvað að leyfa litla fólkinu að kúra í rúminu hjá mér í nótt og nú eru þau að kúrast og reyna að sofna. Þeim finnst það voða huggulegt. Við erum líka búin að hafa huggulegt kvöld eins og við reynum að gera alltaf á föstudagskvöldum. Horfum saman á mynd eða spilum, öll fjölskyldan og stubbarnir fá nammi.

Annars er búið að vera mikið að gera undanfarið. Ég er búin að vera að syngja með norræna kórnum á nokkrum stöðum, bæði á norska skólanum, í sænska sendiráðinu og í norskri sendiráðsmóttöku svo eitthvað sé nefnt. Þetta er bara mjög góður sönghópur og við stefnum allavega nokkur að því að halda áfram eftir áramót.
Síðasta föstudag voru jólatónleikar í norska skólanum og tóku meðal annars leikskólabörnin þátt. Þau höfðu föndrað ljósker sem þau báru inn íklædd engkabúningum. Ég held bara ég hafi sjaldan eða aldrei séð nokkuð jafnkrúttlegt! Jóel varð reyndar dáldið lítill í sér þegar hann uppgötvaði allt fólkið í salnum en mamma bara hélt í höndina á honum og þá var allt í lagi.

Sl. sunnudag var ég að spila í kirkjunni og stjórna Ten sing hópnum í söng. Það gekk mjög vel. Þau eru búin að taka svo miklum framförum krakkarnir. Það verður gaman að halda áfram að vinna með þeim eftir jól.

Ég er nú ekkert komin lengra með jólabakstur eða annan jólaundirbúning síðan ég skrifaði síðast. Ákvað að bíða þar til að prófum loknum. Ég ætla að reyna að búa til piparkökudeig í kvöld svo við getum gert hús á morgun. Það er eiginlega orðinn fastur liður hjá okkur. Svo ætla ég að baka enhverjar sortir í viðbót.

Í gær skruppum við með krakkana á Sheraton í sund til að fagna próflokum, það fannst þeim alveg æðislegt. Við héldum reyndar að það þyrfti ekki að borga fyrir krakkana en svo kom í ljós að borga þarf fullt fyrir 3 ára og eldri þannig að þetta er nú ekki beint ódýrt fyrir óbreytta kristniboða. En við ákváðum nú að fara samt þar sem við vorum búin að lofa krökkunum þessu og þetta er líka frábær sundlaug. Þarna er líka æðislegur leikvöllur sem er alltaf opinn og frítt inn sem við komum nú örugglega til með að nota okkur meira í framtíðinni. Þetta var allvega mjög góður dagur og við nutum þess vel að vera þarna.

Það verður mikið um að vera hér í næstu viku, jólaskemmtun í skólanum og svokallað “julespill” sem verður hér á Mekanissa. Þá er þess minnst sem gerðist á jólunum og jólaguðspjallið gert lifandi hér úti á lóð. Sett verður upp fjárhús og allir fá hlutverk í í sögunni. Ég hef einu sinni áður tekið þátt í þessu, fyrir 10 árum síðan og mér er það algjörlega ógleymanleg upplifun. Hér enginn snjór og fátt sem minnir á þá jólastemmningu sem maður þekkir að heiman en ég held að hér komist maður samt miklu nær því að upplifa raunverulega “jólastemmningu”. Hér sér maður hirða með hjarðir sínar og asna á hverju götuhorni. Ætli veðráttan sé ekki bara líka svipuð því sem var í Betlehem! Ég hlakka allvega til að fá að vera með í þessu aftur.

Eftir áramót fara svo Kía og fjölskylda til Ómó Rate. Sama dag og þau fara koma vinir okkar frá Noregi til að fara í málaskólann. Við höfum tekið að okkur að taka á móti þeim og vera þeim innan handar svona í byrjun. Það verður gaman að hitta þau aftur.

Þótt það sé sól og sumarhiti hér á daginn (reyndar held ég að lofthitinn sé nú ekki mikið meira en 20 ° og vindurinn er kaldur!!) þá er skítkalt á nóttunni og þar sem húsin eru óupphituð verður stundum hræðilega kalt inni á nóttunni og erfitt að skríða fram úr á morgnana. Við erum farin að láta Dagbjart Elí sofa í flísgalla yfir náttfötunum auk þess sem hann er líka í sokkabuxum, þvi hann sparkar alltaf af sér sænginni, það virkar mjög vel. Hann er allavega mátulega heitur á morgnana núna. En eftir jól fer nú að hlýna.

Börnin eru öll spræk og kát. Sá minnsti hefur verið voðalega kvefaður en er óðum að jafna sig.. Hann er orðinn mjög ákafur í að ganga og finnst æðislegt að fara í göngutúr í kringum húsið. Núorðið er nóg að leiða hann með annari hendi. Hann bætir líka jafnt og þétt við sig orðum og það virðist vera sem íslenskan og amharískan haldist nokkurnvegin í hendur hvað það varðar. Hann er líka farin að reyna að kalla á systkini sín, “óe!” og “ga” kallar hann.

Ætli ég láti ekki hér við sitja í bili. Ég þakka fyrir jólakveðjurnar sem farnar eru að berast okkur. Það er á listanum að fara að senda kveðjur líka en ég geri ráð fyrir að í ár verði þær, með nokkrum undantekningum þó, á tölvutæku formi. Það er líka aldrei að vita nema ég skrifi oftar á meðan við erum í fríi, lofa þó engu!

Gullmolar:

Jóel horfir smá stund á litla bróðir sinn og segir svo: Mamma ég sé stráin á honum! (hann átti við augnhárin!)

Margrét Helga var að spjalla við mig áður en hún fór að sofa:
Mamma þegar ég er orðin stór og byrjuð í skólanum og litlu bræðurnir mínir, báðir tveir, eru í leikskólanum þá passa ég þá alltaf ef einhver er að slá þá. Ef ég heyri þá gráta þá hleyp ég bara út og spyr þá hvað sé að og þá segja þeir:”uhuhu, Friðrik var að slá okkur” Þá hringi ég bara í ykkur, nei ég hringi í Ragga og Kíu og bið þau að koma og ræða við Friðrik og segja honum að segja fyrirgefðu. Mamma, ég tek bara símann með mér í skólann svo ég geti hringt í ykkur því ég verð stundum svo þreytt á alltaf að hugga litlu bræður mína þegar þeir fara að gráta, báðir tveir. (þetta er nokkurnvegin orðrétt eins og ég man það)

Margréti Helgu finnst gott að kúra á morgnana. Einn morguninn sagði hún mamma ég ætla bara að sofa í eina tímútur og svo kem ég.

Ég enda á orðum sem við vorum minnt á í skólanum í morgun:

“Sjá Guðs lamb, sem ber synd heimsins” Jóh.1:30

Það er þetta sem jólin snúast um.

Guð blessi ykkur áfram aðventuna.

Jólasól...

2005-12-05T18:11:00.000Z

5. des

Jahérnahér, bara kominn desember. Það reynist mér ekki auðvelt að finna tím atil að setjast niður og skrifa. Það er mikið að gera í skólanum og krakkarnir þurfa auðvitað sitt.

Þriðjudaginn fyrir tveimur vikum byrjuðum við að syngja saman nokkur hérna. Þetta er nú fyrst og fremst hugsað sem nk. jólakór en ég vona að amk einhverjir séu til í að halda áfram eftir jól. Það hefur bara alveg ótrúleg áhrif á sálartetrið í mér að syngja. Þetta er líka bara nokkuð góður hópur, mest Norðmenn, einn Dani tveir Svíar og svo ég og Kía (ss. hlutfallslega flestir Íslendingar!). Við eigum að syngja á nokkrum stöðum fyrir jólin.

Við erum aðeins farin að undirbúa jólin, búin að baka piparkökur og kana og á stefnuskránni að baka einhverjar fleiri sortir og búa til piparkökuhús. Ég er búin að lofa krökkunum því. Ég er ekki alveg sú flinkasta við það en krakkarnir eru alltaf voða ánægð með húsin sem við búum til. Aðventukransinn er að sjálfsögðu kominn upp og fjárhúsið, sem við notum til að læra um það sem gerðist á jólunum. Margréti Helgu og Jóle fannst voða erfitt í byrjun að það fengju ekki allar persónurnar að koma út úr fjárhúsinu strax en nú eru þau sátt. Núna er engillinn kominn ásamt Maríu og Jósef. Á hverjum morgni áður en við borðum morgunmat syngjum við saman og biðjum og lesum úr barnabiblíunni og núna erum við sem sagt að lesa jólasöguna. Svo syngjum við líka “Við kveikjum einu kerti á” og kveikjum á aðventukransinum.

Dagbjartur Elí er alltaf að taka framförum. Núna fer hann upp stigana eins og ekkert sé og hann hefur meira að segja gert tilraunir til að sleppa sér en þó ekki tekið nein skref (enda liggur ekkert á!!). Hann bætir við sig einu og einu orði bæði íslenskum og amharískum.. Núna finnst honum líka voða gaman að leika að hann sé týndur og gerir það í tíma og ótíma. Hann kann líka að sýna hvað hann er stór og vinkar ef sagt er við hann bless eða chiao (sem er bless á amharísku- ítölsk áhrif geri ég ráð fyrir). Hann er alltaf jafn rólyndur og skapgóður og síhlæjandi litli hnoðrinn. Nú finnst honum líka orðið mjög varið í að fá að leika við systkini sín og þá helst með dótið þeirra en því eru þau hins vegar mishrifin af. “hann er að koma, hann er að koma!” heyrist oftar en ekki þegar litli skemmdarvargurinn nálgast. Svo verður hann ægilega sár að fá ekki að vera með. En það líður nú sjálfsagt ekki á löngu þar til hann getur farið að leika almennilega við þau. Auðvitað fær hann líka stundum að vera með, lang oftast eru þau voða góð við hann stóru systkinin.

Hin tvö stækka líka og þroskast. Við vorum einmitt í síðustu viku að skoða video af þeim frá í fyrra. Ótrúlegt hvað tíminn líður hratt. Þau voru eitthvað svo mikil “baby” fyrir ári síðan. Núna finnst mér þau bara orðin stórir krakkar. Það hefur tognað svo úr þeim, sérstaklega Margrét Helga núna upp á síðkastið. Það merkir maður á fötunum.

Jóel varð fyrir smá slysi á fimmtudaginn. Við fengum símhringingu í skólann svo ég ákvað að fara heim til að athuga betur hvað hefði gerst. Litla skinnið hafði þá dottið niður úr tré og bitið talsvert stórt gat í tunguna. Það blæddi dáldið mikið og aumingja Asnakú var öll út ötuð í blóði. Jóel var líka í hálfgerðu sjokki og tók dálitla stund að jafna sig. Ég fór því ekkert aftur í skólann þann daginn. Það hætti nú fljótlega að blæða og hann gat borðað svo við höfðum ekki miklar áhyggjur. En þetta leit ekki beint vel út. Allt starfsfólkið á lóðinni koma til að athuga hverni hann hefði það og einn af vöktunum, Tesfai sem er alltaf svo duglegur að leika við krakkana, kom sérstaklega morguninn eftir til að athuga hvernig Jóel hefði það. Eþíópar eru alveg sérstaklega umhyggjusamir og er ekki sama um hvernig náunginn hefur það. Það þarf ekki mikið til.
Nú er hann alveg orðinn góður. Kvöldið sem þetta gerðist sagði hann við mig rétt a´ður en hann sofnaði: (hann var hálf sofnaður): “Mamma núna líður mér betur” er þér ekkert illt í tungunni lengur? Spurði ég, “Nei” hvíslaði hann þá og svo steinsofnaði hann.

Margrét Helga, litla klifurmúsin okkar (hún er síprílandi í öllum trjám og staurum í hæstu hæðir, ekki lík móður sinni þar!) Er eitthvað hálflasin núna. Hún kastaði þrisvar upp í dag en var að öðruleiti ekkert slöpp. Hún kann alveg að hafa það huggulegt og kúra sig þegar svona stendur á og fékk mömmu til að lesa fyrir sig Andrésblað. Hún borðaði nú samt í kvöld og hélt því niðri þannig að ég vona að þetta sé bara gengið yfir. Það má þó alveg búast við að bræðurnir, allvega sá eldri, taki svo við, það er venjan.

Á laugardaginn var var svokallað “retreat” fyrir Addiskristniboðana. Þá vorum við allan daginn á norskaskólanuum, fengum tvo biblíulestra, borðuðum og báðum saman og spiluðum blak svo eitthvað sé nefnt. Það var prógram fyrir krakkana á meðan en við báðum Asnakú að koma og vera hjá minnsta manninum. Honum leiðist nú ekki með henni Asnakú sinni. Tekst á loft þegar hann heyrir eða sé að hún er komin!Við fórum samt heim áður en allt var búið til að taka við þeim stutta og til að koma hinum í háttin. Þetta var mjög fínn dagur.

Nú styttist í jólafrí í skólanum og þar af leiðandi próf. Það verður gott að fá smá frí til að melta allt þetta sem maður er búinn að vera að læra. Amharískan er ekki auðveldasta tungumálið og stundum finnst mér bara eins og minnið sé fullt- það bara kemst ekki meira fyrir í hausnum! Við fáum heilan mánuð í jólafrí sem er bara alveg frábært. Við gerum ráð fyrir að vera bara hér í Addis um jólin.

Annars er þég farin að ná andanum- Liya systir hennar Tsige kom í gær með lyf við astmanum og ofnæminu svo nú líður mér mun betur. Hún kom líka með hangikjötið og þá fáum við pottþétt góðan jólamat!

Ég óska ykkur áfram góðrar aðventu.

“Í upphafi var Orðið og Orðið var hjá Guði, og Orðið var Guð.. Hann var í upphafi hjá Guði. Allir hlutir urðu til fyrir hann, án hans varð ekki neitt sem til er. Í honum var líf og lífið var ljós mannanna.” Jóh. 1:1-4

Jóla hvað????

2005-11-21T16:55:00.000Z

19. nóv. 05

Ég er alltaf að hugsa með mér að ég verði að fara að skrifa oftar svo þetta verði ekki alltaf svona svakalegar langlokur en það er bara svo mikið að gera – en allvega þá er ég byrjuðað skrifa eitthvað núna....

Ég var að fatta í dag að fyrsti sunnudagur í aðventu er eftir viku. Það er ekki alveg sama jólabrjálæðið hér og heima, eiginlega langt í frá og mér finnst það bara fínt, ég held maður njóti jólanna bara betur. Það eina sem minnir á jól eru pakkarnir sem farnir eru að berast okkur. Það verður heilmikið um að vera hér á aðventunni svo jólin ættu ekkert að fara framhjá okkur. Eþíópísku jólin eru ekki fyrr en í byrjun janúar auk þess sem þetta er ekki eins stór hátíð hjá þeim eins og okkur. Hér eru áramótin (eþíópsku sem eru í sept.) og páskarnir miklu stærri hátíðir. Mér skilst að þó séu vestrænar hefðir alltaf meira og meira að skjóta upp kollinum hér og eitthvað um að fólk sé farið að skiptast á gjöfum og skreyta eitthvað en ég held að það sé meira á meðal hinna efnuðu.

Það hefur verið mjög friðsælt að undanförnu og alríkislögreglan búin að sleppa 9 þúsund föngum úr haldi. Þessu er samt ekki lokið, þetta kraumar allt ennþá. Það er mikið af vopnuðum lögreglumönnum og hermönnum á götunum sem ég held að séu fyrst og fremst til að minna á valdið. En lífið gengur ss. aftur sinn vanagang, amk hjá okkur.

Sl. laugardag var grill hér á lóðinni. Það var farið út með stóla og borð og við grilluðum öll saman á veröndinni hjá Thomasi þýska sem er með okkur í skólanum. Svo var farið í leiki, spilað blak og Jorunn og Jörn buðu svo í kaffi úti á stétt. Þetta var voða gaman og verður örugglega endurtekið. Á sunnudaginn fórum við í kirkju, ég var að spila og svo út að borða á kínverskan stað ásamt Kíu og fjölskyldu og Randi og Tormod Bö og börnunum þeirra tveimur. Á mánudaginn fór ég bara í fyrsta tímann í skólanum því ég þurfti að fara með minnstamanninn í sprautu. Það gekk bara voða vel allt saman. Hann er að þroskast svo mikið núna. Kann að leika “týndur”, gengur allsstaðar meðfram og er farinn að príla upp tröppurnar- þannig að nú er friðurinn algjörlega úti! Svo er hann meira að segja farinn að segja nokkur orð. Ég var alveg búin að búa mig undir að hann yrði talsvert seinni til en hin þar sem hann er með svo mörg tungumál í kringum sig en svo virðist nú ekki vera. Auk þess að segja mamma og babba segir hann “da” sem þýðir takk og svo segir hann datt og “goy” (explosive g) sem er amharíska og þýði bíddu. Þetta er svo skemmtilegur tími og hann er svo mikil krúsídúlla þótt ég segi sjálf frá! Eftir sprautuna fékk hann að fara aðeins í heimsókn á leikskólann og fannst það nú ekki leiðinlegt, að vera með öllum stóru krökkunum! Margrét Helga, Jóel og Friðrik Páll þurftu auðvitað að sýna mér allar listir sínar og svo komu þau með okkur heim í bílnum.
Mig minnir að þriðjudagurinn hafi nú bara gengið venjulega fyrir sig og líka miðvikudagurinn nema hvað þá ákvað ég að gera aðra tilraun í dáldinn tíma til að fara út að hlaup og uppskar fyrir vikið slæmt astmakast- verra en síðast þegar ég reyndi. Ég var bara búin að vera sæmileg í nokkra daga svo ég ákvað að prófa en þetta er nú ekki skemmtilegt. Tuula gat bjargað mér um púst en ég var svo eftir mig eftir þetta að ég varð að vera heima á fimmtudagsmorguninn. Á fimmtudagskvöldið skiptum við svo liði fjölskyldan. Strákarnir höfðu það huggulegt hér heima en við Margrét Helga fórum á Misjonsforenings Basar á norska skólanum. Það var matur og kaffi og svo var happdrætti og tombóla. Það var alveg yndislegt að fara svona ein með litlu konunni. Hún var svo mikil dama í kjól og með veski og naut þess alveg í botn að fá að vera ein með mömmu. Ég held líka að strákarnir hafi haft það mjög gott hér heima. Þau þurfa stundum að fá smá tíma í sinhvoru lagi. Þetta var líka svo seint að Jóel hefði ekki haldið þetta út og heldur ekki Dagbjartur Elí.
Á föstudaginn fórum við svo í fjallgöngu með málaskólanum. Það var farið í þjóðgarðinn sem við fórum með Kíu og Ragga í haust en nú átti að ganga á fjallið. Síðustu vikur hefur verið glampandi sól og heiðskýrt en á fimmtudag og föstudag var skýjað og þoka og meira að segja dropar úr lofti þrátt fyrir að nú sé þurrkatími. En við héldum ótrauð af stað. Það var byrjað á því að borða injera og wodd og fleira góðgæti en svo var haldið af stað. Það var alveg skýjað og vorum við frekar svekkt yfir því þar sem það er útsýni þarna yfir alla Addis ef skyggni er gott. Þegar við vorum að nálgast toppinn byrjaði svo að rigna og það rigndi og rigndi á okkur svo allir voru orðnir mjög blautir og kaldir áður en langt um leið. Fæstir höfðu gert ráð fyrir þessu veðri í miðjum þurrkatímanum en svona getur þetta víst stundum verið og þá ekki síst í fjöllunum. Þetta minnti mann nú bara dáldið á göngu í íslensku sumarveðri! Það blés líka köldu svo maður var svona frekar slæptur þegar til baka var komið. Þar sem allir voru eins og dregnir af sundi stoppuðum við ekki lengi þegar niður var komið heldur héldum beint heim. Í þann mund sem við keyrðum af stað byrjaði að létta til og þegar við komum niður af fjallinu var orðið heiðskýrt. Einhver hafði á orði að þetta við hlytum að hafa varið 4 verstu klukkutímum þurrkatímans þarna uppi, amk veðurfarslega séð. Þrátt fyrir þetta var þetta bara mjög hressandi og skemmtilegt. Maður kynnist líka bæði nemendum og kennurum á annan hátt í svona ferð.
Litla fólkið var svo búið að bíða spennt eftir laugardeginum þar sem þá átti hið árlega Addis hlaup að fara fram. Á hverju ári hlaupa nemendur norska skólans og safna pening fyrir ákveðnum málefnum með því að safna áheitum. Í ár fara peningarnir til heimavistarskóla fyrir sómölsk börn í Filtu og til heimilis fyrir HIV smituð börn hér í Addis. Margrét Helga spurði á föstudagskvöldið þegar hún var að fara að sofa hvort jólin væru á morgun og þegar ég sagði nei spurði hún hvort það væri Addishlaup svo hún var mjög spennt. Þau drifu sig á fætur á laugardagsmorguninn og byrjuðu strax að hlaupa hér fyrir utan. Við fórum svo hér upp á seminarlóð þar sem hlaupið var haldið. Hlaupinn var 500m hringur og höfðu krakkarnir einn og hálfan klukkutíma til að hlaupa eins marga hringi og þau gátu. Margrét Helga hljóp 6 hringi og Jóel 4 og hefðu þau eflaust getað hlaupið fleiri en þau voru orðin frekar svöng. Síðan borðuðu allir saman áður en öllum þátttakendum voru afhent viðurkenningarsköl. Þetta var voða skemmtilegt og krakkarnir ánægð með daginn. Við ákváðum svo bara að vera heima og taka því rólega í gær enda frekar þreytt eftir hlaup og fjallgöngur undanfarna daga. Dagbjartur Elí hefur líka verið frekar órólegur í svefni undanfarið sem ég held að sé fyrst og fremst tanntöku um að kenna en veldur því auðvitað að maður er hálfsyfjaður alla daga. En þetta gengur nú allt yfir um síðir. Ætli ég segi þetta þá ekki bara gott í bili en enda á tveimur gullmolum. Ég læt líka fylgja með heimilisfangið okkar og netfang ef einhverjir vilja senda okkur kveðju um jólin.

Gullmolar:
Jóel kom auga á spegilmynd sína í sjónvarpinu og hrópaði upp yfir sig:”Nei, þarna er Ég Kristjánsson!”. Seinna var hann að athuga hvort þeirra ætti hvaða leikskólatösku:”Jú þetta er mín, hérna stendur Ég Kristjánsson!”

Margrét Helga:”Mamma þú átt að ná í vatn að drekka fyrir mig”
HVS: “Á ég að ná í vatn handa þér?”
MHK: “Já takk, kæra frú!”

Heimilisfangið okkar er

NLM (Norwegian Lutheran Mission)
PO. BOX 5540
Addis Abeba
Ethiopia

Netfangið: ethiopia2005@hotmail.com

“En vorar þjáningar voru það sem hann bar,og vor harmkvæli er hann á sig lagði. Vér álitum hann refsaðan, sleginn af Guði og lítilættan, en hann var særður vegna vorra synda og kraminn vegna vorra misgjörða. Hegningin sem vér höfðum til unnið kom niður á honum og fyrir hans benjar urðum við heilbrigðir.” Jes. 53:4-6

Friður(?)

2005-11-10T18:44:00.000Z

10. nóv

Þá virðist allt vera að komast aftur í fyrra horf hér í Addis, amk svona á yfirborðinu. Í gær fóru leigubílar aftur að ganga og búðirnar að opna hver af annari. Það kemur nú ekki alveg til af góðu því lögreglan þvingar fólk til að vinna. Leigubílstjórarnir missa leyfi og ökuskírteinin ef þeir ekki vinna og sömu sögu er að segja um búðareigendur, búðirnar verða innsiglaðar og þeir missa verslunarleyfi. Þannig að verkfallið sem standa átti amk í fimm daga er farið út um þúfur. Þótt friðsamlegt sé í borginni og skólarnir (bæði norski skólinnog málaskólinn)hafi aftur hafið venjulega kennslu er ekki allt sem sýnis. Enn er fólk óttaslegið því framtíðin er óviss. Eins er lögreglan ennþá að leita að ungu fólki (ég hef heyrt að þeir taki ekki bara stráka) sem margt hvert er í felum af ótta við að lögreglan komi heim að nóttu til. Þetta unga fólk hefur ekkert til saka unnið þannig að þetta er alveg skelfilegt og hversu lengi þeir halda áfram svona veit enginn. Í fyrri nótt var komið á lóðina þar sem húshjálp Kíu og Ragga býr og gamlir menn teknir fyrir að vera hliðhollir stjórnarandstöðunni. Ég bið ykkur því að halda áfram að biðja fyrir Eþíópíu, það hefur margt og mikið verið lagt á þessa þjóð í gegnum tíðina.

Ég er nú með gleðifréttir líka. Í dag fengum við vegabréfin okkar og landvistarleyfinu framlengt um þrjá mánuði, þannig að nnú er góður tími til að vinna í atvinnu- og dvalarleyfinu.

Í gær var ég með Ten- sing æfingu sem ég hef einu sinni í mánuði. Mér finnst þetta mjög gaman og það gefur mér líka mjög mikið. Ég finn það að ég hressist öll, bara við að fást eitthvað aðeins við músík. Ég vona líka að við förum að geta startað sönghópnum sem við hérna nokkur höfum verið að tala um. Það hefur lítið verið hægt að gera sl. daga en vonandi getum við hist fljótlega- ég verð að fara að syngja!!! Annars var ég líka að byrja aðeins að kenna á píanó í dag. Bekkjarsystir okkar sem heitir Veronika og er frá Kenýju spurði mig hvort ég gæti aðeins kennt henni svo hún gæti spilað undir söng í kirkjunni sinni. Hún kann dáldið í tónlist, spilar á afrískar trommur en vantar smá hjálp til að geta spilað undir á píanó. Hún kom hingað í dag og við kíktum aðeins á þetta.

Krakkarnir voru ánægð að geta farið aftur í leikskólann, sérstaklega Margrét Helga. Jóel vakti í fyrri nótt í einn og hálfan tíma og svaf svo til 9 daginn sem leikskólinn byrjaði aftur. Ég bara gat ekki vakið hann. Hann var líka alveg sáttur við að fá að vera heima og hafa Asnakú út af fyrir sig! Hann sagði samt að á morgun ætlaði hann sko í leikskólann.
Systkinin stofnuðu hljósmsveit í gær og skiptust á að syngja, dansa, spila á hljómborð og blokkflautu- ægilegt stuð. Dagbjartur Elí elskar tónlist og tekst allur á loft þegar við byrjum að syngja eða hlustum á geisladisk. Í gær voru líka allir verðirnir hér í kasti þegar hann byrjaði að dansa. Einn þeirra var með lítið vasaútvarp og var að hlusta á tónlist. Um leið og litli maðurinn heyrði þetta fór hann að dilla sér í takt. Í gær þegar hann var að spila á hljómborðið beygði hann annað hnéð í takt eins og alvöru poppari! Ekkert smá krúttlegt. Um daginn var ég að gefa honum pela og það var kveikt á sjónvarpinu. Á dagskránni voru eþíópskir þjóðdansar með tilheyrandi tónlist sem er mjög taktföst. Sá stutti þurfti alltaf að taka sér reglulega hlé á mjólkurþambinu til að dansa pínu lítið!

Ég læt þetta duga að sinni- ágætt að hafa þetta stutt svona einu sinni! Ég bið ykkur að afsaka allar stafsetningar og innsláttarvillurnar í síðasta pistli- var orðin eitthvað þreytt...

“Náðin Drottins Jesú Krists, kærleiki Guðs og samfélag heilags anda sé með yður öllum”
2. Kor.13:13

http://gallery.askur.org/fyrogflamme

7. nóvember

2005-11-07T18:06:00.000Z

7.nóv

Þá er kominn tími á fréttir. Ég hef ekki verið mjög upplögð til skrifta undanfarna daga þar sem ástandið hér er mjög sérstakt. Ég held ég byrji bara þar sem frá var horfið síðast og kem svo að því sem hefur sett mark sitt á lífið hér í Addis að undanförnu. Á mánudaginn varð ekkert úr því að við hjónin færum í skólann þar sem við þurftum að mæta á skrifstofu Kristniboðsins snemma um morguninn þar sem það er verið að vinna í því að framlengja landvistarleyfið okkar. Þetta fór nú mest í bið og svo notuðum við ferðina reyndar til að gera ýmislegt sem við þurftum í bænum. Við höfum ekki enn fengið landvistarleyfi og passarnir okkar eru núna á “immigration” (útlendingaeftirlitinu). Þið megið gjarnan halda áfram að biðja fyrir þessu með okkur ekki síst miðað við hvernig ástandið hér er núna.
Á þriðjudaginn var skóladagurinn dáldið sérstakur. Það hafði verið slegið saman til að kaupa tvær kindur sem var svo slátrað og og eldaður matur sem við síðan borðuðum öll saman. Þetta var mjög skemmtilegt þó svo kjötið hafi nú verið langt frá því að líkjast íslensku lambakjöti!

Þá er það miðvikudagurinn. Við mættum í skólann eins og venjulega en dálítið seint þar sem fáir leigubílar voru á ferli og þar sem bæði barnapían og húshjálpin okkar eru háðar þeim til að komast leiðar sinnar komust þær ekki fyrr en nokkuð seint. Flestir íbúar Addis notast við leigubíla sem keyra eftir áætlun, til að komast leiðar sinnar. Á miðvikudaginn höfðu greinilega nokkrir leigubílstjórar ákveðið að leggja niður vinnu sína í mótmælaskyni við ríkistjórnina. Það hafði verið búið að tilkynna að allsherjar mótmælaverkfall ætti að hefjast þegar ramadan- föstumánuði múslima, lyki og var það á fimmtudaginn. Þegar nokkuð var liðið á skóladaginn heyrðum við að lögreglan væri farin að hefja skothríðir hér og þar. Daginn áður höfðu börnin á norska skólanum verið send heim þar sem einhversstaðar í bænum höfðu verið óeyrðir og því var skólanum aflýst á miðvikudaginn. Kl ellefu var okkur tilkynnt að ástandið í bænum væri orðið það slæmt að ákveðið væri að loka málaskólanum til að fólk gæti flýtt sér heim áður en ástandið versnaði. Þeir nemendur sem höfðu bíla tóku að sér að keyra samnemendur og kennara heim. Kristján og Raggi ákváðu að fara saman á “minibussinum” og keyra tvo kennara auk húshjálpa og starfsfólks hér á lóðinni heim. Þeim tókst að skila tveimur heim til sín en þegar þeir ætluðu lengra heyrðu þeir skothljóð og hópur fólks kom hlaupandi á móti þeim þannig að þeir sáu ekki annað í stöðunni en að snúa til baka heim. Það var mjög skrítið andrúmsloft á lóðinni allan miðvikudaginn, fólk hrætt og ráðþrota. Flestar húsjálpirnar fóru síðan heim fótgangandi í eftirmiðdaginn og komust allir heilir heim. Við heyrðum áfram skothvelli allan daginn, stundum mjög nálægt okkur en við vorum aldrei í neinni hættu hér á lóðinni. Það lést talsvert af ungu fólki, við höfum heyrt tölur alveg frá um 30- 40 manns upp í á milli 100 og 200. Við höfum leika heyrt sögur um að lögreglan hafi fjarlægt lík svo það er erfitt að segja hvað eru réttar tölur. En eitt er víst að margir eru í sárum og margir hræddir.
Fimmtudagurinn var svo opinber frídagur hér í landinu þar sem múslimar fögnuðu lokum ramadan. Það voru einhverja óeirðir áfram á fimmtudeginum en þó ekki eins mikið og á miðvikudag. Það sem veldur þessu er að fólkið er ósátt við stjórnvöld og úrslit kosninganna sem fóru fram í sumar. Fólkið, aðallega ungt fólk hefur því verið að mótmæla með því að loka götum með steinum og og logandi dekkjum og með því að brenna strætisvagna sem eru ríkisreknir. Stjórninnni hefur nú tekist að handtaka alla helstu leiðtoga stjórnarandstöðunnar þrátt fyrir að reynt hafi verið að koma í veg fyrir það af fólkinu.
Föstudagurinn og helgin virtust nokkuð róleg. Það keyrðu engir leigubílar og flestar búðir lokaðar. Á sunnudaginn var það rólegt að ákveðið var að boða á norska skólann þar sem við komum með mat og borðuðum saman. Það var gott að komast aðeins út af lóðinni en við erum bara búin að halda okkur heima að undanförnu. Það var rólegt í bænum í gær nánast engar löggur á ferli og engir leigubílar. Það eina góða við þetta að nú er umferðin mun minni og mengunin líka.
Í dag hófst verkfallið svo opinberlega. Það var ákveðið í gær að það yrði ekki kennsla í málaskólanum í dag þar sem óvíst væri með leigubíla og annað. Kennararnir og sumir nemendanna eru háðir þeim til að komast á milli staða. Við gerðum ekki ráð fyrir að húshjálpirnar kæmu.Barnapían oakkr kom þó eftir að hafa gengið í klukkutíma að heiman. Húshjálpin okkar býr alveg í útjaðri borgarinnar og það myndi taka hana allavega þrjá tíma að ganga þannig að skiljanlega komst hún ekki. Kristján fór í dag til að reyna að ná í pening þar sem við áttum ekkert eftir. Hann byrjaði á að fara á Sheraton þar sem hægt er að taka út á vísa en eftir langa bið virkaði kortið svo ekki og hann er víst ekki sá eini sem lent hefur í þessu. Hann gat fengið pening á NLM skrifstofunni svo það var aðeins hægt að verlsa. Flestar búðir eru eins og áður sagðar lokaðar og byrgðir eru að verða af skornum skammti. Okkur hefur því verið ráðlagt að eiga nóg af vatni og mat sem geymist eins og dósamat.
Við útlendingarnir erum eins og er alveg örugg. Ég finn sárast til með fólkinu sem hér býr. Við getum þó alltaf farið ef ástandi verður það slæmt. Þetta hefur á vissan hátt snert okkur eða það er að segja eþíópa sem okkur standa nærri. Eitt það skelfilegasta við þetta allt saman er að lögreglan fer um allt og handtekur unga menn fyrir það eitt að því virðist vera að þeir eru ungir menn. Ekki er við nákvæmlega hvert farið er með þá en grunur leikur á að farið sé með þá í herþjálfunarbúðir og þeir síðan sendir norður að landamærum Erítreu þar sem í ofanálag eru að magnast upp átök þar. Ungir menn hér eru því mjög hræddir. Um tíma héldum við að einn af vörðunum okkar hefði verið tekinn þar sem hann kom ekki til vinnu og fjölskylda hans vissi ekki um han. Sem betur fer kom svo í ljós að ekkert hafði komið fyrir. Hann hafði verið á leið úr vinnunni og heyrt skothvelli. Hann hafði orðið hræddur og falið sig og því ekki getað haft samband við neinn. Annar strákur sem vinnur sem vörður hér lenti í því að þeir ætluðu að taka hann en þegar hann gat sýnt þeim fram á að hann hefði fasta vinnu hjá kristniboðinu slepptu þeir honum. Sömu sögu er að segja um strákinn sem keyrir skólabílinn. Þeir taka helst stráka sem eru atvinnulausir en það virðist ekki alltaf duga til að þeir geti sínt fram á að þeir hafi vinnu. Td. Hvarf einn vörður á leið út í búð sem var að vinna hjá norðmönnum sem búsettir eru hér, þrátt fyrir að vera með pappíra sem sýndu fram á að hann hefði vinnu. Nokkrir ungir menn hafa fengið að gista á norska skólanum og einn strákur hefur verið hér hjá þýskum samnemanda okkar. Lögreglan kemur inn á heimili á nóttunni svo margir eru hræddir við að sofa heima hjá sér. Barnapían okkar á tvo bræður (annar þeirra er garðyrkjumaðurinn okkar) sem báðir hafa falið sig heima fjarri heimili sínu ekki að ástæðulausu- lögreglan hefur komið nokkrum sinnum að nóttu til og leitað að þeim.
Ég bið ykkur kæru vinir að vera með okkur í bæn fyrir þessu landi og þessari þjóð. Nú þegar er ástandið farið að bitna á fólki, verðlag hækkar svo margir hafa ekki efni á daglegri fæðu lengur auk þess sem skortur verður á byrgðum sem leiðir af sér hungur og eymd.Biðjið fyrir að þessu megi linna og að friður komist á.

Að öðru leiti líður okkur vel og við finnum okkur örugg hér. Við fáum reglulega upplýsingar frá bæði yfirmönnum okkar svo og norska sendiráðinu un hvernig ástandið er og hvernig við eigum að haga okkur. Þetta virðist sem betur fer lítil áhrif hafa haft á börnin, amk þau yngri. Margrét Helga og Jóel spyrja hvort það sé leikskóli en ekkert um ástæðu þess að það sé ekki kennsla. Við höfum bara reynt að hafa ofan af fyrir þeim, þau hafa fengið að busla mikið í sundlauginni sem amma og afi sendu, svo komu Kía og fjölskylda í fiskibollur til okkar um daginn og við vorum svo í grilli hjá þeim á laugardaginn. Allt þetta finnst þeim voða gaman. Norski skólinn hefur verið lokaður og þal. enginn leikskóli en í dag komu tveir kennarar hingað til að kenna þeim börnum sem hér búa svo ekki þurfi að taka óþarfa áhættu með börnin. Því fyrirkomulagi verður haldið eitthvað áfram.

Dagbjartur Elí greyið varð fyrir smá slysi á miðvikudaginn, sem auðvitað var mest mér að kenna. Ég var að skola á honum rassinn í vaskinum því það var kúkur út um allt. Ég var búin að skola og skrúfa fyrir og var að taka hann upp til að þurrka honum en þá náði hann að grípa í heitavatnsrörið sem verður alveg brennandi. Þetta gerðist svo snöggt að ég eiginlega tók ekki eftir því að hefði brennt sig nema að hann grét og grét allt kvöldið. Eina leiðin til að róa hann var að halda höndinni ofan í glasi með vatni og eftir rúman klukkutíma í vatnsbaði sofnaði hann loksins. Daginn eftir var komin stór blaðra fyrir neðan vísifingur vinstri handar. Þar sem blaðran sprakk bað ég Tuulu nággranna okkar sem er læknir að líkja á hann. Hún bjó um höndina til að koma í veg fyrir sýkingu svo nú er hann með þennan fína boxhanska á vinstri hendinni. Tuula kíkti á þetta í gær og skipti um umbúðir og þetta lítur allt mjög vel út. Sárið var ekker mjög stórt en það er mikilvæt að passa að ekki komist í það sýking. Annars eru þeir feðgarnir báðir að taka tennur- Kristján er allt í einu núna að fá endajaxlana!!
Jóel leifði mér loksins að klippa á sér hárið með vélinni svi nú er hann ægilega sætur og fínn. Hann er voða stoltur af þessu og vill helst alltaf vera að skoða sig í speglinum. Þetta hefur verið dáldið mikið strögl með hárið á honum sl.árið. Hann átti dáldið yndslega setningu í gær. Amma Lína átti nefnilega afmæli í gær og við auðvitað hringdum til að syngja fyrir hana. Jóel var mikið að spá hvort við ætluðum ekki að fara í afmælisveislu til hennar en ég reyndi að segja honum að það væri nú hægara sagt en gert. Þá sagði hann “Við breytumst bara í fiðrildi og flýjum til ömmu Línu”

Ég held ég fari nú að slá botninn í þetta í bili. Á morgun á að reyna að hafa einhverja kennslu í málaskólanum, það verður bara að koma í ljós hvernig dagurinn verður, fer allt eftir því hversu margir kennarar komast til vinnu.
Það eru komnr fleiri myndir á http://gallery.askur.org/fyrogflamme og fleiri á leiðinni.

Mig langar að enda á orðum úr sálmi 91 sem koma svo oft upp í huga minn núna. Þennan sálm las ég lík aftur og aftur þegar ég var hér fyrir 10 árum síðan. Það er ekki síst á svona stundum sem við finnum svo glöggt fyrir nærveru og vernd Drottins og því hvernig við erum borin uppi á bænarörmum.

“Því að þín vegna býður hann út englum sínum til þess að gæta þín á öllum vegum þínum. Þeir munu bera þig á höndum sér til þess að þú steytir ekki fót þinn við steini”

Októberlok

2005-11-01T17:31:00.000Z

31. okt

Þá erum við bráðum búin að búa hér á Mekanissa í þrjá mánuði. Tíminn hefur flogið áfram enda alltaf nóg að gera. Núna er ég á því stigi í málanáminu að mér finnst ég ekki kunna neitt og allt rennur saman í eitt í hausnum á manni. Auk þess eru öll tungumálin sem maður hefur lært (hvort sem það hefur verið mikið eða lítið sem maður lærði) farin að dúkka upp í kollinum og rugla mann enn meira í rýminu! Mér þætti forvitnilegt að vita hvernig heilinn vinnur úr svona tungumálum. Það hefur nú örugglega eitthvað verið rannsakað og skrifað um það. Annars reyni ég nú bara að taka þessu létt. Við höfum auðvitað ekki mjög mikinn tíma til að læra heima með þrjú lítil börn, enda finnst mér líka mikilvægara að sinna þeim þegar ég kem heim úr skólanum. Ég reyni bara að nýta tímana í skólanum vel og reyni að vera dugleg að nota amharísku þegar ég fer að versla og tala við húsjálpirnar og svoleiðis. Mér finnst ég nú bara ganga nokkuð vel að skilja þær. Þær eru líka duglegar að hjálpa okkur, leiðrétta og þh. Sem mér skilst að sé ekkert sjálfsagt að Eþíópar geri, þe. að vera alltaf að leiðrétta fólk. Annars verða flestir mjög jákvæðir og áhugasamir um að hjálpa manni við málið þegar þeir heyra að maður er að læra og reynir að tjá sig með því litla sem maður kann. Ég er búin að finna út að mér hentar best að læra með því að hlusta á fólk og reyna að tala eins og ég get, frekar en að sitja allan daginn yfir bókunum, þótt að sjálfsögðu séu þær nauðsynlegar, málfræðin og það allt saman. Það sem hins vegar hefur helst verið að plaga mig í skólanum er allt krítarrikið. Það er alveg skelfilegt því ér hef verið sérlega slæm af ofnæmi að undanförnu. Það er mikið af frjói í loftinu en ég veit ekki nákvæmlega hvaða plöntur það eru hér sem ég hef ofnæmi fyrir. Svo þegar allt krítarrikið bætist við er ástandið ekki gott. Um daginn þurfti ég að fara út úr tíma því ég átti orðið erfitt með að anda og hóstaði bara og hóstaði og hnerraði og var farið að svima. Þið meigið gjarnan muna eftir þessu í bænum ykkar. Ég á líka erfitt með að taka ofnæmislyfin sem ég er með því ég verð svo rosalega þreytt af þeim. Þá er víst búið að panta tússtöflur í skólann því ég er víst ekki sú eina sem hefur lent í þessum vandræðum. Meira að segja einhverjir kennaranna þola þetta ryk illa. Þannig að þetta lagast vonandi. Ég er alltaf mikið betri hérna heima þótt það sé líka eitthvað í gróðrinum og eflaust líka þessi hrikalega mengun sem fer í mig. En nóg um það...

Annars hefur allt gengið sinn vanagang. Krakkarnir leika úti allan daginn og mikið ótrúlega er þægilegt að þurfa ekki að klæða þau í þúsund plögg áður en þau fara út. Bara bolur og buxur og sandalar og svo er bara hlaupið út. Þau fá nú stundum að horfa á DVD á daginn líka því maður getur orðið þreyttur í sólinni hér þar ekkert að vera að hugsa um að nýta góða veðrið. Þau fengu í síðustu viku sendingu frá mömmu og pabba með bókum og myndum og það var auðvitað mikil gleði. Brúðubíllinn er sérstaklega vinsæll, hjá þeim öllum þremur, Dagbjartur Elí situr meira að segja kyrr og horfir og gefur frá sér sitt sérstaka gleðihljóð. Annars er hann alltaf á fartinni, skríður um allt (hann hefur mjög sérstaka skriðtækni, er hálfvegis í splitt þegar hann skríður en kemur sér ótrúlega fljótt áfram) Hann vill nú helst samt standa og stendur allstaðar upp sem hann getur og er meira að segja aðeins farinn að ganga með- svei mér þá ef hann verður ekki bara farinn að ganga um jólin!! Það er svo svakalegur krafturinn í honum að þær þurfa að vera tvær að skipta á honum Fantanesh og Asnakú! Svo bablar hann og bablar og hefur meira að segja nokkrum sinnum sagt mjög skýrt “mamma” og líka “babba” þótt maður viti nú aldrei alveg hversu meðvitað það er á þessum aldri. En hann er allvega heilmikið að þjálfa tunguna enda ekki vanþörf á þegar maður þarf að læra þrjú tungumál í einu!

Síðasta þriðjudag fórum við Kía saman út að borða. Þetta er svona í staðin fyrir allar fótboltaferðir kallanna! Annars er ég nú alltaf á leiðinni að druslast í sund, þarf bara að finna mér sundgleraugu fyrst- ég bara get ekki synt án gleraugna. Svo er ég nú ekki viss um að ég tími að fara í sund alveg strax svo ég skemmi ekki fína hárið mitt, verð bara að halda áfram að sippa! Marta vinkona mín kom nefnilega á laugardaginn ásamt systur sinni og þær fléttuðu mig með aukahári. Ægilega flott finnst mér. Kristjáni leist reyndar ekkert á þetta fyrst en ég held hann sé nú bara sæmilega sáttur núna. Þetta tók sjö tíma takk fyrir og nú er ég með 80 fléttur.

Í gær fórum við í kirkju eins og við reynum að gera á hverjum sunnudegi og fórum svo út að borða eins og við gerum líka mjög oft eftir messu. Enda er hræódýrt að fara út að borða hér miðað við heima og því leyfum við okkur það nokkuð oft.

Það er annað bænarefni og það er atvinnu og dvalarleyfið okkar. Vegbréfsáritunin okkar rennur út eftir 3 daga og nú er verið að vinna í að fá henni framlengt til að hægt sé að vinna í atvinnu og landvistarleyfi. Þetta tekur allt tíma og strákurinn sem vinnur við þetta núna er alveg nýr í starfinu. Þið megið líka gjarnan muna eftir honum, hann heitir Aklílú. Það er gott að meiga leggja einnig þessa praktísku hluti í Guðs hendur.

Að endingu vil ég þakka vinum mínum í Gospelkór Reykjavíkur fyrir sönginn og afmæliskveðjuna- ég hef því miður ekki getað séð þetta í almennilegum gæðum ennþá en það verður vondi hægt að bjarga því. Hún systir mín elskuleg sendi mér þetta á diski ásamt myndum frá í sumar. Ekki laust við að maður fái tár í augun!!- En það er nú bara ég, get verið sískælandi!

Ég þarf líka að biðja ykkur sem ég hef ekki svarað tölvupósti að afsaka, það hefur verið eitthvað vesen á hotmail- síðunni svo við höfum átt í erfiðleikum bæði með að opna og senda póst. En svoleiðis stendur nú yfirleitt ekki lengi yfir.

Ég enda svo á nokkrum gullkornum frá gullmolunum mínum:

Jóel að tala við ömmu og afa á Karló í símann:” Eruð þið búin að senda snjókarlinn í pakka?” (Amma og afi eru búin að senda í pósti mynd af snókarli sem þau bjuggu til í Selvíkinni en stubbi litli hefur eitthvað aðeins misskilið og hélt að snjókarlinn í allri sinni dýrð væri á leiðinni í pósti) – “Svo bara farið þið í flugvélina og flytjið bara til okkar” Eitthvað á þessa leið segir hann iðulega bæði við ömmu og afa og ömmu Línu, “þetta er ekkert langt” Þetta er svo lítið mál maður bara hoppar upp í næstu flugvél- elsku litli kallinn minn...

Ég var um daginn að skrifa niður orð á amharísku í stílabókina mína og þurfti svo aðeins að bregða mér frá til að hjálpa Jóel. Margrét Helga hafði setið við hliðina á mér og var að teikna. Þegar ég kom aftur sagði hún:” Mamma ég skrifaði nokkra íslenska stafi í bókina þína svo þú lærir þá líka”

“Uppskeran er mikil, en verkamenn fáir. Biðjið því herra uppskerunnar að senda verkamenn til uppskeru sinnar” Lúk. 10:2

Leiðrétting

2005-10-25T18:53:00.000Z

Þeir sem hafa lesið kommentin hafa væntanlega tekið eftir ábendingu föður míns um að slóðin sem ég gaf upp um myndirnar í síðasta pósti var röng. Rétt slóð er http://gallery.askur.org/fyrogflamme
Því miður eru enn ekki komnar nýjar myndir enþað verður á næstu dögum
Bestu kveðjur frá okkur í Addis

Þetta fullorðna fólk er svo skrítið!

2005-10-24T18:13:00.000Z

Alltaf bíður það óþreyjufullt eftir að maður taki framförum og geri eitthvað nýtt og sniðugt en svo þegar manni loksins tekst eitthvað má maður ekkert gera!- Svona ímynda ég mér að Dagbjartur Elí hugsi núna. Hann er semsagt farinn að setjast upp og standa upp nánast eins og honum hentar hvar og hvenær sem er og þá er auðvitað ekkert gaman að fara að sofa lengur, miklu skemmtilegra að leika listir sínar! Annars sofnar hann nú alltaf á endanum, enda á fullu allan daginn. Hann er reyndar ekki enn farinn að skríða á fjórum fótum, ég vona nú samt hann geri það áður en hann fer að ganga. Annars er hann að fá tennur í efrigóminn núna og voðalega stuttur í honum þráðurinn þessa dagana.
Svo ég gefi nú ástæðu fyrir þessu bloggleysi að undanförnu þá eru þær eiginlega tvær. Ég byrjaði að skirfa eitthvað í síðustu viku en var svo andlaus að það varð ekkert birt. Svo vorum við að koma úr haustfríi og þar sem tölvan var ekki með í för var ekkert bloggað á meðan. Það hefur ýmislegt verið að gera hjá okkur. Fórum í síðustu viku að heimsækja orþódoxkirkju sem mér fannst að mörgu leiti mjög sérstök upplifun. Þessi kirkja er mjög sérstæð í alla staði. Reyndar eru þeir ekki í uppáhaldi hjá okkur þar sem þeir eiga það til að halda okkur vakandi heilu og hálfu næturnar. Það er ss. krikja hér hinum megin við ána sem við búum við. Stundum hefja þeir bænagjörð, kyrjandi í hátalra sem stilltur er á hæsta svo örugglega heyrist um allt hverfið, kl 2 á nóttunni. Í nótt t.d. og fyrri nótt byrjuðu þeir kl. 2 og héldu stanslaust áfram til hálffjögur. Þá var gert klukkutíma hlé en svo haldið áfram frá kl. 3:30 og fram undir hádegi. Þannig að við erum frekar illa sofin. Það er stundum eins og prestarnir standi í fullum skrúða á miðju svefnherbergisgólfinu!- En nóg um það í bili.

Í síðustu viku fórum við líka í tvær veislur, fimmtugsafmæli til nágranna okkar, Jörns Lemvik og svo í útskriftarveislu til dóttur húshjálpar Ragga og Kíu. Ég fór líka í tvær sængurkvennaheimsóknir og sá tvær litla prinsessur. Önnur er bróðurdóttir Mörtu vinkonu minnar en hin dóttir konu sem vinnur á skrifstofu kristniboðsins. Það er siður hér að bjóða upp á sérstakan sængurgraut (á norsku kalla þeir það barselgröt). Hann er búinn til úr byggi og er mjög þykkur og er borinn fram með smjöri og berberre (eþíópsk, sterk kryddblanda). Mér finnst þetta mjög gott. Margrét Helga og Jóel fóru með mér til mágkonu hennar Mörtu og fengu líka að smakka graut. Marta setti bara lítið berberre og þau borðuðu með bestu list.

Eins og áður sagði var svo haustfrí í síðustu viku, frá miðvikudegi. Við ákváðum að skella okkur til Awassa (borg/bær í 300km fjarlægð suður af Addis Abeba) þar sem kristniboðið á frístað (ferieplass) hálfgerðir sumarbústaðir. Þetta er alveg yndislegur staður, fullt af fallegum gróðri, mikið fuglalíf og ekki síst alveg ótrúglega afslappandi að vera þarna. Þarna er leiksvæði fyrir krakkana og sundlaug., getur bara varla verið betra. Þegar ég sagði krökkunum að við værum að hugsa um að fara í ferðalag sögðu þau” Við viljum ekki fara í ferðalag, við viljum fara til Awassa!” Þau höfðu heyrt hina krakkana tal eitthvað um þetta. Svo þurfti nú að útskýra fyrir þeim að í Awassa bæru sumar flugurnar sjúkdóm sem heitir malaría og þess vegna þyrftum við að taka lyf. Margrét Helga ætlaði þá bara að vilja hætta við allt saman því hún hélt hún þyrfti að fá sprautu (greinilega ekki búin að gleyma öllu sprautuveseninu!) en þegar í ljós kom að þetta væru bara töflur var þetta nú bara dáldið spennandi. Hún sagði ömmu og afa í síman í gær að hún þyrfti að taka lyf því flugurnar í Awassa væru með “sjúkdómi sem héti maralía”. Krakkarnir undu sér mjög vel. Jóel var reyndar eitthvað pínu óöruggur fyrsta kvöldið og hélt við værum að flytja enn einu sinni. Hann sagði við mig þegar við vorum komin:”Mamma við eigum svo mörg heimili” En ég reyndi að útskýra fyrir honum að við myndum bara vera þarna í fríi í nikkra daga og fara svo aftur heim til okkar á Mekanissa. Litla greyið er búinn að vera pínu óöruggur upp á síðkastið. Hann er ekki jafnduglegur að tjá sig í orðum og systir hans svo þetta kemur öðruvísi út. Þið meigið gjarnan muna eftir honum í bænum ykkar. Margrét Helga fór með pabba sínum á fiskimarkaðinn sem er þarna við vatnið og fékk að fara í hestvagn sem eru eiginlega leigubílar staðarins. Svo fórum við út að borða og höfðum það bara rosalega huggulegt.Við ákváðum að vera bara fram á laugardag því ég átti að sjá um sunnudagaskólann í gær og svo fannst okkur líka ágætt að hafa einn dag heima áður en skólinn byrjaði þar sem þetta var nú fyrsta ferðalagið okkar. Það gekk vel að keyra en heimferðin var dáldið strembin. Við ákváðum að kíkja við í Langanó á bakaleiðinni (sem er líka vatn og vinsæll frístaður) þar sem Craig og Alison, vinahjón okkar, voru með hús. Það tók dáldinn tíma að finna staðinn sem þau voru á og vegurinn ekki sá besti. Minnsti prinsinn er ekkert voðalega hrifinn af svona leiðinlegum vegum og kvartaði sáran alla leiðina! En við fundum þau á endanum og krakkarnir gátu aðeins buslað í vatninu. Við vorum síðan aðeins lengur á leiðinni til Addis en við höfðum áætlað vegna þungrar umferðar síðustu 100 km. Ljósin á bílnum eru ekki góð og það er engin lýsing á vegunum fyrr en maður er kominn inn í borgina þannig að Kristján var alveg uppgefinn eftir keyrsluna. Þetta gekk þó allt vel þótt krakkarnir hafi verið orðin dáldið þreytt og pirruð. Þau voru líka fljót að sofna þegar heim var komið.

Í gær fórum við svo í kikrju og ég var nú bara með sunnudagaskólann á íslensku (það er sér fyrir norðurlandabörnin) því fimm af 7 börnum voru íslensk! (Hn tvö voru svo lítil að það breytti litlu hvort eð var. Þau voru nú bara hæst ánægð með það krakkarnir. Svo fórum við með Kíu og Ragga og krökkunum út að borða.

Við vorum nú síðan fremur framlág í skólanum í morgun vegna framangreindrar ástæðu en maður verður bara að láta sig hafa það. Þeir segja kennararnir að nú séum við að fara í erfiðasta kaflann í bókinni. Amharíska málfræðin byggir að mestu leiti á mismunandi beygingum sagna og það er stundum mjög erfitt að púsla þessu öllu saman. Núna er líka enskan fyrir mig allavega orðin flóknari en mér finnst mér samt ganga nokkuð vel að ná þessu. Ég reyni líka bara stundum að vera ekkert of mikið að spá í enskuna heldur einbeita mér að amharískunni.(kennslan fer auðvitað öll fram á ensku)

En nú er enn einn dagur að kveldi kominn, bóndinn í bolta eins og alltaf á mánudagskvöldum og börnin sofnuð. Ég held ég fari að segja þetta gott í bili. Þið ættuð nú fljótlega að geta séð nýjar myndir en fyrir ykkur sem ekki hafa kíkt á myndir frá okkur má finn þær á http://gallery.askur.com/fyrogflamme

“En er gæska Guðs frelsara vors og elska hans til mannanna, þá frelsaði hann oss, ekki vegna réttlætisverkanna, sem vér höfðum unnið, heldur samkvæmt miskun sinni í þeirri laug, þar sem vér endurfæðumst og heilagur andi gjörir oss nýja. Hann úthellti anda sínum yfir oss ríkulega fyrir Jesú Krist frelsara vorn, til þess að vér, réttlættir fyrir náð hans, yrðum í voninni erfingjar eilífs lífs” Tít. 3:4-6

Takk fyrir mig!!!!

2005-10-10T18:10:00.000Z

10. okt

Ég ætla nú að byrja á því að þakka kærlega fyrir allar kveðjurnar á síðunni og í tölvupósti og fyrir allar gjafirnar. Ég er alveg svakalega þakklát fyrir þetta allt saman. Kristján minn pantaði frá Þýskalandi hljómborð handa mér sem fjölmargir vinir og ættingjar hafa átt þátt í að gefa mér. Það er nú ekki enn komið, við bíðum eftir tilkynningu frá tollinum og ég er farin að hlakka mjög mikið til að fá það. Ég er svo mikið í tónlistarstússi hér og verð örugglega enn meira í framtíðinni svo þetta er bara alveg frábært, nauðsynlegt fyrir mig að hafa gott hljóðfæri. Ég er á leiðinni að fara að svara öllum tölvupóstinum sem ég búin að fá en það tekur smá tíma... En enn og aftur kærar þakkir fyrir þetta allt saman!!!

Við áttum mjög góðan dag á föstudaginn. Matarboðið heppnaðist mjög vel og gaman að fá fólk í heimsókn. Þetta var svona mestmegnis skólafélagar okkar og nágrannar, eitthvað hátt í 20 manns með börnum. Ég hafði nú vonast til að hægt væri að sitja úti en regntíminn virðist ekki alveg ætla að segja skilið við okkur svo það var nú ekki hægt. Þetta slapp samt mjög vel og ég held að allir hafi verið ánægðir, maturinn var amk mjög góður! Svo var líka kaka og að beiðni barna minna voru kerti á kökunni. Reyndar bara þrjú, eitt fyrir hvern tug, sem Margrét Helga og Jóel hjálpuðu mér að blása á. Um kvöldið var síðan Kía svo elskuleg að líta eftir krökkunum á meðan við hjónin brugðum okkur út að borða. Við dressuðum okkur upp í okkar fínasta púss og ég fékk í fyrsta skipti tækifæri til að nota fínu skartgripina sem ég fékk frá saumó- ég er ekkert smá ánægð með þetta stelpur! Kristján bauð mér síðan á Sheraton (við förum að vera fastagestir þarna!!) Þegar við komum þangað spurðum við einn vörðinn hvaða veitingastaðir væru þarna og hverju hann mælti með. Ég valdi síðan franskan stað þar sem ég hafði aldrei farið á franskan áður. Það reyndist svo dýasti staðurinn á hótelinu- en þetta var allavega helmingi ódýrara en heima, maturinn mjög góður og toppþjónusta. Svo held ég nú að þetta sé eitthvað sem við gerum ekkert aftur hér, amk verður leitun að öðru eins tilefni til þess. Allvega var þetta bara alveg frábær dagur.

Um helgina vorum við voðalega uppgefin eitthvað (erfitt að verða þrítug!!) Ég held bara að það hafi verið að hellast yfir mig þreyta eftir veikindi Kristjáns sl. tvær vikur. Laugardagurinn varð því hálf eitthvað letilegur og sunnudagurinn líka nema hvað ég fór að spila með Ten sing í kirkjunni. Krsitján var bara heima með krökkunum því hann er bara ekki alveg orðinn nógu góður ennþá þótt þetta sé nú allt mjög í áttina. Það gekk bara vel í kirkjunni nema hvað sumt hefði mátt vera aðeins betur æft, þá meina ég helst samhæfing milli spilara og kórsins. En þetta kemur nú allt. Fyrsta skiptið sem akkurat þessi hópur kemur fram. Krakkarnir voru líka með drama og dans sem tókst mjög vel. Sérstaklega dansinn, þar sem þau túlkuðu Faðir vor- mjög flott. En það besta var nú að í upphafi messunnar fór rafmagnið af sem ekki er nú í frásögu færandi hér, nema hvað allt sem átti að gerast í messunni gerði ráð fyrir rafmagni, undirleikur drama og annað. Þetta reddaðist nú allt en í lok messunnar var sungið “Shine Jesus shine” og viti menn í þann mund sem viðlagið var sungið kviknuðu ljósin, hefðum betur sungið þetta fyrr! En svona er þetta nú hér í landi, það er ómögulegt að treysta á rafmagnið. Það er daglegt brauð að það fari, þó yfirleitt sé það ekki nema stutta stund í einu.

Gullkorn:
Jóel sagði mér í dag að nú væri hann hættur að nota nærbuxur, hættur að nota bleyju og hættur að nota nærbuxur, svo þar hafið þið það! (Mér tókst nú samt að fá hann í nærbuxur áður en hann fór að sofa svo hann vonandi áttar sig á að þetta með bleyjurnar og nærbuxurnar er ekki alveg sambærilegt!)

Í dag skruppum við út í búð, ég MH og JK. Margrét Helga sagði mér þá að hún ætlaði að verða húshjálp hjá Fantanesh, Jóel ætlar að verða húshjálp hjá Asnakú!

Ég kveð að sinni með orðum úr spádómsbók Jesaja:

“Grasið visnar og blómin fölna en orð Guðs vors stendur stöðugt eilíflega” Jes. 40:8

“Veistu ekki? Hefir þú ekki heyrt? Drottinn er eilífur Guð er skapað hefir endimörk jarðarinnar. Hann þreytist ekki, hann lýist ekki, speki hans er órannsakanleg. Hann veitir kraft hinum þreytta og gnógan styrk hinum þróttlausa. Ungir menn lýjast og æskumenn hníga, en þeir sem vona á Drottinn, fá nýjan kraft, þeir fljúga upp á vængjum sem ernir. Þeir hlaupa og lýjast ekki, þeir ganga og þreytast ekki” Jes. 40:28-30

2005-10-06T13:03:00.000Z

6. okt

Þá styttist í að maður komist á fertugsaldurinn! Uffa meg!! Nei, nei þetta er nú ekkert svo voðalegt. Kanski maður sé þá orðinn fullorðinn! Annars held ég að maður sé aldrei eldri en manni sjálfum finnst og mér finnst ég alltaf bara vera 17! Ætli það sé ekki meira sjokk fyrir mömmu og pabba að eiga dóttur á fertugsaldri....og þau ekki nema rétt rúmlega fimmtug!
En nóg um það...

Hér hefur, Guði sé lof, allt verið með kyrrum kjörum. Ég veit nú ekki hvernig þessi fundir forsætisráðherrans og stjórnarandstöðunnar fóru en allvega er allt rólegt og við erum Guði þakklát fyrir það. Vonandi bara að þetta verði allt fiðsamlegt áfram. Á sunnudaginn hlýddum við auðvitað yfirmanni okkar og héldum okkur heima. Við reyndar fórum aðeins yfir á seminarlóðina sem er hér við hliðina, í smá göngutúr með krakkana. Við fórum því aðeins út fyrir lóðina. Það var alveg rosalega rólegt, nánast allt lokað og mjög fátt fólk og bílar á götunni sem bara gerist varla hér í Addis. Þetta var svona eins og sunnudagur í Reykjavík en ekki venjulegur sunnudagur í Addis Abeba. Fólk virðist hafa ákveðið að hafa hægt um sig. Einn kennarinn í skólanum sagði okkur að það hefðu komið hópar fólks frá nágrannabæjunum sem hafi ætlað að taka þátt í mótmælunum. Þetta fólk hafði ekki frétt af því að þeim hefði verið frestað. Við bara biðjum áfram og þið megið biðja með okkur fyrir friði hér. Einnig að það geti komist á sættir svo fólkinu hér megi líða vel og vera sátt.

Kristján er allur að skríða saman en á nú samt dálítið í land með að ná fyrri kröftum. Þetta virtist vera einhver vírus svo þetta verður bara að fá að taka sinn tíma. Hann fór í skólann í fyrsta skipti í gær en fór heim eftir fyrstu fjóra tímana. Síðustu tvo tímana var ekki venjuleg kennsla þannig að það kom ekki mikið að sök. Í dag hafði hann heldur ekki orku í meira en fjóra tíma. Þetta virðist bara taka tíma.
Síðan ég skrifaði síðast hefur lífið bara gengið sinn vanagang hér svona fyrir utan veikindi bóndans. Krakkarnir eru svo ánægð hér. Þau eru úti allan daginn að leika með barnfóstrunni sinni svo eru vaktirnar alveg ótrúlega miklir barnakarlar og eru duglegir að leika við krakkana sem þeim finnst sko ekki leiðinlegt. Ég er einmitt búin að vera að hugsa um það upp á síðkastið hvað .það eru í raun og veru mikil forréttindi að fá að vera hér. Maður fær svo mikla hjáp á heimilinu, börnin eru svo frjáls fyrir nú utan að sleppa við að dressa þau upp í kuldaföt! Við fáum að læra ný tungumál, kynnast annari menningu og ég gæti bara haldið endalaust áfram. Allavega þá líður okkur mjög vel hér. Það eina sem vantar eru vinir og fjölskyldan heima! Ég er samt sannfærð um það að samband okkar við fólkið heima verður ekkert síðra þrátt fyrir fjarlægðina. Guð hefur ákveðið að senda okkur hingað og ég veit að hann mun blessa okkur á svo margan hátt fyrir það, og það gerir hann nú þegar.
Ég hafði pínu áhyggjur af Margréti Helgu um daginn, að hún væri að fá eitthvert bakslag en það varð svo bara að engu. Það er svo mikið að gera hjá henni allan daginn. Í fyrradag var hún úti með Hörpu Vilborgu og vinkonu hennar að sippa og fl. Henni finnst alveg æðislegt að vera með stóru stelpunum og þær eru líka svo góðar við hana. Svo eru tvær stelpur, systur 13 og 15 ára sem búa hér við hliðina á okkur sem þau eru líka mjög hrifin af.Svo finnst þeim líka svo rosalega gaman í leikskólanum. Núna undanfarna morgna hefur Jóel alltaf flýtt sér að borða morgunmatinn svo hann geti teiknað mynd handa Elisabeth sem er kennarinn þeirra. Hann er síteiknandi og litandi. Svo alltaf þegar hann er búinn að teikna pakkar hann myndunum saman og vill líma þær.
Dagbjartur Elí dafnar líka vel. Hann reyndi nú barasta að standa upp á föstudaginn var. Ég sat við tölvuna þegar ég sá allt í einu lítið andlit birtast hinum megin við borðið! Svo reyndi hann aftur við borðstofuborðið en þá datt hann. Þetta er nú kanski í snemmsta lagi en systkini hans voru nú líka 8 mánaða þegar þau stóðu fyrst upp, reyndar í rúminu, en.. Hann skríður á maganum, mest afturábak en tekst nú líka stundum að koma sér áfram. Þá liðast hann eins og lítill ormr. Hann er að reyna að fara á fjórar fætur þannig að þetta fer nú allt að koma. Ætli rólegheitin séu ekki að verða liðin hér á bæ í bili. Hann er alltaf jafn glaður og brosmildur. Hann elska tónlist og tekst á loft þegar við setjum geisladisk í spilarann, eiginlega alveg sama hverskonar tónlist. Svo finnst honum svakalega gaman að spila á trommu! Þegar við syngjum borðsönginn þá leikur borðið allt á reiðiskjálfi því hann slær taktinn og dillar sér á fullu. Honum finnst svo gaman að láta syngja með sér og einnig les fyrir sig. Amma sendi krökkunum bækur sem þau fengu í gær og voru öll svo ánægð. Takk fyrir það amma mín, pabbi kemur þessu eflaust til ykkar.

Í gær var ég aftur með æfingu hjá tensing. Þau eiga að syngja í kirkjunni á sunnudaginn og ég á að spila. Það er nú ýmislegt sem maður lætur hafa sig út í að gera hér sem maður myndi aldrei gera heima, svona eins og að spila He reigns (Brooklin lagið ekki Kirk Franklin, fyrir ykkur sem vitið hvað ég er að tala um) Ég hef nú aldrei litið á mig sem neinn píanista en hér er ekki beint um auðugan garð að gresja svo maður bara verður að hella sér út í hlutina. Það er bara fínt stundum þá tekst maður á við hluti sem maður annars myndi aldrei lá sér detta í hug að koma nálægt. Ég held það hljóti bara bara að þroska mann.Annars er ég með frábæran norskan gítarista með mér og svo er einn strákur í kórnum sem er bara nokkuð brattur á trommur sem spilar líka. Við bara gerum okkar besta og treystum því svo að Guð geri restina- þe. að blessa söfnuðinn með tónlistarfluttningnum. Hópurinn samanstendur af unglingum á aldrinum 12 – 17 ára. Mér finnst mjög gefandi að fá að taka þátt í þessu og þetta eru líka svo heilsteyptit og frábærir krakkar. Svo jákvæð og skemmtileg.

Í gær ákváðum við Alf Åge sem er gítaristinn, að stofna grúppu og syngja gospel og annað skemmtilegt. Konan hans er líka mikil músíkmanneskja og svo ætlum við bara að safna liði. Það verður gaman og ég er farin að hlakka til.

Jæja, svo er stóri dagurinn á morgun, afmælið mitt ,brúðkaupsafmælið okkar Kristjáns, skírnarafmæli Margrétar Helgu og svo hefði Helga amma orðið 81 árs. Ég er búin að bjóða dáldið af fólki í mat á morgun eftir skóla. Fantanesh er búin að vera að elda wodd svo það er himneskur ilmur í íbúðinni núna. Svo vorum við hjónin að spá í að fara kanski eitthvað út annað kvöld ef við fáum pössun.

Annars vona ég að þið hafið haft gaman af að sjá myndirnar. Við ættum að geta bætt við nokkuð reglulega.

“Gott er að lofa Drottinn og lofsyngja nafni þínu, þú Hinn hæsti, að kunngjöra miskunn þína að morgni og trúfesti þína um nætur”
Sálm. 92.:2-3

Loksins myndir!

2005-09-30T17:51:00.000Z

Þið getið séð myndir frá okkur á

http://gallery.askur.org/fyrogflamme

Fleiri væntanlegar á næstunni

Netið komið á í bili...

2005-09-30T12:04:00.000Z

...svo nú heldur sagan áfram:

26.sept.

Eins og er er netsambandslaust. Þannig hefur það verið í 3 daga svo ég er ekki viss hvenær þessi færsla verður birt...

´Sl. fimmtudag fórum við í próf í skólanum. Við fengum niðurstöðurnar og gekk bara mjög vel. Prófið var nú frekar auðvelt en fínt að fá smá æfingu. Ég var bara mjög sátt þar sem það er ekki mikill tími til að læra heima. Við vorum búin snemma á fimmtudeginum og vorum komin heim um hádegi. Þegar við komum heim sáum við að eitthvað mikið var um að vera á lóðinni. Það var hrópað “leba, leba” sem þýðir þjófur þjófur. Það höfðu sem sagt tveir piltar áaðgiska 14, 15 ára komið inn á lóðina að er virtist í þeim tilgangi að stela einhverju eða amk að njósna fyrir einhverja aðra. Verðirnir uppgötvuðu það og náðu þeim og héldu þeim þar til lögreglan kom. Það er nokkuð algengt að strákagengi sendi yngri stráka til að kanna aðstæður þannig að líklega var það tilgangurinn. Hér í landi er það venja og þykir í góðu lagi að lúskra vel á þjófum og það virðist öllum leifilegt. Ég hálfvorkenndi strákgreyjunum. Verðirnir börðu þá með prikum og virtust ekki ætla að hætta. Kristján fór og reyndi að skakka leikinn auk þess sem húshjálpirnar hrópuðu á þá að stoppa, það væri komið nóg. Nóg ætti síðan lögreglan eftir að berja þá. Þetta er ekki gott ástand. Það er mikið af börnum og unglingum á götunni og talsvert um að allvega eldri strákar séu háðir chad sem er örvandi efni/eiturlyf og er mikið notað hér. Þeir reyna oftar en ekki að stela til að fjármagna neysluna. Þetta er ótrúlega sorglegt. Það er eitthvað starf á meðal götubarna hér en ég þekki ekki hvernig því er háttað og eflaust er aldrei nóg af því. Kristján keyrði lögreglufólkið með drengina ásamt vörðunum á lögreglustöðina þar sem lögreglan er ekki á bíl hér.
Þið megið gjarnan biðja fyrir þessum drengjum og öðrum börnum og unglingum hér sem eru í þessari aðstöðu.

Á föstudaginn var frí í skólanum þar sem bekkurinn okkar ákvað að klára bæði prófin, munnlega og skriflega á fimmtudeginum. Við hjónin ákváðum að nota daginn tvö saman þar sem okkur gefst nú ekki oft tækifæri til að gera eittvað tvö hér. Krökkunum fannst í fínu lagi að borða hádegismat með húshjálpunum. Við ákváðum að vera grand og fórum á Sheraton hótelið þar sem við lágum allan daginn og slökuðum á á sundlaugarbakkanum. Það er nánast eins og að koma í nýja veröld að koma þarna inn. Það eru á köflum miklar andstæður hér. Þetta var mjög notalegt. Ég fór nú kanski helst til geist í sólbaðið og tókst að brenna dáldið. Sólin er náttúruleg alveg hrikalega sterk og lúmsk hérna. Ég bar samt vel á mig af sólarvörn.
Við keyptum svo pizzu handa krökkunum í kvöldmat og horfðum svo saman öll fjölskyldan á teiknimynd eins og við gerum oft á föstudagskvöldum.

Á laugardaginn fórum við ásamt Kíu, Ragga og börnum í smá piknik. Við keyrðum aðeins út fyrir Addis og upp í fjall. Þar er þjóðgarður. Vegurinn var hræðilegur og Dagbjartur Elí var nú ekki beint sáttur við hristinginn en það var yndislegt að komast út fyrir borgina og fá smá frískt fjallaloft. Það er alveg gríðarlega fallegt þarna og kyrrðin alveg ótrúleg.
Það munaði reyndar minnstu að bílarnir festust í drullupytti en allt fór þetta nú vel. Á bakaleiðinni rigndi svo eldi og brennisteini og við sem héldum að regntímabilið væri búið!

Á sunnudaginn, í gær þ.e.a.s. var ég eitthvað ægilega syfjuð. Kristján fór með Margréti Helgu og Jóel í kirkju og út að borða en við Dagbjartur Elí höfðum það náðugt hér heima.

Í gærkvöld vorum viða skoða myndir frá í fyrrahaust. Ótrúlegt hvað það virðist stutt síðan en samt langt. Krakkarnir hafa þroskast svo mikið.
Talandi um myndir gengur frekar hægt að koma þeim á netið þar sem tengingin er frekar slök. Gunnar bróðir er búinn að senda mér leiðbeiningar um hvernig setja á myndir á síðuna. Ég þarf bara fyrst að læra að minnka þær. Sjáum svo hvort það gengur eitthvað betur en myndasíðan. Fyrst er nú samt að fá netsamband! Það er óvíst hvað veldur þessu sambandsleisi, hvort það er nýja símkerfið eða eitthvað annað.

Á morgun er frídagur hér, meskel. Þau eru til að minnast þess að Helena drottning kona Konstantíns á að hafa fundið kross Krists. Þetta er stór hátíð, sérstaklega fyrir orþodoxa. Hátíðarhöldin hefjast í dag og verður mikið um dýrðir á aðaltorginu hér í Addis, Meskelsquare. (meskel þýðir kross). Í skólnum í dag fengum við þau skilaboð að venjulega væri fólk hvatt til að fara í bæinn og fylgjast með hátíðarhöldunum en í dag gengdi öðru máli. Pólitískt er ástandið hér frekar brothætt (þeir sem vilja kynna sér það nánar geta farið á t.d. www.ethiomedia.com) og óttast er að einhverjir noti tækifærið þar sem margir verða samankomnir í bænum og efni til óeirða. Þessvegna var okkur ráðlagt að halda okkur heima. Það veit svo sem enginn hvort eitthvað gerist en þetta er það sem menn óttast. Ég ítreka að við erum alveg örugg hér og ef eitthvað gerist verður það bundið við miðbæinn.

27. september

Ég held bara áfram að skrifa, kemur bara í ljós hvenær þetta kemst á netið.

Það var nú alveg ótrúlegt ástand hér í gær. Svo ég byrji á byrjunni þá var Kristján eitthvað slappur og listarlaus og með höfuðverk þegar við ætluðum að fara að borða kvöldmat, þannig að hann lagðist bara fyrir. Ég kláraði að gefa krökkunum að borða og klæddi þau svo í flísföt og jakka til þess að þau gætu farið aðeins út og fylgst með bálinu sem Raggi kveikti í tilefni af meskel. Þeim fannst þetta voða spennandi, ekki síst að fara út í “nóttina”! Kristján kom nú með út en fór fljótlega inn þar sem honum leið eitthvað undarlega. Þegar við komum inn kveiktum við upp í arninum því bóndinn var að krókna úr kulda, greinilega að fá hita. Við sátum svo hér niðri eftir að krakkarnir voru sofnaðir og horfðum á sjónvarpið með öðru auganu. Fyrstu fréttirnar voru á amharísku að sjálfsögðu. Við skildum ekki nema orð á stangli en sáum myndir frá Meskelsquare þar sem greinilegt var að eitthvað hafði gerst. Myndin var frekar óskýr en við gátum ekki betur séð en fólk væri öskrandi og á hlaupum og lögreglumenn að skjóta úr byssum. Þar sem að Craig og Alison (bekkjarsystkini okkar) höfðu talað um að fara niður í bæ ákváðum við að hringja í þau. Alison var heima en Craig hafði farið einn í bæinn. Ég sagði Alison hvað við höfðum séð í sjónvarpinu og bað þau að hringja þegar Craig kæmi til baka. Ég ákvað svo að fara yfir til Kíu og Ragga og spyrja þau hvort þau vissu eitthvað en þau höfðu ekkert heyrt en sögðu mér að Thomas, þýskur strákur sem er líka í málaskólanum og býr á lóðinni, hefði farið. Ég rölti því yfir til hans til að spyrja frétta en hann var í símanum og sagðist bara myndu koma yfir þegar hann væri búinn.
Ég fór því aftur heim og þar sat þá Kristján greyið búinn að reyna að kalla á mig því hann var orðinn alveg tilfinningalaus í öllum útlimun og andlitinu og hendurnar voru bláar, kaldar og alveg stífar. Ég fór því rakleitt yfir til Tuulu og Jari sem búa hér í húsalengjunni. Hún er læknir og kom til að kíkja á kallinn. Hún sá strax að Kristján virtist hafa farið að ofanda vegna kulda og flökurleika og þessvegna stífnað svona. Hún sagði honum að reyna að anda rólega og mælti með því að hann andaði líka í poka því það hjálpaði til við að stjórna önduninni. Smátt og smátt náði hann að slaka á og fékk aftur lit á hendurnar og tilfinninguna í útlimina og andlitið. Þetta var nú frekar óhuggulegt. Á meðan Tuula var hér kom Thomas og stuttu seinna hringdi Craig. Craig hafði verið nánast í innsta hring með eþíópskum vini sínum sem er fyrrum lögga. Hann var því hálfgert undir verndarvæng löggunnar. Hann sagði að fólk hefði farið að kasta grjóti og hrópa og löggan hefði farið að skjóta upp í loftið og berja fólk.
Hann sagðist hafa heyrt byssuskot en ekki séð hver var að skjóta eða á hvað. Hann sá tvo menn mjög illa útleikna eftir barsmíðar, annar meðvitundarlaus. Thomas hafði farið áður en mestu óeyrðirnar hófust. Hann sá bara þegar fólk byrjaði að hrópa og skyndilega hurfu stjórnmálamennirnir og orþodoxprestarnir af torginu. Hann var einnig ásamt Eþíópa sem þekkti borgina mjög vel og vissi hvaða leiðir best væri að fara.
Við höfum ekkert meira heyrt og ekkert getað farið á netið til að athuga með tölvupóst eða kíkt á fréttir. Norðmennirnir eru vanir að fara frekar of varlega en hitt þegar kemur að öryggismálum kristniboðanna þannig að við getum verið alveg örugg. Það er allvega nokkuð öruggt að þessar óeyrðir eru bundnar við miðbæinn þar sem mannfjöldi safnast saman. Við erum örugg hér á okkar lóð. Ef ástæða þykir til verðum við beðin að halda kyrru fyrir heima. Vonandi fáum við bráðlega frekari fregnir.

En aftur að lasarusnum. Kristján var kastandi upp í alla nótt svo við Dagbjartur Elí sváfum lítið. Ég þurfti líka að róa hann niður inn á milli svo hann færi ekki að ofanda. Hann er nú mun hressari í dag og búinn að sofa helling er enn mjög slappur. Ég vona bara að ég sé ekki líka að verða lasin. Ég er alveg hrikalega kvefuð en held það sé mestmegnis ofnæmi. Vona bara að þetta sé fyrst og fremst svefnleysi að hrjá mig núna. Bara vonandi að allir sofi vel í nótt. Krakkarnir hafa verið ósköp góð í dag að dunda sér. Þau leika sér mikið úti en koma stundum inn að teikna og í dag leifði ég þeim að horfa á Pétur pan. Þau verða stundum þreytt á sólinni. Það þarf ekki að hafa áhyggjur af því hér að “nota góða veðrið”!!

Smá gullmolar:
Margrét Helga og Friðrik Páll sátu úti í rólu og voru að rífast um rólustatusinn á Íslandi. Friðrik Páll man ekkert eftir Íslandi þar sem hann var ekki nema eins og hálfs árs þegar hann flutti hingað:

FP: Það eru engar rólur á Íslandi
MH: Jú víst
FP: En það eru ekki margar, það er bara ein
MH: Víst eru margar rólur á Íslandi
FP: Ekki eins og hér
MH: Jú, amma mín á rólóvöll og þar eru margar rólur!

Þau leika sér mikið þrjú saman, Margrét Helga, Jóel og Friðrik Páll, oftar en ekki er það mömmuleikur. Á hverjum degi þegar við komum heim úr skólanum fáum við að heyra hver verkaskipting dagsins hefur verið og er bróðurlega skipst á að vera mamman, pabbinn og litla barnið, þannig að oftar en ekki kemur það í hlut Jóels eða Friðriks Páls að vera mamman.

Einn daginn kom ég upp í herbergi þar sem krakkarnir voru að leika með Asnakú barnapíunni okkar. Margrét Helga tilkynnti mér að hún væri mamman, Asnakú pabbinn, Dagbjartur Elí grísinn og Jóel kýrin!!
Jóel er yfirleitt á undan systur sinni að sofna og oft vill hún þá að maður kúri hjá henni og spjalli. Eitt kvöldið sagði hún við mig: “Mamma, Sverrir afi og Helena eiga svo mörg börn” Ég spurði hana hvort hún vissi hvað þau væru mörg, jú þrjú sagði hún og taldi þau upp, Anna Pála, Sindri og Sunna Mjöll og svo vissi hún auðvitað að afi ætti líka pabba. Svo spurði hún: “Gengur Sindri í skóla?” Ég sagði henni þá að Sindri væri í Háskóla Íslands og Anna Pála líka. “Er Sunna Mjöll líka í Háskóla Íslands?” Nei, svaraði ég því hún er of ung til þess ennþá, hún er í grunnskóla, það er eiginlega bara fullorðið fólk í Háskólanum.
Nokkrum kvöldum síðar fór hún aftur eittthvað að spyrja mig um Háskóla Íslands sem væri fyrir stór börn svo og hvort hún myndi einhverntíman fara í háskólann. Ég sagði henni að ef hún ætlaði að verða hjúkrunarfræðingur eins og amma Magga (hún talar oft og iðulega um það) að þá þyrfti hún að fara í Háskólann. “Já og þá ætla ég að vera með Önnu Pálu og Sindra í skólanum!”
Hún talar líka um að hún ætli að vinna með ömmu á barnaspítalanum þegar hún er orðin stór og spurði ömmu sína í sumar hvort hún vildi leiða hana í vinnuna.
Þetta er nú alveg yndislegur heimur sem lítið fólk lifir í!

Þá er dagur að kveldi kominn. Kía og Raggi fóru niður á lóð norska skólans í dag. Það virðist ekkert hafa orðið úr neinu í gær sem betur fer, allavega virðist allt með kyrrum kjörum og okkur ekki verið tilkynnt að halda okkur heima eða neitt slíkt. Á sunnudaginn kemur hefur okkur hinsvegar verið ráðlegt að halda okkur heima við, ekki einu sinni fara í kirkju því það hefur verið boðað til mótmælafundar og óttast að það geti upp úr soðið þar. Þið megið gjarnan muna eftir stjórnmálaástandinu hér í bænum ykkar. Við biðjum og vonum að þetta fari að róast og það dragi úr spennunni sem virðist liggja undir niðri a.k.m. hér í Addis. Þetta eru held ég mest megnis stúdentar, ungt fólk sem er ósátt við úrslit landskosninganna sem stendur fyrir þessum mótmælum og uppþotum.

30. sept.
Það er komið netsamband am.k. í bili. Það eru getgátur uppi um það að stjórnvöld hafi lokað á netsamband vegna mótmælafundarins sem boðað hafði verið til á sunnudaginn. Sá hluti stjórnarandstöðuinnar hefur nú dregið gefið skilaboð um að mótmælum verði frestað svo kanski þessvegna sem netsambandið kom á í morgun. Þótt stjórnarandstaðan hafi lýst þessu yfir er aldrei að vita hvað fólkið gerir. Það er mjög reitt svo það gæti allt eins eitthvað gerst á sunnudaginn. Mér finnst amk líklegt að okkur verði áfram ráðlagt að halda okkur heima á sunnudaginn. Í gærkvöld fengum við þau skilaboð frá norska sendiráðinu að fólki væri ráðlegt að eiga vikubyrgðir af mat, vatni og öðru nauðsynlegu til þess að þurfa ekki að fara út í bæ ef ástandið yrði eitthvað slæmt. Það var þó áður en tilkynningin kom um að mótmælum yrði frestað.

Af okkur fjölskyldunni er annars allt gott að frétta. Það komu tveir stórir pakkar frá mömmu og pabba í gær svo það var eins og jólin hjá krökkunum!
Kristján er enn slappur og er núna kominn með útbrot um allan líkamann. Það kom norskur læknir í gærkvöld og skoðaði hann og hann ætlar að koma aftur seinnipartinn til að gera einhver test. Honum fannst á öllu að þetta væri einhver víruspest en hann vill vera viss. Það eru auðvitað allskyns nýjar bakteríur hér og hinir ýmsu sjúkdómar sem við eigum ekki að venjast heima. Honum samt líður betur svo þetta virðist nú á uppleið.

Einn gullmoli í lokinn:
Margrét Helga og Jóel sátu á tröppunum og voru að leika sér og ég heyrði að þau voru að reyna að tala norsku. Margrét Helga sagði mér þá að í leiknum væri Jóel norskur og hún dönsk. Ég spurði þá hvernig maður talaði dönsku en þá var hún fljót að svara: “Nei, ég er bara norsk líka!”

Netsambandslaust

2005-09-28T07:38:00.000Z

Vildi bara lata vita ad vid erum netsambandslaus og høfum verid sidan a laugardag. Eg er buin ad vera mjøg dugleg ad skrifa allt sem a daga okkar hefur drifid en thad er i wordinu heima svo thid faid bara ad lesa thad thegar netid verdur komid aftur. Eg er nun a gestahusinu vid norska skolann. Annars er nokkud gott af okkur ad fretta fyrir utan ad Kristjan er hundlasinn. Thid faid meira um thad og annad seinna.
Bestu kvedjur ur solinni og hitanum!!

Krúttlegur þvottur

2005-09-21T13:44:00.000Z

21.sept.

Það er víst liðin meira en vika síðan síðast en það hefur nú sínar ástæður. Það er búið að vera að setja upp nýtt símkerfi í í landinu og þetta tók smá tíma að fara að virka. Núna virðist þetta vera nokkurnvegin í lagi. Allavega hægt að komast á netið.

Vissuð þið að þvottur gæti verið krúttlegur?
Margrét Helga kom inn í síðustu viku og spurði hvort hún mætti “vaska” fötin hennar Sissu litlu. Ég sagði henni að hún mætti ÞVO þau. Hún fór svo með öll dúkkufötin í þvottabalanum þangað sem þvottakonurnar þvo og þvoði allt saman með hjálp Asnakú. Það veitti nú svo sem ekki af, ég held þau hafi ekki verið þvegin í um 20 ár! (þetta eru ss. mest gömlu dúkkufötin mín) Hún kom svo inn og hengdi allt upp sjálf- og þetta var sko krúttlegt skal ég segja ykkur. Því miður vantaði batterí í myndavélina þannig að þetta varð ekki fest á filmu. Hálftíma síðar spurði hún hvort fötin væru orðin hrein. Ég sagði henni að þau væru orðin hrein en ekki þurr enda lak úr þeim á gólfið en litla konan hafði ekki þolinmæði í að bíða svo aumingja Sissa litla varð að fara í blaut föt! Hún er svo mikil búkona.

Það er alveg frábært að fylgjast með þeim læra ný tungumál. Við tölum auðvitað alltaf íslensku hér heima, svo tala þau norsku í leikskólanum, amharísku við barnapíuna og húshjálpina og svo eru þau farin að læra smá ensku líka. Þegar þau tala norsku nota þau öll norsku orðin sem þau kunna og fylla svo upp í með íslensku eða “norska” íslenskuna. Svo þegar þau tala amharísku nota þau öll amharísku orðin sem þau kunna og fylla svo upp í með norsku og svo íslensku. Barnapían segir að þau séu orðin mjög flink í amharísku. Við heyrum ekki mikið af því en aðeins þó. Þau verða örugglega orðin miklu betri en við fljótlega.

Við erum að fara í próf í málaskólanum á morgun, munnlegt og skriflegt. Þetta er fyrst og fremst fyrir okkur til að sjá hvar við stöndum. Ég verð nú samt að viðurkenna að ég er pínu stressuð. Mín veikasta hlið er stafsetningin, það er svo sem ekkert nýtt, ef það hefði ekki verið fyrir munnlega prófið hefði ég fallið á stúdentsprófi í ensku!!

Á sunnudaginn spilaði ég í messu í ILC. Ég er búin að taka að mér að spila einu sinni í mánuði fram að jólum. Það er ágætt, ég verð þá að æfa mig. Það er reyndar smá vesen að komast í píanó, helst á norska skólanum, en ég á líka eftir að athuga hérna á seminarinu þar sem við komum til með að kenna, þar ætti ég að komast í hljóðfæri.

Ég man nú ekki eftir meiru markverðu frá síðustu viku. Það er auðvitað bara skóli og aftur skóli, amharíska og aftur amharíska.

Reyndar erum við farin að halda að regntíminn sé bara búinn. Það hefur ekkert rignt í fjóra daga og það er farið að vera mun hlýrra á daginn. Það er fínt við erum búin að fá dáldið mikið nóg af rigningu. Svona til upprifjunar þá ringdi dáldið vel á okkur í Noregi í fyrra.

Ég bið ykkur vel að lifa....

Föstudagsfjörið

2005-09-16T11:45:00.000Z

Kæru vinir, það er varla að maður vogi sér hingað inn á þetta svæði. (Það er Kristján sem skrifar) En erindið er stórbrotið! Það varðar þau tímamót á hverjum Helga Vilborg mun teljast fullra þrjátíu vetra gömul (7. október nk.) Á sinn hógværa hátt kom hún því nokkrum sinnum á framfæri við mig í vor sem leið og sumar að hún gæti hugsað sér að fá svo mikið sem rafpíanó frá fjölskyldunni í þrítugsafmælisgjöf. – Nú er svo komið að ég hef í samráði við Óskar kórstjóra með meiru, fundið vandað og meðfærilegt píanó sem eflaust á eftir að nýtast Helgu mjög vel í hennar margvíslega starfi, og vera fínt fyrir börnin okkar að læra á þegar þar að kemur. Nú er spurningin hvort þið sem viljið gefa Helgu afmælisgjöf séuð ekki til í að leggja bara inn á sparibókina hennar einhverja aura til að borga fyrir gripinn sem kostar að sjálfsögðu sitt.

Kjörbókin hennar Helgu er nr. 0117-05-60701 og hennar kennitala á reikningnum 071075-5169. Þið getið svo sett nafnið ykkar og eða kennitölu með færslunni.

Ps. Ég mun taka loforð af Helgu að hún megi ekki lesa þessa síðustu dagbókarfærslu á síðunni, þannig að gjöfin komi henni eins mikið á óvart og hægt er.

Gelðilegt nýtt ár!!!

2005-09-11T18:05:00.000Z

11. september

Gleðilegt nýtt ár!!
Já það er nýjarsdagur í Eþíópíu í dag. Árið 1998 er gengið í garð. Það er ss. ekki alveg sama tímatal hér og í hinum vestræna heimi heldur fara þeir eftir tímatali austur kirkjunnar eða orþodox kirkjunnar. Það er líka fleira sem er öðruvísi hér. Td. Eru 13 mánuðir í árinu. Þetta nota þeir sem eru að kynna landið óspart og auglýsa “13 months of sunshine” (13 mánuðir af sólskini.) Þótt t.d. í dag hafi meira eða minna rignt eins og hellt væri úr fötu þá er líður aldrei dagur án þess að sólin láti eitthvað sjá sig svo líklega er þetta að einhverju leiti rétt hjá þeim. Svo er það nú klukkan. Þegar við segjum að klukkan sé 12 þá segja Eþíóparnir að hún sé sex þegar við segjum þrjú þá segja þeir níu o.s.frv. Flestir fara ss. á fætur kl. eitt að morgni, þ.e. kl. 7.

Þetta er auðvitað merkilegur dagur í dag. Felstir muna hvar þeir voru staddir á þessm degi fyrir fjórum árum og ég man líka vel hvar ég var fyrir ári síðan. Í brúðkaupi systur minnar og mágs- til hamingju með daginn Agla Marta og Maggi!

En þá er best að koma sér að dagbókinni.

Síðasta vika leið nú bara svona eins og flestar aðrar. Skóli hjá okkur og leikskóli hjá krökkunum o.s.frv.
Á þriðjudagskvöldið fórum við Kia reyndar tvær út að borða. Okkur fannst við eiga það inni þar sem kallarnir okkar eru búnir að vera duglegir að gera eitthvað fyrir sjálfa sig. Við fórum á indverskan stað sem heitir Siangham og fengum mjög góðan mat. Ég fékk reyndar eitthvað pínu í magann daginn eftir þannig að ég fór ekki í skólann en það jafnaði sig fljótt. Kía er með svoddan stálmaga að hún varð ekki vör við neitt, ég er nú líka kanski ekstra viðkvæm. En allvega var maturinn mjög góður og við áttum skemmtilega kvöldstund.

Á miðvikudagskvöldið fór ég svo og var með kóræfingu hjá Ten- sing í alþjóðlegu lúthersku kirkjunni. Ég var alveg hrikalega stressuð að þurfa að gera þetta á ensku (kanski það hafi bara verið skýringin á magakveisunni!!) En þetta gekk nú allt mjög vel og var bara voða gaman. Ég held líka að krakkarnir hafi bara verið ánægð. Ég ætla að vera með æfingu hjá þeim fyrsta miðvikudag hvers mánaðar allavega fram að jólum og sjá svo til hvernig landið liggur eftir jól. Mér fannst bara voða gaman að fá að vera aðeins með.

Á hverjum morgni í skólanum, kl. 10 er það sem kallað er devotion time. Þá skiptast nemendur og kennarar á að hafa stutta hugleiðingu. Á föstudaginn var röðin komin að mér. Ég var svo stressuð að það hálfa hefði getað verið nóg! Ég hef alltag haft frekar lítið sjálfstraust þegar kemur að enskunni. Allt í lagi að spjalla við fólk, en að standa fyrir framan og tala...!! Kristján stakk bara upp á að ég myndi syngja sem ég og gerði og hann las vers, Fil. 4:13. “ Allt megna ég fyrir hjálp hans sem mig styrkan gjörir.” Það hangir í ramma í stofunni hjá okkur, Agla Marta skrautskrifaði það og gaf okkur í kveðjugjöf. Ég söng svo “ My life is in your hands” eftir Kirk Franklin, texti sem hefur styrkt mig mikið núna síðustu daga. Þetta fór nú allt vel en ég var svo stressuð að ég dofnaði upp í handleggjunum! Það er sko þúsund sinnum auðveldara að standa á sviði fyrir framan þúsund manns en í lítilli skólastofu og þurfa svo þar að auki að tala framandi tungumál! Þetta er nú samt allt saman að koma með enskuna. Kennslan fer fram á ensku þannig að maður er ekki bara að læra amharísku.

Í gær ákváðum við að fara aog heimsækja ljónagarð nokkurn sem staðsettur er hér í Addis og á að vera ferðamannaaðráttarafl. Krakkarnir voru voða spennt og hafa oft spurt hvenær þau fái að sjá ljónin. Þau höfðu séð myndir heima síðan ég var hér síðast. Við ákváðum því að skella okkur. Við máttum nú ekki seinni vera því að stuttu eftir að við komum var ljónunum gefið að éta og þá létu þau lítið fara fyrir sér. Krakkarnir voru samt ánægð. Það fyndnasta var samt að ég held að eþíópunum sem voru þarna hafi fundist meira spennandi að horfa á okkur en ljónin! Það er nú aðeins búið að gera garðinn huggulegri en hann var, búið að setja upp leikvöll fyrir börn, meira að segja með hringekju. Margrét Helga ætlaði að fá sér bunu en gugnaði svo rétt áður en hringekjan fór af stað. Það var dáldið dimmt þarna og mikið af fólki þannig að ég var svo sem ekkert hissa. En blessuð dýririn, ekki getur þetta nú verið mikið sældarlíf. Þau hrisngsóla í frekar litlum búrum miðað við stærð þeirra og er svo gefið hrátt kjöt að éta með reglulegu millibili. Þau litu svo sem ekkert illa út en ekki er þetta líkt því sem þau eiga að venjast úti í náttúrunni.
Eftir ljónaskoðunina fórum við svo á pizza italia sem selur bestu pitsur í Addis.

Í morgun fórum við í messu í ILC. Í dag byrjaði sunnudagaskólinn á því að öll börnin voru saman en svo fórum við upp með norðurlandabörnin þar sem þau fengu hugleiðingu á norsku og svo fengu þau að leika sér. Það hefur verið þannig að foreldrarnir skiptast á að sjá um sunnudagaskólann fyrir norrænu börnin og hafa þá hugleiðingu og taka með leikföng. Krökkunum fannst mjög gaman. Eftir messu fórum við á Hótel Yilma sem er hérna rétt hjá og fengum okkur að borða.- maður fer aðeins oftar út að borða hér en heima eins og þið takið eftir. Það er líka mun ódýrara hér og við getum leyft okkur það.

Á meðan við vorum að borða kom þessi líka úrhellisdemba. Kristján bar okkur öll inn úr bílnum, mig meðtalda sem Margréti Helgu og Jóel fannst ægilega sniðugt. Það var skítkalt hérna heima svo við kveiktum upp í arninum og kúrðum okkur undir sæng. Ég var síðan svo ægilega syfjuð eitthvað svo ég bara skreið upp í rúm. Margrét Helga og Jóel voru fljótlega komin og vildu kúra líka. Þau voru reyndar bara að hnoðast eitthvað og vesenast og endaði með að þau fóru fram. Jóel kom svo stuttu seinna aftur og lagðist hjá mér og sefur enn!! Hann hefur sofnað um hálffimmleitið og nú er klukkan að verða níu! Þau sofnuði líka í bílnum í gær, eru oft mjög þreytt um helgar þannig að það er gott að þau geta hvílt sig. Kl. sex kom Margrét Helga inn eftir að hafa verið að leika við Firðrik Pál úti og vildi bara fara beint í háttinn! Þetta hefur því verið mjög rólegt kvöld þar sem Dagbjartur Elí er líka búinn að sofa síðan hálf sex!!

Já ég gleymdi að segja frá því að við fórum í smá bíltúr út fyrir borgina í gær. Það var yndislegt að sjá græn engi og finna ferskt loft. Það er alveg rosaleg mengun hér í Addis. Við erum farin að þrá að komast eitthvað út fyrir borgina aftur og hugsa ég að við reynum fljótlega að fara eitthvert einhverja helgina.

En nú er dagur að kveldi kominn og ég geri ráð fyrir að verða vakin snemm a í fyrramálið eftir allan svefninn í dag og kvöld!

Góða nótt!

Ps. Dagbjartur Elí er búinn að læra að klappa saman lófunum!!

kominn september

2005-09-05T18:41:00.000Z

5. september

Ég fékk fyrsta heimþrárkastið í gær sem náði alveg fram undir hádegi í dag. Mér finnst þetta nú vel af sér vikið miðað við mig, þ.e, að hafa ekki fengið neina heimþrá fyrr en eftir heilan mánuð.Auðvitað er þetta allt saman eðlilegt og eins og ég segi alltaf við stelpurnar í Hlíðinni sem eru með heimþrá, þá er það bara gott að maður sakni þeirra sem eru heima. Það sýnir bara hvað maður á gott að eiga fólk að sem sem þykir vænt um mann og manni þykir vænt um. Ég var skyndilega með hugann svo mikið heima, ég held að það hafi nú spilað inn í að ég er of langt í burtu til að geta t.d. sungið með kórnum mínum frábæra!! Svo bara helltist allt yfir mig í einni bunu. En það er allt að jafna sig . Allavega þá líður okkur mjög vel hér, ekki hafa áhyggjur af öðru. Óneitanlega er þetta samt skrítið allt saman. Ég finn líka að það er dáldið mikið annað að koma með fjölskyldu en einn og þurfa ekkert að hugsa um nema sjálfan sig.

Krakkarnir eru óðum að jafna sig á kvefpestinni. Dagbjartur Elí var loksins hitalaus á fimmtudaginn. Ég var farin að hafa dálitlar áhyggjur af honum. Þau eru enn öll með ljótan hósta og Jóel er hrikalega hás en þetta er allt í áttina.

Jóel varð þriggja ára á föstudaginn. Við sungum fyrir hann og færðum honum gjafir í rúmið. Hann var svo krúttlegur. Hann varð hálffeiminn litla skynnið. Svo var hann svo ánægður og glaður með gjafirnar sínar. Hann fékk svo að taka með sér snúða í leikskólann og gefa krökkunum. Þar var svo líka sungið fyrir hann og hann fékk kórónu sem hann var ægilega ánægður með. Seinnipartinn var svo smá kaffi fyrir hann. Hann vildi bara bjóða Friðriki Páli og Hörpu Vilborgu og Kíu og Ragga, svo við áttum fína stund með súkkulaðiköku og pönnukökum sem afmælisbarnið pantaða sérstaklega.

Á laugardaginn fórum við og heimsóttum bandarísk hjón Craig og Alison sem eru með okkur í málaskólanum. Þau eiga tvo stráka Zane og Ezra sem eru 4 og 2 ára. Krakkarnir voru voða feimin til að byrja með en voru svo farin að leika sér þegar á leið. Það var mjög gaman að hitta þau svona utan skólans. Þau fara svo til norður Eþíópíu eftir málanámið.

Á sunnudaginn fórum við í messu í ILC (international lutheran church). Ég fór með krökkunum í sunnudagaskólann sem var mjög skemmtilegur. Krökkunum fannst allvega voða gaman. Þau fengu m.a. að föndra sem þeim fanst ekki leiðinlegt. Það fer allt fram á ensku þarna en þau eru orðin vön að heyra mismunandi tungumál og ég túlkaði fyrir þau það mesta.
Eftir messu fórum við að borða á veitingasatað sem heitir Blue tops. Það er mjög ódýrt að fara út að borða hér svo við gerum það nokkuð oft. En allvega er þetta staður sem ég fór oft á áður. Fyrir utan er mjög mikið af betlurum og við vöktum auðvitað sérstaklega athygli með þrjá litla glókolla. Þetta getur tekið á því hvar sem maður fer hópast að manni fólk. Ég er eiginlega miklu viðkvæmari núna en ég var. Ég held það hafi eitthvað með það að gera að vera orðin móðir. Mér finnst alltaf erfitt að sjá litlu börnin sem eru að betla og eins konur með pínulítil ungabörn, ganga á milli bílanna í allri umferðinni og menguninni. Svo getur maður svo ósköp lítið gert finnst manni. Við gefum oft smápeninga eða brauð en auðvitað getur maður ekki hjálpað öllum.

Eftir máltíðina fórum við svo í smá bíltúr um borgina. Ég get ekki sagt beint að mér finnist Addis Abeba falleg borg svona í túristalegum skilningi (ef maður getur orðað það svo) en óneitanlega er hún sérstök og ég held það láti engan ósnortinn að heimsækja hana. Það hefur mikið breyst hér frá því ég var hér fyrir 10 árum. Það eru miklar byggingarframkvæmdir í gangi, mikið hefur risið af nýjum húsum og umferðin og mengunin hefur aukist töluvert. Mér finnst ég sjá meira af efnuðum Eþíópum á fínum bílum og á stöðum þar sem áður var aðeins hvítt fólk/útlendingar. Mín tilfinning er að bilið milli ríkra og fátækra sé að aukast. Fleiri virðast hafa það ágætt en eymdin er enn til staðar og margir sem ekki eiga til hnífs eða skeiðar. Börnin og unglingarnir eru mér ofarlega í huga. Ég bara bið þess að við fáum að vera verkfæri Guðs hér á meðal þessa fólks dag hvern.

Aftur að fjölskyldunni. Bóndinn var að koma úr fótbolta. Börnin eru farin að sofa og ég bara nokkuð óþreytt aldrei þessu vant. Ég var sofnuð í gærkvöld um 9 leitið og MH og JK sváfu alla nóttina í fyrsta skipti í langan tíma. DE rumskaði nokkrum sinnum en annars var þetta bara með besta móti.

Dagbjartur Elí er að þroskast svo mikið núna. Hann er farinn að sitja alveg sjálfur og finnst alveg rosalega gaman að sitja á gólfinu með dótið sitt og leika. Skemmtilegast finnst honum þó þegar systkini hans sitja hjá honum og leika við hann. Venjulega þegar við komum heim úr skólanum koma Margrét Helga og Jóel hlaupandi á móti okkur og þannig var það einni í dag. Þegar við komum að tröppunum sat Asnaku hjá Dagbjarti Elí sem sat í þvottabala í ganginum og var að leika sér. Þegar hann sá okkur reyndi hann að standa upp og ætlaði að koma til okkar eins og systkini hans þegar það tókst ekki varð hann voða sár og grét þangað til mamma tók hann í fangið og þá fagnaði hann okkur og knúsaði í bak og fyrir. Hann er alveg óttalega mikið krútt.

Jæja en nú er litla krúttið að kalla, ætli hann vilji ekki fá kvöldpelann sinn.

Ps. Takk fyrir allar kveðjurnar á síðunni. Það er alltaf jafngaman að fá kveðju og líka gaman að sjá hverjir lesa síðuna.

litlir lasarusar

2005-08-31T07:47:00.000Z

31. ágúst...mamma og pabbi, til hamingju með brúðkaupsafmælið!!

Ég er heima í dag þar sem Jóel er orðinn lasinn og alveg óttalegur mömmukall. Æ, það er gott að hafa mömmu þegar maður er lasinn. Þau eru búin að vera slöpp til skiptis systkinin sl. tvær vikur. Margrét Helga byrjaði. Hún er ferlega kvefuð og hóstar en er bara hress að öðru leiti og fór spræk með Friðriki Páli í leikskólann í morgunn. Dagbjartur Elí fékk hita á laugardag, var hitalaus á sunnudag, fékk svo aftur hita á mánudag en var hitalaus um kvöldið og í gær fékk hann svo aftur háan hita sem datt mjögfljótt niður aftur. Hann er líka mjög kvefaður og með ljótan hósta. Jóel var svo orðinn hás í gær og hóstaði hryllilega í nótt. Hann er meðeinhverja smá hitavellu og óttalega lítill í sér. Kristján talaði við nággrannakonu okkar sem er læknir útaf DE þar sem mér leist eiginlega ekkert á þessar hitasveiflur en hún sagði að þetta væri ekkert til að hafa áhyggjur af. Það eru meria eða minna allir krakkarnir á norska skólanum búnir að vera veikir upp á síðkastið og öll börnin hér á lóðinni. Veðrið er líka ekta veikindaveður. Miklar hitasveiflur yfir daginnog húsin ekki upphituð.

Að öðru leiti líður okkur mjög vel. Nú er bara mjög gaman í skólanum. Við erum farin að getað lesið dáldið og skrifað en manni líður dáldið eins og sex ára- fínt fyrir mig sem kennara að upplifa þetta svona á fullorðinsárum! Það bætist við amharískuna á hverjum degi svo nú reyni ég bara að nota það litla sem ég kann og hlusta og spyrja til að læra meira.

Svona fyrir utan skóla og veikindi erum við mest bara heima. Á laugardaginn fórum við reyndar á basar sem er haldinn mánaðrlega í kirkju hér rétt hjá. Þar er hægt að fá mikið af fallegum munum. Ég keypti einmitt mikið þar þegar ég var hér síðast. Það varð reyndar ekki mikið um kaup á laugard. Því krakkarnir voru öll eitthvað illa upplögð og DE orðinn sárlasinn. Ég held ég fari án þeirra næst. Okkur vantar enn eitthvað á veggina, körfur og svoleiðis.

Kristján er loksins búinn að taka bílprófið. Hann átti að fara á föstudaginn en þá varð einhver misskilningur svo ekkert varð úr því. En í gær hafðist það svo hann ætti að fá skírteinið á morgun.

Ég held það sé ekkert meira markvert í bili. Litli lasarusinn hér er orðinn spenntur að eiga afmæli, hann verður 3 ára á föstudaginn og ætlar að fara með snúða í leikskólann til að gefa krökkunum. Svo ætlum við að hafa afmæliskaffi um eftirmiðdaginn.

Gullkorn:

Jóel: Mamma ertu með svona “augnablik” Ég er með augnablik hér og hér.. (hann átti við flugnabit!)

MH. Sagði við mig í gærmorgun, mamma mig langar svooo að vera svo svört. Ég svaraði henni að það væri ekki hægt. Guð hefði skapað okkur mismunandi og hún væri falleg eins og hún væri. “En mamma mig langar svooo mikið að vera svört..”(Hún var alveg viss um að við yrðum svört og fengjum svart hár þegar við flyttum til Eþíópíu..).

Að lokum verð ég bara að minna á stórtónleika í Laugardalshöllinni á laugardaginn.
( Eiginlega vona ég að það séu ekki neinir miðar eftir!!)
Gospelkór Reykjavíkur ásamt stórhljómsveit- því má enginn missa af og ég segi bara toj toj kæru vinir mínir í kórnum!!

Fídelariða*

2005-08-23T17:54:00.000Z

23. ág
Jæja, ég talaði víst eitthvað um að skrifa vikulega. Ætli sé ekki best að reyna að standa við það. Síðasta vika í skólanum var fyrst og fremst til kynningar á skólanum, landi og þjóð en nú er allt komið á fullt í kennslunni. Við vorum bæði alveg gjörsamlega búin eftir gærdaginn. Það er mikið nýtt og reynir á heilasellurnar enda amharískan ekki beint auðvelt tungumál. Það sem mér finnst samt erfiðast er að allir í bekknum (nema við Kristján) hafa búið hér í 4- 5 ár eða hafa haft einkakennara í heimalandinu í einhverja mánuði áður en þeir komu hingað. Það eru ss allir nokkurnveginn læsir og vel skrifandi nema við. (fyrir þá sem ekki vita er amharíska ekki letruð með latnesku letri sem gerir þetta enn flóknara) Mér gengur reyndar sæmilega að átta mig á þessu en það tekur tíma og þar sem allir hinir eru eins og ég sagði læsir og skrifandi eru sérstaklega málfræðitímarnir mjög erfiðir. Í morgun voru allir teknir upp að töflu til að skrifa lista af tíu orðum. Ég blokkeraðist gjörsamlega og endaði bara með því að ég gat ekki haldið aftur af tárunum. Mér fannst ég bara enganveginn getað haldið í við hina. Í ofanálag hafa bæði Margrét Helga og Dagbjartur Elí sofið frekar illa síðustu nætur þannig að við erum á fótum meira eða minna allar nætur. Á kvöldin þegar eini tíminn gefst til að læra erum við bara svo uppgefin að lítið verður úr verki. Ég held samt að eftir niðurbrotið mitt í dag hafi kennarinn og hinir nemendurnir gert sér grein fyrir stöðu okkar, svo nú verður aðeins hægt á. Enda skilst mér að skólinn og námsefnið geri ekki ráð fyrir að fólk kunni nokkuð. Ég stend reyndar aðeins betur að vígi en Kristján þar sem ég hef verið hér áður og tungumálið ekki alls ókunnugt. Ég þekki a.m.k. hljóðin og kann nokkur orð og málfræðin sem slík vefst ekki fyrir mér. Þið sem biðjið fyrir okkur megið gjarnan muna eftir okkur í þessu sambandi. Biðjið líka fyrir því að börnin fari að sofa á nóttunni því það breytir miklu eins og allir vita að fá góðan nætursvefn. Annars finnst mér mjög gaman að læra amharískuna og kennararnir eru mjög fínir. Í málfræði eru allir saman en svo erum við í svokölluðum Drill tímum þar sem farið er í framburð, orðaforða og lestur og einnig erum við hjá svok. Language helper ýmist ein eða tvö og tvö saman. Það er mjög fínt, þar læri ég mest. Ég verð líka bara að vera jákvæð og vera dugleg að æfa mig sérstaklega í skrift og lestri. Mín sterka hlið í tungumálum hefur alltaf verið framburðurinn og ég læri frekar fljótt með því að hlusta á fólk og það verð ég bara að nýta mér. En nóg um það í bili.

Krakkarnir eru hressir núna. Þau fóru reyndar ekki í leikskólann á mánudaginn því Margrét Helga var með hita alla nóttina. Friðrik Páll (Kíu og Ragga) var líka lasinn svo ég hafði ekki hjarta í mér að senda litla stubbinn minn einan með skólabílnum. Finnsku strákarnir í næsta húsi við Kíu og Ragga voru líka lasnir svo þetta virðist hafa verið einhver pest. Ég vona bara að Jóel sleppi í bili. Dagjartur Elí er orðinn dáldið kvefaður og hóstar og hnerrar en hefur sem betur fer ekki fengið hita og ég vona að hann sleppi við það í bili.
Á sunnudaginn fórum við í skólaguðþjónustu á norska skólanum og kaffi á eftir. Þaðer svona felles kaffi á hverjum sunnudegi á skólanum. Á fimmtudaginn sl. var fyrsta bænastundin hér eftir sumarfríið. Á hverjum fimmtud eru bænastundir á öllum kristniboðsstöðvunum. Í þetta skipti vorum við heima hjá Ivar og Mai Britt Vegge sem eru það sem kallað er kontakt person fyrir okkur. Í þetta skipti borðuðum við kvöldmat hjá þeim og allir krakkarnir voru með. Mai Britt bað mig að syngja sem ég og gerði með hjálp litlu söngfuglanna minna. Ég sagði að þau mættu velja lög til að syngja og þau vildu helst syngja öll lögin sem þau lærðu í kórnum í fyrra! En ég sagði að það væri ekki hægt svo þau völdu tvö lög. Svo söng ég eitt lag ein.

Það er enn verið að vinna í ökuskírteinismálum Kristjáns. Hann þurfti að fara í læknisskoðun í síðustu viku á rússneskan spítala hér í borg þar sem könnuð var sjón, heyrn jafnvægisskyn o.fl. Til þess þurfti 6 mismunandi sérfræðinga svo þetta tók heilan morgun. Margrét Helga sagði að pabbi þyrfti að fara á dýraspítala til að athuga hvort hann gæti stjórnað og séð og svona. Ég spurði hvort dýralæknir ætlaði að skoða hann en þá svaraði hún að auðvitað væri það tannlæknir!! Hann fer svo í verklegt ökupróf um helgina þannig að vonandi verður hann kominn með skírteinið í næstu viku.
Ég er farin að keyra dáldið og gengur bara vel. Ég hef nú ekkert þorað ein ennþá aðallega vegna hættu á að villast. Ég er ekki alveg sú ratvísasta og það hefur mikið breyst hér á 10 árum.

Annars líður okkur mjög vel. Ég er allvega ekki með neina heimþrá þó að sjálfsögðu sakni maður vina og ættingja. Við erum með alveg frábæra húshjálp og barnapíu. Krakkarnir eru strax orðin hænd að Asnako og Fantanesh býr til alveg rosalega góðan mat. Hún er líka svo hugmyndarík við eldmennskuna. Mér er sagt að hún búi til alveg sérlega góðan doro wodd svo ég hlakka til að smakka hjá henni. Hún hefur gert bauna wodd fyrir okkur sem var svakalega góður líka.

Spurning hvort maður reyni ekki við heimavinnuna núna.... maður er reyndar orðinn frekar framlágr og það nánast sýður á heilanum en sjáum hversu langt ég kemst...bless í bili

(*Fídelar eru amharíska letrið)

Komin til Eþíópíu

2005-08-19T11:14:00.000Z

Engar fréttir eru góðar fréttir er það ekki?
Allavega er búið að vera það mikið að gera að ég hef ekki fyrr en núna gefið mér tíma til að setjast niður og skrifa.

Við áttum mjög góðan tíma heima á Íslandi. Vígsludagurinn okkar 26. júní var mjög góður og fyrir mig var þetta alveg sérlega mikilvæg stund. Það var eins og Guð gæfi mér sérstakan fruð á þessum degi og sannfæringu um að við værum í hans vilja að fara hingað út. Skírnin var líka mjög falleg og mér þótti vænt um að Ragnar frændi vildi skíra litla manninn. Svo voru tvö brúðkaup Fyrst giftu Siggi frændi og Hanna sig í Keflavíkurkirkju og svo litli bróðir.

Það var auðvitað heilmikill undirbúningur fyrir brúðkaupið hjá Gunnari og Úllu og litla fólkið fylgdist vel með öllu. Eftirfarandi umræður áttu sér stað í eldhúsinu einn daginn.

HV: Margrét Helga ætlar þú einhverntíma að gifta þig?
MH: Já
HV: Hvernig giftir maður sig?
MH: Maður giftist svona manni, maður gerir svona (kyssir mömmu sína á munninn)
HV: Hverjum ætlar þú að giftast?
MH: Ég ætla að giftast Jóel
JK: Nei Didda litla ætlar að giftast pabba sínum þegar hún verður stór!

(Didda litla er dúkkan hans Jóels og hann er sko pabbi hennar og tekur því hlutverki mjög hátíðlega!)

Brúðkaupsdagurinn rann svo upp. Við systurnar sungum við athöfnina og reyndar líka aðeins í veislunni. Ragnar frændi gaf þau saman- nú er hann þjóðnýttur þar sem hann hefur hlotið prestvígslu!
Vígslan var í heimabæ Úllu í Lágafellskirkju en veislan í Ými. Það var alveg svaka gaman. Margrét Helga og Jóel fengu að fara með í kirkjuna en voru svo heima með Helenu hans tengdapabba og Sunnu Mjöll mágkonu minni um kvöldið. Það var nú líka aðal málið fyrir þeim að vera í kirkjunni. Þegar Gunnar og Úlla höfðu kysst sagði Margrét Helga við Ömmu sína: “ Nú getur Úlla farið að eignast börn!”

Annars fór sumarfríið í að hitta vini og ættingja og að pakka og undirbúa ferðina hingað. Það tókst að lokum að koma öllu í tunnur og úr landi. Krakkarnir fóru með mömmu og pabba í sumarbústað í Selvík síðsustu vikuna í júlí. Þau höfðu pantað það séstaklega. Við fórum sömu helgi á kristniboðsmótið á Löngumýri og notuðum svo tímann eftir helgina til að ganga frá farangrinum. Ég var svo seinni part vikunnar með þeim í Selvíkinni en Kristján var að vinna.

Það var ákveðið að halda afmælisveislu fyrir systkinin áður en þau færu af landi brott við mikinn fögnuð. Amma og afi áttu nú aðallega veg og vanda að veislunni. Það voru keyptar blöðrur og fínir afmælisdiskar, prinsessudiskar og servíettur fyrir litlu prinsessuna og Bangsímon fyrir stubb. Þau fengu fullta af fínum gjöfum og voru hæstánægð með allt saman.

Þar sem litla fólkið var búið að biðja um að fá að fara í útilegu buðu amma og afi þeim í Vatnskóg um verslunarmannahelgina þar sem þau gistu eina nótt í tjaldi. Við hin kíktum í einn dag. Það var voða gaman að hitta fullt af fólki svona áður en við fórum.

2. ágúst lögðum við svo í hann. Það verður aldrei auðveldara að kveðja en núna leið mér samt einhvernvegin betur en oft áður þótt tárin hafi síður en svo verið færri. Ég bara fann svo sterkt fyrir því hvernig Guð æleiðir okkur áfram og að við erum í vilja hans. Margrét Helga grét mikið og átti erfitt með að kveðja ömmu og þess vegna hafði ég dálitlar áhyggjur af henni en hún virðist bara pluma sig vel en ég kem að því síðar.

Ferðin gekk alveg ótrúlega vel. Kanski ekkert ótrúlega því það voru svo margir að biðja fyrir okkur á ferðalaginu og þakka ég hér með fyrir það. Krakkarnir voru svo góð. Dagbjartur algjört ljós eins og reyndar alltaf. Bara svaf og drakk og heillaði alla í kringum sig upp úr skónum með brosinu sínu.
Við flugum með Iceland Express til London sem mér fanst bara fínt. Þar gistum við svo í eina nótt (reyndar bara hluta úr nótt því við komum seint á hótelið og þurftum að fara snemma af stað út á flugvöll. Frá London flugum við svo með Lufthansa til Frankfurt þar sem við skiptum um vél og þaðan til Addis.

Mér fannst góð tilfinning að lenda í Addis. Flugvöllurinn er orðin voða flottur og allt einhvernvegin mikið þægilegra þar en var, ekki ein kaotískt.
Raggi schram ogHarpa Vilborg dóttir hans tóku á móti okkur og keyrðu okkur að nýja heimilinu okkar sem er eins kona heimavist fyri málaskólanemendur. Þetta erum raðhús með þriggja herb íbúðum á þremur hæðum. Kía og Raggi búa við hliðina á okkur og það er sko alveg frábært fyrir okkur öll og þó ekki síst krakkana að hafa þau. Friðrik Páll sonur þeirra er jafngamall Margréti Helgu og þau náðu strax vel saman litlu krakkarnir og leika sér allan daginn úti og eru alltaf grútskítug upp fyrir haus á kvöldin! Harpa Vilborg sem er 9 ára erlíka alveg sérlega dugleg að vera með krökkunum og fylgjast með þeim. Ég er alveg óendanlega þakklát fyrir hversu vel gengur með krakkana. Margét Helga virðist svo ánægð og finnst þetta alveg frábært líf að vera úti og príla og hamast allan daginn. Þetta virðist vera erfiðast fyrir Jóel. Ekki það að hann unu sér ekki heldur frekar að hann þarf meiri svenfn hér, tengist eflaust bæði hæðinni og hitanum og eins því að þau eru alltaf úti. Dagbjartur Elí er alltaf eins með sama góða skapið og fallega brosið!

Við erum mjög ánægð bæði með húshjálpina og barnapíuna. Húshjálpin okkar heitir Fantanesh og er mjög flink og hefur mikla reynslu. Það er voða skrítið að þurfa nánast ekkert að sinna heimilisstörfunum sjálfur. Hún eldar matinn, bakar og þrífur og hengir út þvottinn og brýtur saman. Við ákváðum að fjárfesta í þvottavél að fordæmi nágranna okkar þannig að fnatanesh þarf ekki að þvo. Þetta er óneitanlega mikill lúxus.

Barnapían okkar sem heitir Asnakú hefur líka mikla reynslu. Húner á aldur við okkur og hefur starfað hjá NLM í 12 ár. Hún er vinkona Tsige og Mörtu sem eru vinkonur mínar síðan ég var hér úti síðast (Tsige býr á Íslandi núna). Hún náði strax svo vel til krakkanna og það var bara ekkert mál þegar við fórum í skólann í fyrsta skipti í gærmorgun. Ég var búin að hafa dálitlar áhyggjur af Jóel þar sem hann er búinn að vera voða mikill mömmu strákur og dáldið stutt í grátinn en hann bara kvaddi okkur í gær eins og ekkert væri. Ég er líka búin að sjá að það skiptir bara öllu að hann fái nægan svefn. Þau vakna frekar snemma, stundum milli 6 og 7 þar sem orthodoxarnir hefja bænakall kl. 6. Ég vona nú að þau venjist því fljótt. Þau þurfa samt að vakna snemma sérstaklega þegar leikskólinn er. Þau sem sagt byrja í leikskóla á morgun sem er þrjá daga í viku á norska skólanum frá kl. 8- 12. Skólabíllinn kemur kl. 7:45 svo þá þurfa þau að vera alveg tilbúin. Ég ætla að fara með þeim allavega á morgun og föstudaginn getur verið að ég biðji Asnakú að fara með þeim. Við sjáum bara til hvernig gengur.

Annars fór síðasta vika hjá okkur bara í að lenda og koma okkur fyrir. Ég er búin að fá ökuskírteini þar sem gamla ökuskírteinið mitt ótrúlegt en satt fanst á botninum á djúpri skúffu á lögreglustöðinni! Það er eitthvert óskiljanlegt sýstem hérna, amk fyrir okkur. Það var nú fyrst útlit fyrir að það findist ekki en ég vildi ekki gefast upp svo það var leitað aftur og þá fanst það. Það fékkst svo bara endurnýjað þannig að ég þarf ekki að taka próf. Kristján þarf hins vegar líklegast að taka próf þar sem þeir samþykkja ekki íslenskt ökuskírteini. Það er bara verið að vinna í því. Á föstudaginn fengum við svo loks tunnurnar okkar sem tók ekki nema einn dag. Venjulega þarf fólk að taka allavega tvo til þrjá daga í þetta svo ég held bara við höfum verið heppin. Við þurftum nú að borga einhvern toll. Þeir vilja alltaf tolla eitthvað sérstaklega rafmagnstæki. Núna var það helst saumavélin mín og hljómborð sem ég var með. Kristján fór í þetta og hann þurfti að taka allt upp úr tunnunum sem er reyndar ekki óvenjulegt. Krakkarnir voru alveg yfir sig ánægð að fá allt dótið sitt. Þau eru með sérherbergi sem er bara orðið nokkuð hugglegt og gott pláss til að geyma dótið og leika sér. Ég er reyndar ekki búin að taka allt dótið fram og ætla ekki að gera það alveg strax. Það er ágætt að skipta bara út reglulega.

Á fimmtudaginn fórum við í sund á Hiltonhótelinu. Það er voða lúxus og ágætt að komast aðeins þangað til að kúpla út. Það er að vísu rándýrt en við vorum allan daginn og krökkunum fannst þetta alveg æðislegt.

Á sunnudaginn varð svo lítil kona 4 ára. Við höfðum smá afmæliskaffi og buðum Kíu og Ragga og krökkunum. Það var dekkað með fínu diskunum sem höfðu verið keyptir á Íslandi og Fantanesh var búin að baka afmælisköku sem MH og JK skreyttu og snúða. Kía kom svo með íslenskar pönnsur þannig að þetta varð hin fínasta veisla. Hún var búin að spyrja á hverjum morgni í heila viku hvort hún ætti afmæli dag svo þetta var stór dagur! Núna er hún voða ánægð með að vera orðin 4 ára. Hún fékk líka 3 símtöl frá Íslandi.

Eins og ég minntist á byrjaði skólinn hjá okkur í gær. Þessi vika er fyrst og fremst kynningarvika, bæði á skólanum og svo er styklað á stóru um menningu og sögu landsins. Kennslan byrjar svo aðeins á morgun en á mánudaginn næsta fer allt á fullt. Ég hlakka mikið til að læra amharískuna. Þetta er erfitt tungumál en mér finnst það afar heillandi.

Í dag fórum við í heimsókn til Mörtu vinkonu minnarþ Það var gaman að hitta hana eftir öll þessi ár og gaman að fá að koma heim til hennar og hitta fjölskylduna. Við fengum injera og wodd (sem er þjóðarréttur Eþíópa) og kaffi sem gert er á sérstakan hátt. Við fengum bauna og grænmetisrétti þar sem foreldrar hennar tilheyra orþodoxkirkjunni og núna er fasta hjá þeim. Marta og systkini hennar tilheyra hinsvegar öll Mekane Yesus kirkjunni (Ethiopian Evangelical Church Mekane Yesus) sem er kirkjan sem kristniboðið starfar með.

Mér líður allvega mjög vel hér og finnst gott að vera komin aftur. Fyrstu tvo dagana var þetta nú reyndar pínulítið skrítið en núna finnst mér næstum eins og ég hafi aldrei farið. Mér sýnist líka börnin vera mjög sátt sem er fyrir öllu. Krsitján fékk að eigin sögn vægt sjokk til að byrja með en er bara nokkuð sáttur núna. Þetta er auðvitað gjörólíkt öllu sem við eigum að venjast heima en það er öllum hollt að kynnast því. Við túum því líka og finnum að Guð er með okkur og að við erum borin á bænarörmum. Það er auðvitað líka bara alveg ómetanlegt að hafa Kíu og fjölskyldu sem nággranna sannkallað bænasvar fyrir okkur.

Jæja ætli ég fari nú ekki að segja þetta gott í bili. Ég ætla að reyna að hafa fyrir reglu að skrifa vikulega svo þetta verðinu aðeins jafnara og þéttara. Núna er regntími svo það rignir alltaf eitthvað á hverjum degi þótt sólin skíni líka mikið. Það er heitt (amk fyrir okkur!) yfir daginn en kaldara á kvöldin. Núna er td nýgengið yfir alveg svakalegt þrumu veður með hagléli! Svona getur þetta verið...
Af tölvumálum erum við með upphringitengingu sem er svona misvirk. Getum allavega stundum komist á msn en skype hefur ekki virkað enn sem komið er, það verður bara að koma í ljós. Annars er fótaferðatími snemma í fyrramálið svo allir verði tilbúnir þegar skólabíllinn fer svo nú er best að koma sér í háttinn...

Komin heim

2005-07-01T14:45:00.000Z

Jæja.. á ekker að fara að skrifa!

Við erum ss. komin heim, fyrir tveimur vikum síðan. Ótrúlegt hvað tíminn flýgur áfram. Það tók nú alveg viku að lenda almennilega og svo er bara búið að vera nóg að gera.

Síðasta vikan úti fór nú mest í að pakka, kveðja og ganga frá íbúðinni. Það var skrítið að kveðja fólkið og vita ekki hvort við komum til með að hitta þau aftur. Krakkarnir voru svo spennt að fara heim til Íslands svo þetta reyndist þeim nokkuð auðvelt en ég held þau séu ekki almennilega búin að átta sig á því að við erum alveg flutt frá Noregi. Amk segist Jóel eiga heima á Sinsenveien ef hann er spurður og Margrét Helga sagði mér að þegar hún væri búin an vera svoona marga daga á Íslandi ætlaði hún að hitta Tuvu og Åsne. Þetta er voða skrítið fyrir þau en við biðjum og treystum því að Guð leiði þau í gegnum þetta eins og okkur.

Það var gott að koma heim eftir líka nokkuð strembið ferðalag. Við vorum komin mjög tímanlega út á Gardemoen. Torill keyrði mig, Margréti Helgu, Dagbjart Elí og farangurinn en Kristján og Jóel tóku rútuna því fleiri komust ekki í bílinn. Þegar við ætluðum að tékka okkur inn kom í ljós að við vorum eitthvað vitlaust bókuð, skráð með 4 börn og Jóel skráður fullorðinn. Það tók góðan tím að laga þetta svo við vorum fegin að hafa verið tímanlega. Svo þegar við komumst inn í flugstöðina kom íljós að seinkun yrði á fluginu um 3 tíma! Við skelltum okkur því bara á pizza hut og fengum okkur að borða. Um leið og við kyngdum síðasta bitanum var tilkynnt í hátalarakerfinu að allir sem væru að ferðast með Icelandair ættu að fá matarmiða. Það var ekki hægt að fá endurgreitt þannig að þetta var nú frekar svekkjandi en við bara keyptum drykki og svoleiðis og svo gaf Kristján einhverju pari miðana sem við áttum eftir. Við fengum sko miða að andvirði 750 nokr!
Þetta gekk nú alveg ótrúlega vel að bíða svona, DE sofnaði bar á bekk en hin tvö voru nú orðin frekar þreytt. Það endaði síðan með því að vélin fór í loftið 4 tímum of seint þar sem bíða þurfti eftir einhverjum farþegum!!
En við komumst allavega heim og vorum sótt á tveimur glænýjum kerrum!

Við héldum upp á þjóðhátíðardaginn í blíðskaparveðri eins og aðrir landsmenn, feigin að vera laus við rigninguna og suddann. Ég dressaði mig upp í búning- orðin fyrir áhrifum að norðmönnunum! Nei svona í alvöru finnst mér bara sjálfsagt að nota búninginn hvenær sem tækifæri gefst. Sá reyndar ekki nema tvær konur aðrar á búning og hitti svo reyndar Ragnhildi frænku og Öglu Mörtu hjá ömmu sem líka voru uppábúnar.

Vígslan okkar var svo sl. sunnudag. Þetta var svo hátíðlegur og góður dagur og alveg frábært hve margir komu og tóku þátt í þessu með okkur. Það er stórkostlegt og mikils virði fyrir okkur að vita af öllu kristniboðsvinunum hér heima sem biðja fyrir okkur. Athöfnin hófst á því að Dagbjartur Elí var skírður af Ragnari frænda. Pabbi fékk þann heiður að halda honum undir skírn en aumingja gamli maðurinn er enn að jafna sig! Hann er nú enginn smá smíði drengurinn og ekkert grín að halda á honum í lengri tíma! Svo voru nöfnur hans, Dagbjört Lína amma og Dagbjört Rós föðursystir skírmarvottar.
Krakkarnir voru voða dugleg greyin, mamma og pabbi líka óþreytandi að hlaupa á eftir þeim, en voru orðin dáldið þreytt á allri athyglinni.
Eftir athöfnina var svo móttaka hjá biskupshjónunum. Glæsilegt að vanda hjá þeim heiðurshjónum.

Annars er Kristján á fullu að vinna á daginn. Ég er heima með krílin mín og reyni að undirbúa flutninga eftir bestu getu þó það gangi hægt eins og er. Við erum svo bara líka að reyna að nýta tímann að hitta vini og ættingja, í matarboðum á hverju kvöldi nánast, voða notalegt!
Krakkarnir eru á róló núna, þeim finnst það fínt, að vera úti að leika.

Ég minni svo bara á samkomuna á sunnudaginn kl. 20:00 á Holtaveginum. Það eru allir hjartanlega velkomnir og gaman væri að sjá sem flesta.

Enda svo á því að óska manninum mínum til hamingju með daginnn- það eru fimm ár í dag síðan við settum upp hringana á Kristnihátíð á Þingvöllum!!

2005-06-07T19:06:00.000Z

7. júní

Á sunnudagsmorguninn fór ég með Margréti Helgu og Jóel í fjölskyldumessu í Sinsenkirkju á meðan Kristján og Dagbjartur Elí fóru í göngu upp í Nordmark. Í kirkjunni var lítil stúlka skírð. Jóel sat andaktugur og fylgdist með með Diddu litlu sína í fanginu. Ég sagði honum frá því að í sumar yrði Dagbjartur Elí líka skírður á Íslandi. Allt í einu sagði sá stutti: “En mamma það á eftir að skíra Diddu litlu!”

Eftir messuna var grillað í leikskólagarðinum og krakkarnir léku sér þar alveg þar til allir voru farnir og þar til að lokum fór að rigna (það gat auðvitað ekki verið heill dagur með bara sól!)

Í gæar og í dag er veðrið búið að vera þokkalegt, sól svona að mestu en frekar kalt. Svona týpískt íslenskt sumarveður. Í gærkvöld var ég hjá Gunn Maritt ásamt Torill, Grete og Kristin. Þetta var svona hálfpartinn kveðjuhóf fyrir mig þó svo við eigum nú eftir að hittast áður en ég fer. Þetta eru svo fínar stelpur og frábært að hafa fengið að kynnast þeim. Ég á sko eftir að sakna þeirra. Þetta var mjög gaman við hlógum allvega mjög mikið.

Í morgun fór ég svo á loka småbarnstreff í Slottsparken en það voru bara ég, Grete og Kristin með krílin okkar. Við höfðum það bara mjög huggulegt. Sátum á teppi og snæddum nesti. Ég var svo úti allan sienni partinn með krakkana niðri á leikvelli. Það er fín að geta verið úti þar sem öll leikföngin, eða megnið af þeim er á leiðinni til Íslands með skipi.

Kristján er að lesa undir síðasta prófið sem er á fimmtudag og eftir það ætlar bekkurinn hans að gera eitthvað saman. Hugsanlega fara og borða á Mama Afrika sem er eþíópskur veitingastaður- nammmm!

Annars er lítið að frétta.

Fyrir þá sem ekki vita þá verður kristniboðavígslan okkar í Hallgrímskirkju sunnudaginn 26. júní kl. 16:00. Þá verður Dagbjartur Elí líka skírður og það eru ALLIR hjartanlega velkomnir! Það væri gaman að sjá sem flesta vini og ættingja þar. Sunnudaginn 3. júlí verður svo kveðjusamkoma á Holtaveginum fyrir okkur og Skúla og Kjellrunu og Kristínu Bjarnadóttur sem eru á förum til Kenýu. Þangað eru einnig allir hjartanlega velkomnir.
13. júlí verður svo líka samkoma í kristniboðssalnum á Háaleitisbraut kl20 sem við munum taka þátt í og eru allir velkomnir.

seint skrifa sumir....

2005-06-04T20:21:00.000Z

....en skrifa þó. Hér er fyrst færsla sem ég hef ekki náð að birta fyrr en nú og svo kemur restin á eftir:

27. maí 2005

Þá held ég bara að sumarið sé komið í Osló. 20 ° hiti og sól í dag. Reyndar dáldið hvasst en heitur vindur. Svo er spáð enn betra veðri næstu daga, meiri hita og logni. Frábært að fá sumarið svona snemma. Líka ágætt eftir rigningar síðustu daga. Búið að vera frekar þungbúið undanfarið.
Í gær vorum við í mat hjá Jorunn Sörbö ásamt öllum bekknum hans Kristjáns, sem hefur verið kristniboði í Eþíópíu í 25 ár. Hún bauð upp á wodd (þjóðiarrétt Eþíópa) og svo var hún aðeins að spjalla við okkur um það sem framundan er og gaf okkur góð ráð. Krakkarnir sofnuðu síðan snemma og ég fór á síðasta misjonsforening fund sem haldinn var hjá Sigrunu Selstö sem er kona rektorsins. Það hefur verið mjög blessunarríkt fyrir mig að hafa fengið að vera með í þessum hóp. Gaman líka að vera í svona hóp sem er blandaður svona aldurslega.
Í dag var svo síðasti kennsludagurinn hjá Kristjáni. Í dag hófst líka lokahátíðin sem stendur eiginlega þangað til annað kvöld. Kristján keppti í fótbolta í dag og svo var svaka grillveisla hér úti á túni fyrir allan skólann, nemendur, kennara, starfsfólk og aðstandendur. Á morgun verður svo prógramm frá kl. 11 fram á kvöld. Við sjáum til hversu miklu við getum tekið þátt í. Margrét Helga virtist líka vera að verða lasin í kvöld. Hún lék á alls oddi í dag en þegar við komum heim um 6 leitið var hún svo rosalega þreytt eitthvað. Þau reyndar vöknuðu um hálfsjö í morgun þannig að það er kanski ekkert undarlegt. En svo var eins og hún bara skyndilega væri að fá hita. Hún sefur allavega vært núna svo vonandi gengur þetta bara fljótt yfir.
Nú ætlum við hjónakornin hins vegar að fara að horfa á rómantísku gamanmyndia sem ég keypti og ætlaði að horfa á en gafst ekki tími til þegar Kristján var í ferðinni um daginn.....

....en nú er ss, kominn 4. júní – heiðurskonan hún Didda frænka á afmæli í dag. Það ættu allir að eiga svona Diddu frænku því hún er sko alveg einstök!
Það er auðvitað löngu kominn tími á blogg eins og einhverjir hafa bent á. Gaman annars að það skuli einhverjir sakna þess að fá fréttir!!! Þá veit ég að einhver les þetta.
Svo ég afsaki mig nú þá er bóndinn búinn að vera í heimaprófi alla síðustu viku (skilaði í gær) svo tölvan hefur verið upptekin og ég ekki komist að með nýjustu fréttir fyrr en nú. (Hann er núna úti í skóla að horfa á Noreg- Ítalíu)

Það helsta er nú kanski það, fyrir utan pakkningu er að sumarið hætti við að koma og síðan ég skrifaði síðast hefur eiginlega bara verið 12° hiti ,rigning og rok. Kristján ætlar að reyna að fá endurgreitt þegar við förum úr landi! Venjulegur meðalhiti í Osló í maí og júní eru 20° svo þetta er algjört svindl. Ætli við tökum svo ekki bara rigninguna með okkur heim!

Við erum ss. eiginlega búin að pakka. 8 pappakassar standa tilbúnir til flutninga í stofunni og verða sóttir á mánud og fara svo með skipi heim. Við fundum út að það var hlutfallslega ódýrara að kaupa 1 ½ rúmmetra í frakt hjá Samskip en að senda með pósti svo nú er ekkert eftir nema það allra nauðsynlegasta sem kemst í 2 ferðatöskur.

Síðustu helgi var lokahátíð skólans. Það var voða fínt kalt hádegisverðarborð, svo var kaffi fyrir bekkinn hans Kristjáns um eftirmiðdaginn og svo lokahátíð fyrir allan skólann um kvöldið. Ég fór þá bara heim með krakkana í háttinn. Ástæðan fyrir að lokahátíðin var síðust helgi þrátt fyrir að kristniboðsskólinn eigi efti próf er sú að þá var biblíuskólinn búinn og flestir nemendurnir fóru heim á sunnudeginum.

Á fimmtudaginn fórum við aftur í sprautur og fengum þa´sjokkfréttir ársins! Við fengum ma. Berklasprautu sem er ekki í frásögu færandi nema að þegar við öll erum búin að fá sprautuna segir hjúkkan að stungan verði rauð og svo fá flestir opið sár sem vessar úr og.. þá má alls ekki baða í klórvatni! Það var eins og konan hefði sagt mér að það yrðu ekki jól í ár... held hún hafi ekki gert sér grein fyrir að hún var að tala við Íslendinga. Sárið ætti að koma fram um það leiti sem við komum heim og vera gróið í fyrstalagi þegar við förum til Eþíópíu. Krakkarnir , og ég líka búin að hlakka til að fara í sund eins oft og við viljum og svo átti að kenna minnstemann að kafa! Það tók mig smá stund að ná mér niður eftir þessar fréttir (hún svaraði meira að segja þeirri spunrningu minni hvort það væri ekki bara í lagi að hylja sárið rétt á meðan maður væri í sundi, neitandi). Kristjáni tókst svo að róa mig niður og sannfæra mig um að við gætum nú bara alveg farið í sund við bara reddum því !
En samt, hefði ég vitað þetta áður hefði ég geymt þessa sprautu þar til síðar.
Þetta hljómar kanski voða dramatískt og móðursjúkt og var það kanski pínu. Það er líka bara pínu stress og margt að hugsa um þessa dagana svo þetta var kanski dáldið stór dropi sem fyllti mælinn þennan daginn- við erum líka algjör sunddýr!

Að öru leiti er bara rigning- fórum í dag að kaupa ný stígvel á krakkana þótt fyrr hefði verið. Jóels stígvél orðin marggötótt og 4 nr of lítil og Margrétar Helgu líka götótt en “bara” 2 nr of lítil. Þau eru allavega búin að duga í 2 ár sem er bara nokkuð gott held ég. Svo í eftirmiðdaginn fórum við í heimsókn til Fagermoen. Það er lítið gaman að hanga lengi heima þar sem það er búið að pakka næstum öllum leikföngum niður. Ég hélt að nú yrði bara gott veður það sem eftir væri af tímanum svo við yrðum bara úti að leika, en nei.... Þá er gott að eiga góða granna.

Krakkarnir eru orðin voða spennt. Þau tóku þátt í að pakka og voru mikið að passa upp á að allt færi nú örugglega með til Íslands. Voru hrædd um að það sem ekki færi í kassana færi kanski alls ekkert með og það tók smá tíma að sannfæra þau um að það færi bara með í flugvélina.

Það vella upp úr Margréti Helgu gullkornin á hverjum degi sem ég þarf að vera miklu duglegri við að skrifa niður, ég gleymi þessu allt of fljótt. Hún hefur stækkað svo mikið og þroskast og er orðin eitthvað svo fullorðin. Hún er eins og lítil mamma á hemilinu og er alltaf að hugsa um litlu bræður sína og börnin sín (dúkkurnar). Hún er allt í einu farin að tala heilmikla norsku og dugleg að prófa sig áfram og í dag þegur við vorum hjá Fagermoen tók ég eftir að hún skilur allt. Nú er bara að passa upp á móðurmálið!

Jóel er alltaf jafnmikið yndi.Alltaf með Diddu litlu sína og talar um sjálfan sig sem pabbann, pabbinn ætlar að klæða sig osfrv. Hann er sko “pabbinn hans Diddu litlus” Hann notar eignarfalls s eins og móðir hans gerði víst á sínum tíma. Í gærkvöld sagði hann : “ Didda litla verður að koma með til Íslands því hann er svo glaður í afa” (no.å være glad i noen: að þykja vænt um) Svo er hann orðinn svo duglegur, alveg hættur að pissa óvart í buxurnar og er farinn að fást til að pissa úti (honum fannst það voða erfitt fyrst, ekki að hann vildi ekki, það bara gekk ekki!)

Dagbjartur Elí sem er einmitt 4 mánaða í dag velti sér í fyrsta sinn yfir á magann 27. maí. Hann er alltaf á fullu og finnst orðið gaman að leika með dót. Uppáhaldið er lyklakyppa úr plasti sem hann hristir af miklum móð og lætur svo heyra í sér þegar hann missir hana. Hann bara stækkar og stækkar og er farinn að borða ávaxtamaut til viðbótar við grautinn og fékk að smakka banana í fyrsta skipti í dag sem honum fannst ekki slæmt!
Hann er alltaf sama draumabarnið, eins og hugur manns og alveg einstaklga brosmildur og geðgóður.

En nú fer þetta að styttast í annan endann. Ótrúlegt hvað tíminn líður hratt. Spurning hvað mér tekst að blogga oft fyrir brottför!!

Annars var ég að velta fyrir mér að bíða aðeins lengur með að skrifa, bara tékka hvort fleiri myndu kvarta!!

Fjölskyldan sameinuð

2005-05-24T10:38:00.000Z

24. maí 2005

Nú ætla ég að reyna að skrifa aðeins oftar svo þetta verði ekki svona ofboðslegar langlokur. Það nennir örugglega enginn að lesa þetta (jú Ágústa mín, takk fyrir kommentið – þúert nú alveg örugglega súpermamma sjálf, ert bara svo mikið súper!!)

Allavega þá er Kristján kominn heim og það var nú svei mér gott að fá hann aftur. Sunnudagurinn leið nú bara vel, gott veður og hægt að vera úti að leika en ég var orðin óttalega lúin (skrýtið- en með börnin og drollandi á næturnar, haldið það sé nú).
Ég steinsofnaði auðvitað með krökkunum og vaknaði alveg kolrugluð. Leit á klukkuna og sá að hún var hálftíu og hélt einhvernvegin að það væri kominn morgunn. Skildi ekki í því að börnin svæfu öll ennþá og Kristján ekki kominn. Hugsaði að hann hefði kanski reynt að hringja bjöllunni og ég ekki heyr og hefði potað sér niður á heimavistinni. Velti fyrir mér að hringja í hann og tékka á honum þegar það fór að renna upp fyrir mér að það væru nú kanski ekki alveg kominn morgunn heldur væri kl. Hálftíu að kvöldi! Það tók mig alveg hálftíma að ná áttum. Þvílíkt og annað eins! Hef nú bara aldrei lent í neinu svona. Ég sem ætlaði að hafa það huggulegt, horfa á myndina sem ég keypti mér og svona. En nú vaknaði Dagbjartur Elí svo við kósuðum okkur aðeins saman tvö og svo sofnaði hann um ellefu. Nú er hann loksins kominn í rúm. Vaggan var löngu orðin of lítil. Kjersti og Lars hérna niðri lánuðu okkur rúm og Lars skellti því upp fyrir mig á laugardagskvöldið. Hann sefur eins og lamb alla nóttina núna. Frá 11- 7 ekkert smá æðislegt!

Kristján kom um hálftólf, lúinn eftir mikla keyrslu og svefnlausar nætur. Svaf á svona þunnri tjalddýnu á hörðu gólfi síðustu tvær næturnar, Var annars mjög ánægður með ferðina og tók dáldið af myndum sem einhverjir heppnir fá kanski einhverntíma að sjá!
Þetta virkar ekki alveg nógu vel með myndasíðuna okkar. Tekur svo langan tíma að setja inn myndir því tengingin er of hæg eða eitthvaðsvoleiðis. Annars læt ég Kristján alveg um þetta. Ég fæ kanski einhvern til að hjálpa mér að gera síðuna aðeins skemmtilegri í sumar.

Krakkarnir voru rosa glöð að hitta pabba þegar þau vöknuðu og knúsuðu hann í bak og fyrir og við kúrðum aðeins öll fimm áður enn við fórum á fætur.

Seinnipartinn fengum við svo tvær fjölskyldur, Fagermoen og Martinsen í mat. Það var mjög gaman. Þau eru með börn (stelpur) á svopuðum aldri og við. Það vara auðvitað þétt á þingi en bara voða huggulegt svo fórum við bara aðeins út að leika með krakkana í góða veðrinu.

Eiginlega ætti maður að vera úti í sólinni, verða soldið brúnn fyrir heimferðina, ótrúlegt að það eru ekki nema 3 vikur þar til við komum! (sem er bæði gleðilegt og pínu sorglegt að þurfa að kveðja alla hér)

Kanski ég skelli mér aðeins út.....

Gullkorn:
Jóel sat á klósettinu og nýbúinn að pissa:
“Mamma, hrista litla garminn (segi þetta við hann stundum)- hann er eins og lítill krkókódíll!”

viðbætir og leiðrétting

2005-05-22T00:41:00.000Z

Það stendur á einum stað í síðustu færslu litla fólinu en á að vera fólkinu.......

varð líka að bæta því viða litli stubbi minn er búinn að sofa bleyjulaus þrjár nætur og ekkert mál. Mér finnst hann svo duglegur- varð bara að bæta þessu við!

Melodi grand prix eða ídúúl????

2005-05-22T00:26:00.000Z

Þá er Eurovision eða melodi grand prix eins og það heitir hér afstaðið og við ekki með- aldrei þessu vant! Ef ég á að segja mína skoðun fannst mér íslenska lagið ágætt (Þorvaldur hefur samt gert margt miklu betra) og stelpurnar skiluðu sínu mjög vel. Áttu alveg skilið að fara áfram og vel það en ég skil samt að við komumst ekki áfram því lagið/atriðið var bara aðeins of líkt mörgum öðrum lögum í keppninni, dáldil klisja, ekkert nýtt eða öðruvísi. Svo má auðvitað kenna því um að við höfum ekki átt nógu margar vinaþjóðir í forkeppinni- en bíddu við, meiga ekki allir sem taka þátt kjósa svona eins og í lokakeppninni? Þá er það allavega ekki ástæðan, ég hallast frekar að fyrri kenningu minni. Ég er búin að bíða eftir því í mörg ár að einhver semji Eurovisionlag og noti þjóðlagaarfinn okkar sem inspirasjon (komið fram yfir miðnætti og orðin farin að detta út...) Nota fimmundasönginn, langspil, eitthvað þjóðlegt í bland við nýja strauma. Vera pínu öðruvísi og skera sig úr svo eftir verði tekið. En það verður auðvitað að vera vel gert ef það á að virka.
Annars var ég nokkuð sannspá varðandi stigagjöfina okkar í ár, giskaði að það færu 10 stig frá okkur til Dananna og 12 hingað, svona miðað við þá umræðu sem ég hef heyrt að heiman.

En nóg um Eurovision- ég er líka bilaði Íslendingurinn sem fylgist með Melodi grand prix. Þetta þykir agalega halló hér og lítil stemmning. Fellur líka alveg í skuggan af Idolinu norska sem kláraðist í gær (eða Ídúúl ens og það er svona uþb borið fram á máli hérlendra)

En þar sem þetta blogg á nú fyrst og fremst að vera dagbók um það sem á daga fjölskyldunnar drífur er best að koma sér að efninu.

Ég er ss. ennþá ein, og það hefur nú bara gengið ágætlega. Margrét Helga og Jóel eru búin að vera voða stillt og góð og nóg hjá okkur að gera. Á fimmtudaginn var okkur boðið í graut hjá Torill og dætrum og svo léku krakkarnir sé heillengi þar í leikherberginu fína. Seinnipartinn kom svo Ragnheiður við með pizzu og ég horfði svo á Euro - semi finalen með Kjersti sem býr á hæðinni fyrir neðan, hún var líka grasekkja í vikunni eins og margar frúrnar hér á lóðinni um þessar mundir. Í gær fengum við svo Ann Kristin og Juniu í heimsókn eftir að krakkarnir komu heim úr parken og þær borðuðu með okkur. Svo bökuðum við pönnukökur og buðum Kjersti og Simen litla í kaffi. Krakkarnir léku sér aðeins hér fyrst en fóru svo aðeins niður að horfa á barnatímann. Þá var kominn dáldill hasar í litla fólkið svo það var ágætt að róa aðeins niður. Í gærkvöld var mér svo boðið í Idol/stelpuboð til Kristin Malmin. Það var voða huggulegt. Kjersti lánaði mér labrabtæki sem þau eiga sem er líka hægt að nota sem svona babysitter (hlusta eftir krökkunum) og drífur í gegnum öll húsin á lóðinni. Hún vissi líka af krökkunum svo tók ég bara Dagbjart Elí með mér sem svaf eins og lítið lamb mest allt kvöldið. Þegar heim kom kíkti ég svo aðeins á netið og lenti þar á spjalli við Magnús mág minn sem var staddur í Gospelkórpartíi. Ég reyndi svo að ná skypesambandi en netið datt alveg niður hjá mér svo það gekk ekki. Veit ekki alveg hvað er í gangi því það sama gerðist núna. En allavega. Ég endaði með að hringja í Öglu Mörtu í gemsann og þau sungu fyrir mig þessar elskur.

Takk fyrir! Þið eruð æði og það var alveg frábært að heyra í ykkur!

Nú stendur til að fylla Laugardalshöllina í haust ntt. 3. sept. Á vegum Einars Bárðarsonar/concert og endurtaka vortónleikana. Það er auðvitað alveg frábært og bænarefni að það takist vel og Guð fái að snerta við enn fleirum í gegnum þessa mögnuðu tónlist. Þá verð ég víst kominn enn lengra í burtu en ég verð með í andanum!

Í dag var húsmóðirin á með fullt prógram til að stytta litla fólinu stundir. Þar sem það rigndi eins og hellt væri úr fötu í morgun leifði ég krökkunum að horfa á teiknimynd eftir morgunmatinn. Svo ákváðum við nú að fara aðeins út að viðra okkur. Jóel var voða duglegur að fara í pollagallann en fröken fix hér neitaði alfarið og sagði að hún gæti sko alveg farið út eins og hún var klædd, í pilsi sokkabuxum, strigaskóm og flíspeysu. Ég sagði allt í lagi þá en við förum ekki til baka og það þíðir ekkert að væla þegar þú ert orðin blaut (ég ákvað vísvitandi að taka ekki pollagallann hennar með). Nei, nei hún ætlaði sko ekkert að skæla og hún myndi hvort sem er ekkert verða blaut.Við röltum okkur svo upp í leikskólann við Sinsenkirkju. Þar byrjaði hún á að setjast á rugguhest og varð voða skrítin á svipin þegar rassinn blotnaði en hún sagði ekkert og hélt bara áfram. Stóð svo í rólunni og söng hástöfum. Svo langaði hana voða mikið til að renna sér og bað mig að lyfta sér upp því það var allt svo blautt en ég sagði eins og ég vissi að hún gæti þetta alveg sjálf og svo stóð hún heillengi í rennibrautinni áður en hún áræddi að renna sér og varð fyrir vikið enn blautari. Hún kvartaði samt ekkert. Það var alveg dýrlegt að fylgjast með henni. Svo reyndar þurftum viða að fara heim vegna smá slyss hjá Jóel (það er dáldið erfitt að vera í pollagalla úti á róló þegar maður þarf svo að kúka....). Þá hélt hún nú kanski að það væri dáldið betra að fara í pollagalla...Held að þarna hafi hún lært smá lexíu, vonandi.

Svo voru bakaðar bollur, þær eru ægilega krúttlegar í laginu. Svo fengu þau að horfa á Nemó og borða smá snakk og saft með. Svo er búið að púsla og spila og lesa. Meðan þau horfðu á Nemó sat ég hjá þeim í sófanum með Dagbjart Elí í fanginu. Ég var orðin hálflúin svo ég hallaði mér aðeins aftur en það var sá litli ekki alveg sáttur með og reisti sig upp hvað eftir annað því hann var sko líka að horfa á Nemó! Byrjar snemma! Það er svo gaman að fylgjast með honum núna. Hann spjallar og hjalar og hlær, skoðar á sér tærnar og svo er hann farinn að sýna leikföngum mikinn áhuga. Getur líka orðið haldið á þeim og nagað. Svo slefar hann og slefar. Ég held að það sé ekki langt í tennurnar, ef hann er eitthvða á sama róli og systkini hans. Hann er svoddan draumabarn að það er ekki hægt að hugsa sér það betra, alveg ótrúlega rólegur og alltaf svo glaður og kátur.

Nú er klukkan að verða hálfþrjú og ég enn á fótum. Sofnaði reyndar með krökkunum í kvöld alveg einn og hálfan tíma áður en ég fór niður að horfa á Eurovision. Svona er þetta þegar ég hef ekki minn ektamann til að reka mig í rúmið. Ég svoddan óttalegur næturdrollari. Skilst reyndar að ég eigi ekki langt að sækja það. Ég vakti líka allar nætur sem ungabarn foreldrum mínum til mikillar gleði og ánægju! Kanski það hafi lagt línurnar fyrir lífstíð!

En nú held ég samt ég verði að fara í háttinn (spurning hvort ég sofni strax, alltaf freistandi að kíkja í bók eða blað...) ég á reyndar eftir að skipuleggja morgundaginn. Það verður að gera eitthvað til að láta daginn ekki enda í slagsmálum! Vona að það verði aðeins betra útiveður á morgun. Er líka farin að hlakka til að fá Kristján minn heim. Þetta hefur gengið vel en það verður gott þegar hann kemur aftur. Jóel saknar pabba líka alveg voðalega og spyr stöðugt hvenær hann komi.

En nú segi ég góðanótt

Gullkorn:

MH: Mamma ég þarf að ræða aðeins við þig um sumarið. Ég furt ekki að nota barnabílstól!

(tilkynnti líka ömmu og afa að barnabílstóllinn yrði nú alveg óþarfur í sumar þar sem hún væri orðin svo "stór stúlka"!)

Grasekkja

2005-05-18T10:32:00.000Z

18. maí

Ég ætla að byrja á því að óska kórfélögunum mínum heima til hamingju með nýafstaðna tónleika. Ég þarf ekki að spyrja, veit að það hefur verið frábært. Mig dreymdi nú meira að segja í nótt að ég hefði verið að syngja með. Kórinn var að syngja “Don´t cry” en ég grét nú samt og grét í draumnum. Ég fæ reyndar alltaf tár í augun þegar ég hlusta á þetta lag. Það fjallar um upprisuna og er alveg ótrúlega sterkt.

Eins og titillinn bendir til er ég orðin grasekkja og verð það fram á sunnudag. Það var eitthvað hálf erfitt að kveðja Kristján. Hann hefur nú farið um helgi upp í Skóg og svona en þetta er dáldið lengra í burtu og fleiri dagar og svo er maður nú í útlöndum! Margrét Helga sagði strax í gær að hún myndi sakna pabba svo mikið og í morgun sagði hún að það væri svo sorglegt að pabbi væri að fara. Hún er mjög dugleg og tekur því mjög alvarlega sem pabbi baða hana um að vera dugleg að hjálpa mömmu. Í morgun keyrði hún Jóel í regnhlifakerrunni næstum alla leið í barneparken, upp brekkuna og allt og talaði auðvitað við hann eins og hún væri 10 árum eldri!. Jóel er orðinn svo duglegur. Hann lætur alltaf vita þegar hann þarf á klósettið og bjargar sé meira að segja sjálfur hér heima. Í morgun vaknaði hann með alveg þurra bleyju og sagði Dagbjarti Elí að hann mætti eiga bleyjurnar hans. Okkur finnst hann ekkert smá duglegur.

Á mánudaginn fórum við til Ragnheiðar og Óla og fengum þessa líka ljúffengu hreindýrasteik. Ferðalagið fram og til baka var nú hins vegar dáldið skrautlegt. Við ákváðum að taka bara T- banen (neðanjarðarlestina) í stað þess að taka strætó og T bane. Það tekur pínu lengri tíma en mun þægilegra með alla krakkana. Á leiðinni upp í Norberg fórum við tveimur stoppustöðum of langt svo við þurftum að fara til baka og í aðra lest sem færði okkur á réttan áfanga stað. Á heimleiðinni ákváðum við að prófa að skipta ekki um lest en fara úr á stað sem á lestarkortinu leit út fyrir að vera mjög nálægt heimili okkar. Þegar við komum út komumst við að öðru því það tók okkur um 40 mín að ganga heim. Það hafðist nú samt allt þrátt fyrir brekkur og þungar kerrur.

Svo er það nú “selveste 17. maí”. Þá var nú mikið um dýrðir. Dagurinn byrjaði á fánahyllingu, norska þjóðsöngnum og “17. maí tog” (skrúðgöngu) á skólalóðinni kl. 8:00 svo var farið inn í skóla og snæddur dýrindis hátíðar morgunverður. Flestar konurnar og margir af körlunum voru í bunad (norskum þjóðbúningi). Það eru svo margir mismunandi búningar og gaman að sjá, allvega fyrir mig sem hef mikinn áhuga á svona hlutum. Safnaði nú þjóðbúningadúkkum og svona í den. Búningarnir eru mismunandi eftir því hvaðan í landinu fólkið er upprunið. Eftir morgunverðinn ákváðum við að kíkja í bæinn. Við vorum samferða Tom Erik Hamre og Mariu dóttur hans en mamman, Gunn Maritt sem er ljósmóðir var að taka á móti þjóðhátíðarbörnum. Það var mikið um dýrðir í bænum. Allir uppábúnir í sínu fínasta pússi ef ekki í bunad. Sem betur fer rættist úr veðrinu og sólin skein þótt það væri dálítið kaldur vindur. Við gengum að konungshöllinni þar sem Margrét Helga og Jóel vildu endilega sjá prinsana og prinsessurnar. Konungurinn var fjarri góðu gamni vegna veikinda. Við komumst nú ekki mjög nálægt höllinni vegna mannfjöldans en þau voru hæst ánægð með að sjá glitta í konungsfjölskylduna sem stóð á hallarsvölunum og veifaði. Þau veifuðu að sjálfsögðu á móti!
Norðmenn eiga margar góðar lúðrasveitir sem þrömmuðu um bæinn. Flestir skólanna eru með sveit og svo rákumst við líka á herlúðrasveitina, þeir voru mjög flinkir.
Frá hallargarðinum var svo förinni heitið á kaffisölu í Misjonssalen þar sem við fengum okkur pylsu og kökusneið. Þegar klukkan var orðin 2 var fjölskyldan öll orðin frekar lúin svo við fórum heim og lögðum okkur öll sömul. Krakkarnir höfðu sofnað seint kvöldið áður þar sem við vorum í heimsókn og svo voru þau vakin eldsnemma til að fara í 17. maí morgunverðinn. Þau sváfu alveg til hálfsex. Jóel skreið meira að segja sjálfur upp í rúmið sitt, breiddi ofan á sig og steinsofnaði!.
Klukkan sex fórum við svo niður í íþróttahús þar sem ég átti að syngja í 17. maí veislu. Þar var mest eldra fók en þó eitthvað blandað. Þar var heilmikið prógram ma. Ljóðlestur, drama, munnhörpuleikur, myndasýning frá Kína o svo söng ég tvö íslensk þjóðlög og svo lagið sem ég samdi í sumar. Egil Sjaastad sem er kennari hér er búinn að þýða textann minn yfir á norsku. Svo var boðið upp á pizzu og ís. Mér hefur nú oft gengið betur að syngja en þetta slapp held ég. Ég er líka búin að vera með kvef og hálsbólgu í 7 vikur núna.
Krakkarnir voru í svakastuði enda búin að sofa vel um eftirmiðdaginn. Þau voru nú samt þreytt þegar heim var komið.

Jæja, nú bara bið ég og vona að allt gangi vel næstu daga. Kristján ætlar að taka ferðalagið upp á video svo við fáum aðeins að sjá. Við vorum nú að spá á tímabili að fara öll en prógrammið var ekki mjög fjölskylduvænt. Mikil keyrsla og mismunandi svefnstaðir þannig að það hefði ekki einu sinni verið hægt að koma krökkunum í rúmið á skikkanlegum tíma.
Torill er líka í sömu sporum þannig að við finnum kanski upp á einhverju sniðugu fyrir krakkana.

En nóg í bili....

Bongó blíða!!!

2005-05-15T22:25:00.000Z

15. maí

Jæja, eins gott að koma sér að skrifum ef þetta á ekki að verða jafnlöng pása og síðast.
Söngleikurinn gekk rosalega vel. Við vorum öll mjög ánægð og þeir sem á horfðu líka. A.m.k. þeir sem ég talaði við. Kristján tók þetta upp en við höfum ekkert horft á þetta ennþá. Krakkarnir fengu að koma með og horfa á og fylgdust með öllu af athygli. Margrét Helga sagði eftir á við mig að hún hefði verið alveg bálreið við manninn sem var að tala við mig. Ég held hún hafi átt við Jesú þar sem stærstur partur söngleiksins fer fram við brunninn og er samtal Jesú og samversku konunnar. Svo var hún ekki alveg sátt við hvað allir voru vondir við mömmu í leikritinu. Ég reyndi að útskýra þetta fyrir henni og sagði henni söguna aftur og aftur. Svo reyndi hún að syngja línur úr söngleiknum og biður mig að syngja og segja mér þetta með Jakobsbrönnen. Hún ss. tók greinilega vel eftir. Jóel var orðinn dáldið þreyttur þegar líða tók á sýninguna og hallaði sér aðeins fram á borðið sem hann sat við. Honum fannst samt held ég gaman að fá að vera með. Dagbjartur Elí steinsvaf yfir öllu saman í vagninum, enda búinn að sjá þetta allt, búinn að vera með á æfingum og þám generalprufu. Ég held að skólastjórinn vilji endilega reyna að hafa aðra sýningu í sambandi við skólalokin hjá biblíuskólanum. Það væri voða gaman þar sem það hefur heilmikil vinna verið lögð í þetta. En það kemur í ljós.
Á fimmtudaginn fórum við Dagbjartur Elí á heilsugæsluna þar sem hann fór í sína síðustu skoðun hér. Skrítið að næsta skoðun, 5 mán verður á Íslandi. Það er ekki nema mánuður í dag þar til við komum heim. Eiginlega finnst mér núna dáldið sorglegt að vera að fara héðan. Við erum búin að kynnast mikið af góðu fólki og hafa það mjög gott hér svo það verður ekki auðvelt að kveðja. En þetta er víst nokkuð sem við verðum að lifa við næstu árin, að kveðja og kynnast nýju fólki og aðstæðum afturog aftur.
En áfram með heilsugæslusöguna. DE var ekki alveg í sínu besta formi, hrikalega kvefaður og með gröft í augunum og greinilega ekki alveg saddur því hann var alveg bálreiður allan tíman, svo átti að sprauta hann í ofnálag. En þetta gekk nú allt saman vel þó ég efast um að mælingarnar á honum hafi verið mjög nákvæmar. Þessi rólyndis drengur sem venjulega er skælbrosandi eða skellihlæjandi getur orðið alveg svakalega reiður ef því er að skipta, vantar ekki í hann skapið frekar en systkini hans! Hann fékk sem betur fer ekki hita af sprautunni en svaf nokkuð vel seinnipartinn. Annað sem dró til tíðinda í þessari ferð var að ég ætlaði að vera svo ægilega sniðug og kom við á bensínstöð á leiðinni til að setja loft í dekkin á kerrunni. Það gekk vel með fyrstu tvö dekkin en þriðja dekkið tókst mér að hvellsprengja svo það fór í tætlur (var reyndar orðið lélegt fyrir) því var nú síðan bjargað í gær þar sem við fengum nýtt dekk í Baby shop.

Á föstudaginn var ég eitthvað ægilega þreytt. Held að þreytan og spennufallið eftir miðvikudaginn hafi verið að koma út. Jóel fór í leikskólann bleyjulaus og gekk bara vel. Fór á klósettið þar og kom alveg þurr heim. Þetta gengur allt vonum framar þótt það verði nú slys inn á milli ef mikið er um að vera.

Í gær var svo yndilsegt veður að við ákváðum að fá okkur siglingu út í Bygdöy. Við komum eins og fyrr sagði við ´Bbi shop niður í bæ til að kaupa dekk. Afgreiðslustúlkan skemmti sér vel yfir þessari fjölskyldu, spurði fyrst undrandi hvort við ættum öll þessi börn og spurði svo hvort þau töluðu dialekt, hélt kanski að þau talaði sogndalsdialekt en við fræddum hana um að þetta væri nú bara íslenska. Þetta er svosem ekki í fyrsta skipti sem ég er spurð hvaða dialekt þetta sé. Held að ástæðan sé sú að börnin eru farin að syngja íslenskuna dáldið! Einu sinni var ég spurð hvort við værum að tala samísku!
En hvað um það. Við fengum fína siglingu út í Bygdöy þar sem byrjað var á að kaupa ís þar sem systkinin voru búin að vinna sér það inn (eru með “verðlaunaspjöld” sem þau safna límmiðum á og þegar búið er að fylla í alla reytina eru verðlaun sem að þessu sinni var ís) Svo fórum við á Huk badestrand þar sem við nutum veðurblíðunnar og krakkarnir busluðu í sjónum. Ekkert smá æðislegt. Mér tókst að brenna á öxlunum enda orðin næpuhvít eftir veturinn. Ég er nú samt aðeins að verða smá útitekin núna.
Þegar við komum heim eftir ljúfan dag nokkuð dösuð, ætlaði ég út í búð að versla þar sem framundan væru 3 fræidagar (hvítasunna og 17. maí) en af því að það er 17. maí á þriðjudaginn var búðin lokuð í gær á laugardegi!! Já svona er þetta nú hér en við eigum nú eitthvað að narta í og svo er seveneleven hér svo það má bjarga sér þar þót það sé nú eigilega skelfilega dýrt. En allavega. Ég fór svo að syngja í misjonssalen í morgun. Kristján var bara heima með krakkana. Þetta er dáldið “styr” að fara með allt gengið þegar annað okkar er upptekið. Það var sama blíðan í dag. Ég fór með MH og J niður á leikvöll eftir hádegið og svo fórum við upp á þak á heimavistinni. Þar er alveg frábært útsýni yfir alla borgina, vissum bara ekki af þessu fyrr en nýlega. Krakkarnir fórur svo í bað úti á svölum. Það er ekkert smá þægilegt að baða þau bara úti, þá sleppur maður við allt sullið inni á baði. Svalirnar þorna eins og skot í sólinni. Á morgun er síðan spáð fimbulkulda (5°) og næstu daga víst líka. Á morgun förum við í hreíndýrasteik til Óla og Ragnheiðar. Þau lögðust í pest síðustu helgi þegar planið var að fara til þeirra svo nú er önnur tilraun. Verst að það á að vera svona kalt annars hefðum við getað borðað úti á fínu svölunum hjá þeim.
Á 17. maí á ég svo að syngja hér á skólanum svo það er alltaf nóg að gera. Kristján fer svo líklega í ferð með skólanum á miðvikudag fram á sunnudag svo það lítur út fyrir að ég verði grasekkja. Er ekki ein um það þannig að við eigum kanski eftir að finna upp á einhverju sniðugu mömmurnar hér.

Í þessum skrifuðu orðum geri ég ráð fyrir að vinir mínir í Gospelkór Reykjavíkur séu á generalprufu fyrir tónleikana á morgun og þriðjudaginn. Ég held það séu enn til einhverjir miðar á þriðjudagstónleikana. Þetta verða sko örugglega alveg frábæriri tónleikar, flott tónlist, snilldar hljómsveit og auðvitað stórkostlegur kór!!!! Væri sko alveg til í að koma, tala nú ekki um að syngja með en nú er ég bara í öðrum verkefnum.... Segi bara toi toi kæru kórfélagar!

Hættur með bleyju!!

2005-05-10T11:46:00.000Z

10. maí

Ja hérna hér! Þetta er orðin allt of löng pása. Ég veit ekki hvaða bloggleti þetta er eignilega. Jú eiginlega er bara búið að vera svo brjálað að gera að ég bara hef ekki gefið mér tíma til að setjast niður og skrifa. Það er alveg heilmargt búið að gerast hjá okkur að undanförnu svo nú er spurning hvort ég muni allt saman!

Ef ég byrja á fimmtudeginum þegar ég hætti síðast, þá fór sá dagur að mestu í bæjarrölt með Ingu og Möggu sem var mjög gaman. Bara dúlluðum okkur í 17° hita og sól. Fengum okkur kebab og svo ís niðri á Akerbrygge. Svo var kvinneforening um kvöldið. Á föstudaginn tókum við svo lestina til Gjövik. Það gekk bara rosavel með krakkana. Tókum sporvagninn niður á Oslo S (aðalbrautarstöðin) og fórum svo með lestinni sem ekur einmitt hér framhjá Fjellhaug og barneparken sem krakkarnir eru í. En einmitt þegar lestinn fór framhjá barneparken voru allir inni að borða nesti svo þar var enginn til að veifa.

Ester Daníels tók svo á móti okkur á brautastöðinni í Gjövik en þaðan er síðan um 25 mín akstur til Lena í Toten þar sem hún býr ásamt Wouter manni sínum og þremur börnum, Aron Daníel, Moiru Ruth og Silje Gurine. Ester og Wouter eru foringjar í Hjálpræðishernum og hafa starfað þarna í um 5 ár að mig minnir. Þau búa eiginlega á sveitabæ þar sem Herinn leigir hús af bónda sem á nokkuð stórt land m.a. með 2 einbýlishúsum sem hann leigir út. Þarna var sko flott að leika úti, rólur og sandkassi og risa trambolín sem krökkunum fannst algjört æði. Svo var það sem var mest spennandi og það var stór hlaða full af grísum. Grísirnir voru meðal annars fóðraðir á dagblöðum og pappír og krökkunum fannst svakalega gaman að gefa þeim pappír. Þetta er víst eitthvað til að þeim líði betur (for trivselen). Ef þeir fá ekki pappír að naga í ná finna þeir einn veikan grís þem þeir ráðast á. Þess má geta að þessit grísir eru eingöngu aldir til slátrunar. Þegar Margrét Helga spurði mig um daginn hvað grísirnir gæfu okkur var ég ekki alveg viss hvernig ég ætti að svara! Henni fannst auðvitað grísirnir svo sætir og svo er Baddi grís ein uppáhalds myndin hennar. En ætli börnin verði ekki að læra að svona er lífið.
Á laugardaginn átti Silje yngsta dóttirin á heimilinu þriggja ára afmæli og þá var mikið um dýrðir. Um morguninn var sungið fyrir afmælisbarnið og hún fékk auðvitað fullt af pökkum og ekki nóg með það heldur fengu öll börnin pakka og fannst það ekki leiðinleg. Seinni partinn var svo heilmikil veisla sem Ester stjórnaði af sinni einstöku snilld.
Á sunnudeginum tókum við þátt í samkomu á Hernum. Kristján var með hugleiðingu og ég söng. Við Ester rifjuðum upp gamla takta þar sem við gerðum dáldið af því að syngja saman hér í denn. Við rétt náðum svo lestinni til baka til Osló. Það var gaman að komast aðeins út fyrir borgina og njóta gestrisni Gooswilligen fjölskyldunnar í Lena. Margrét Helga lifir á þessu og á hverju kvöldi þegar hún biður bænirnar þakkar hún fyrir að hafa fengið að fara í sveitina!

Á mánudagskvöldið 2. maí var nóg að gera hjá mér. Ég söng í misjonssalen og svo beint í afmælisveislu til Grete Martinsen. Svo hefur vikan mikið farið í það hjá mér að læra texta og lög fyrir söngleikinn sem við sýnum á miðvikudaginn. Eiginlega synd að það verður líklega bara ein sýning. Þetta gengur vonandi vel þótt erfitt hafi verið að finna tima til að æfa, það er svo sem mest fyrir mig að læra. Við náðum að æfa aðeins í síðustu viku og svo var lokæfing í gær. Í morgun fór ég svo yfir lögin mín með píanistanum svo þetta ætti að ganga.

Á laugardaginn fórum við Dagbjartur Elí í bæinn að kaupa afmælisgjöf handa Kristjáni á meðan Kristján fór með hin tvö á róló. Þau spurðu mig hvort ég þyrfti ekki að fara á æfingu því þau voru greinilega búin að ákveða að eiga þennan dag með pabba! Á leiðinni úr bænum gengum við mæðginin í gegnum garð þar sem búið var að setja upp sænskt farandtívolí. Ég sá alveg fyrir mér að þetta væri eitthvað sem krakkarnir hefðu gaman af svo þegar ég kom heim ákváðum við að skella okkur. Það kom líka á daginn að þeim fannst þetta alveg frábært og ekki síst litlu heimasætunni. Jóel var ekki alveg eins brattur í rússíbönunum en þegar kom að risastórum hoppukastala með svaka rennibraut þá var minn brattur. Systir hans þorði ekki að renna sér níður og hágrét því hún var svo svekkt út í sjálfa sig fyrir að hafa ekki kjarkinn!! Henni fannst aftur á móti alveg æðislega gaman í tækjunum og dansaði af mikilli innlifun til að tjá gleði sína. Þetta var allt tekið upp á videó svo aldrei að vita nema einhverjir af ykkur lesendur góðir getið fengiða ð upplifa stemmninguna. Ég skemmti mér líka konunglega yfir því að sjá gleði barnanna. Ég held að fátt geti glatt mann meira en að sjá börnin sín glöð og að vita að þeim líður vel og gengur vel.

Á sunnudaginn var svo ekki hundi út sigandi fyrir rigninu. Ég reyndar fór um morguninn að syngja með kórnum á samkomu í misjonsalen. Þar var verið að halda upp á hundrað ára afmæli konu sem var kristniboði í Kína, Arna Vaagen heitir hún. Alveg ótrúlega spræk gamla konan. Hún hélt ræðu sjálf og sagði m.a. frá því þegar hún kynntist manninum sínum. Hún fékk allan salinn til að skella upp úr oftar en einu sinni. Þótt hún sé orðin aldar gömul er þetta kona sem enn hugsar til framtíðar og beindi orðum sínum ekki síst til unga fólksins. Hún talaði um það að sér findist svo leiðinlegt þegar verið væri að gagnrýna unga fólkið og sagði að þau hefðu sinn tíma, við höfðum okkar, sagði hún og gladdist yfir þeim fjölda ungs fólks sem safnaðist saman á laugardagskvöldum í misjonssalen (um 3-400 manns) til að lofa Guð, hlusta á hans orð og ekki síst heyra um kristniboð. Alveg einstök kona greinilega.

Þegar ég kom heim beið mín hádegismatur sem húsbóndinn var búinn að elda. Hann lagði ekki í að fara með allt liðið á samkomu þar sem ég þurfti að vera á sviðinu allan tíman. Krakkarnir voru líka svo þreytt því eftir allt fjörið í tívolíinu hafði verið erfitt að sofna vegna spennings kvöldið áður.
Eftir hádegið fór svo Kristján með Margréti Helgu og Jóel í íþróttahúsið þar sem ekki var hægt að fara út að leika vegna úrhellisdembu. Á meðan fengum við Dagbjartur Elí okkur smá lúr.

Í gær átti svo bóndinn afmæli, 31 árs. Við vöktum hann með söng og krakkarnir færðu pabba myndir sem þau höfðu teiknað sem hanga núna fyrir ofan rúmið hans. Það var m. a. mynd af pabba og MH og svo teiknaði Jóel líka mynd af pabba. Ekkert smá sætar myndir. Svo fékk hann auðvitað pakka frá okkur, nike bol og stuttbuxur.

Á meðan krakkarnir voru í barneparken var ég á generalprufu fyrir söngleikinn og svo fengum við allan bekkinn hans Kristjáns í mat. Við buðum upp á lambalæri sem við áttum í frysti síðan mamma og pabbi komu þegar DE var nýfæddur. Þetta heppnaðist mjög vel.

Á morgun er svo nóg að gera, lokhátíð í barnakórnum og söngleikurinn um kvöldið.

En....
Ég má ekki gleyma aðalfréttunum
Jóel er hættur með bleyju!!!
Hann er bara með öryggisbleyju á nóttunniog í barneparken. Hann er meira að segja svo duglegur að hann fer bara sjálfur inn á bað, sest á koppinn og kallar svo þegar hann er búinn. Þetta er nú að mestu pabbanum að þakka því hann tók bara af honum bleyjuna og lét hann bara finna aðeins fyrir því að vera blautur. Það tók ekki nema tvo daga (eiginlega bara einn og hálfan) og þá var hann búinn að átta sig á þessu. Við erum svo stolt af honum.

En´ætli ég láti þetta ekki duga í bili, man allvega ekki eftir fleiru í svipinn.

2005-04-27T21:11:00.000Z

Ég held ég hafi ekki verið búin að nefna að það er búið að ákveða svona nokkurn vegin hvað við eigum að gera í Eþíópíu. Það er alltaf eitthvað sem getur breyst en nú er allavega áætlað að við verðum í Addis og Kristján kenni á prestaskólanum. Hann grínast með það að hann eigi að kenna grísku og hebresku en reyndin er sú að hann á að kenna fög sem tengjast hans menntun, bókhald og þvíumlíkt . Ég kem hugsanlega til með að kenna eitthvað í tónlistardeildinni þar líka. Fyrsta á árið verðum við samt á málaskólanum. Kristján var einmitt í gær að ganga frá kaupum á flugmiðum út svo nú er ákveðið að við förum frá Íslandi 2. ágúst og verðum þá komin til Addis að kvöldi 3. ágúst. Þetta er farið að verða nokkuð raunverulegt núna og tilfinningarnar gagnvart því mjög blendnar. Ég er samt núna að verða alveg róleg yfir þessu öllu og farin að hlakka meira til. Ég er sannfærð um að það er fyrirbænum trúsystkina að þakka. Þetta er auðvitað heilmikið fyrirtæki og margt sem er erfitt. Að kveðja allt og alla heima og fara langt út í heim í fjögur ár. En svo fór ég líka meira að hugsa um hvað þetta eru í raun og veru mikil forréttindi. Að fá að ferðast svona, læra nýtt tungumál og fá að starfa fyrir Guð. Ég hef satt að segja verið pínu óróleg í vetur yfir mörgum hlutum og oft velt því fyrir mér hvort þetta sé raunverulega það sem við eigum að gera en núna hef ég fengið mikinn frið fyrir því að svo sé og er sannfærð um að Guð er að leiða okkur þennan veg. Og þetta er raunverulega bara alveg ótrúlega spennandi allt. Ég er líka farin að hlakka til að hitta vini mína sem ég hef ekki séð í 10 ár og sjá hvernig hlutirnir eru í Eþíópíu núna.

En aftur til Osló....
Hér er nú bara komið alveg þokkalegt íslenskt sumar. 15 stiga hiti og sól upp á hvern dag. Það er reyndar spáð rigningu um helgina en það er bara gott fyrir gróðurinn. Magga Salla og Inga voru að fara núna rétt áðan. Við ætlum nú kanski að reyna að hittast eitthvað aftur á morgun líka. Það var rosa gaman að hitta þær.
Á föstudaginn ætlum við svo að leggja í hann til Gjövik.

Annars er nóg að gera hjá mér. Alltaf eitthvað verið að biðja mig að syngja og svo er lika verið að vinna í söngleiknum um samversku konuna. Þetta er nú orðið dáldið tæpt en ég vona að þetta eigi eftir að ganga því þetta er mjög fín tónlist sem krakkarnir hafa samið og ætti að geta orðið mjög flott. Reyndar dáldið mörg lög og mikill texti sem ég þarf að læra en það hlítur að hafast einhvernvegin. Ég vona bara að ég fari að fá röddina bráðum aftur. Ég held stundum að ég sé að drukkna úr kvefi!!!

Stubbarnir eru bara sprækir. Dagbjartur Eli er svo rólegur að maður þarf að passa að gleyma honum ekki. Hann lætur í sér heyra ef hann er svangur en annars bara brosir hann og hlær og spjallar. Honum finnst alveg æði að láta lesa og synga fyrir sig. Jóel og Margrét Helga eru óðum að losna við gröftinn úr augunum og Jóel er loksins að verða betri af þessu endalausa kvefi sem hefur verið að hrjá hann og farinn að sofa flestar nætur í einum strekk. Margrét Helga er eins og lítil aðstoðarmamma. Hún fékk í gær að skúra og þfvo gluggana og fannst það alveg frábært. Vonandi að það verði jafn eftirsóknarvert þegar hún verður eldri (á samt ekki von á því.....)

En nú er að koma háttatími....

Vorið komið en engin Lóa!

2005-04-25T09:54:00.000Z

Mánudagur 25. apríl

Jæja, þetta er nú að verða ágæt pása. En ég hef samt afsökun. Ég er búin að vera meira eða minna veik sl. 2 og hálfa viku og er auk þess búin að vera með gesti. Ég var einmitt svo fegin að vera veik áður en Agla Marta og Maggi kæmu- gerði auðvitað ráð fyrir að vera þá orðin frísk. En daginn sem þau komu fékk ég hita aftur og er enn ekki orðin góð. Hef ekki orðið svona veik í mörg ár. Það er greinilega eitthvað í loftinu hér í Noregi sem við ekki þolum. Nema þetta sé partur af programmet, ég meina kristniboðaþjálfuninni.

Það var voða gaman að fá AMS og MVS í heimsókn. Það hefði nú samt verið skemmtilegra að vera frískur að taka á móti þeim, heimilið hefði nú getað verið í betra ásigkomulagi osfrv. En svona er þetta bara. Á fimmtudeginum fórum við með lest hérna upp í fjall og skoðuðum Holmenkollen og þaðan svo niður í Frognerseteren og í Vigelandsparken þar sem fullt er af skemmtilegum höggmyndum. Ég var ekki búin að koma þangað áður heldur. Á föstudaginn var svo allur miðbærinn skoðaður á einu bretti, Akershus slott, stríðsmynjasafnið, Akerbrygge (þar sem sest var niður á Mc Donalds þrátt fyrir að við hjónin værum búin að sjá Supersize me tiltölulega nýlega!!). Svo auðvitað Konungshöllin, hallargarðurinn og Karl Johansgate sem enn er undirlögð af framkvæmdum sem á að vera lokið fyrir hátíðarhöldin á 17. maí.

Þau áttu svo flug um hádegi á laugardag þannig að sá dagur fór bara í að pakka og svoleiðis.

Svo ég haldi nú áfram með veikindasögurnar þá eru krakkarnir búin að vera með sýkingu í augunum, Jóel einna verstur og ég smitaðist svo líka. En á fimmtudaginn sl. fórum við á læknavaktina og fengum dropa og smyrsl í augun svo þetta er allt að koma svo nú geta þau aftur farið í barneparken

Annars man ég ekki eftir neinum fleiri stórvægilegum uppákomum. Helgina áður en AMS og MVS komu til okkar fórum við reyndar í smá ferð upp að Sognsvatni sem er svona útivistarsvæði. Þar var kaldara en við bjuggumst við enda enn ís á vatninu. Við erum orðin voða góð í matpökkunum- spyrjið bara hjónin á Hofteignum!! Á sunnudeginum fórum við svo á samkomu í Misjonssalen. Krökkunum finnst rosa gaman í sunnudagaskólanum þar.

Annars er planið í næstu viku þannig að ég á von á Möggu Söllu í heimsókn frá Bergen og vonandi líka Ingu Gísla frá Kristiansand. Það verður gaman að hitta þær. Svo er meiningin að við förum í ferðalag næstu helgi að heimsækja Esther Daníelsdóttur og fjölskyldu en þau starfa fyrir hjálpræðisherinn rétt utan við Gjövik.

Ég reyni að láta ekki líða svona langt á milli næstu skrifa.....

Gullkorn:

MH: Þegar ég er orðin stór ætla ég að verða hjúkrunarfræðingur eins og amma Magga og Jóel ætlar að verða orgelspili (organisti)
J: Nei ég ætla að verða læknir (drengurinn sem urrar á alla lækna sem ætla að skoða hann!!)
MH: Ég ætla að verða ljósmóðir
AMS: Hvað gerir ljósmóðir
MH: Hún lýsir svona upp í munninn, svona....

Fyrogflamme mæla með:

Tónleikum Gospelkórs Reykjavíkur 16. og 17. maí í Fíladelfíu!!!!!
Með kórnum spila megnið af meðlimum Mezzoforte og Jagúar
Tónlist eftir gospeltónsnillinginn Kirk Franklin
Nokkuð sem engin má missa af!!!!

Nattevakten på Sinsen

2005-04-15T09:43:00.000Z

Ég er að hugsa um að skrifa spennusögu með þessu nafni og nota manninn minn sem fyrirmynd að aðalpersónunni. Hann er orðinn aðstoðarmaður lögreglunnar í Osló virðist vera.
Þetta byrjaði allt á mánudaginn þegar Kristján og Jóel fóru í bæinn á bókasafnið og sitthvað fleira. Í bæjarferðinni sáu þeir lögguna vera eltast við búðarþjófa og ákváðu að hlaupa á eftir þeim, Jóel til mikillar skemmtunar. Í fyrrinótt hófst svo vinnan fyrir alvöru. Um þrjúleitið um nóttina vöknuðu MH og JK svo ég fór inn til þeirra og sofnaði þar. Ég vaknaði síðan við það að síminn hringdi um kl. 5 og Kristján svaraði og hljómaði eins og hann ætti von á einhverjum. Stuttu síðar hringdi dyrabjallann og einhverjum var hleypt inn. Þá ákvað ég að líta fram og sjá hvað um væri að vera. Sé ég þá hvar lögregluþjónn í fullum skrúða stendur á miðju stofugólfinu og virðist vera að taka skýrslu af Kristjáni sem sat með Dagbjart Elí í fanginu og var að gefa honum pelann. Fyrst hélt ég að einhver hefði brotist inn til okkar en reyndin var svo að það voru tveir náungar að brjótast inn í bíla á lóðinni og Kristján hafði séð þá og hringt á lögguna- og þeir náðust!
Svo nú gengur hann undir nafninu Nattevakten...

Í gær þurfti öll fjölskyldan að byrja í bólusetningum. Ég hafði reynt að undirbúa MH og JK eins vel og ég gat. Sagði þeim sögur af því hvað þau hefðu verið dugleg að fá sprautur þegar þau voru lítil og svona svo fyrir rest var þetta bara allt í fínasta lagi. Svo í gær var byrjað á pabba til að sýna að þetta væri nú ekkert svo agalegt. Bara pínu sárt og svo bara búið... En pabbi leit ekkert voðalega vel út eftir stungurnar, voðalega hvítur í framan og sagðist vera flökurt. Pabbi var svo sendur fram og fékk vatna að drekka en nú var svo komið að systkinin neituðu alfarið að gangast undir þessa aðgerð. Þau fengu því að fara aðeins fram og leika sér og gleyma sér smá stund á meðan mamma fékk sprauturnar. Það gekk mun betur með mömmu enda sagði læknirinn að þetta væri nokkuð algengt, þe karlmenn reageruðu oft svona á meðan konurnar ættu mun auðveldara með þetta.
Eftir smá stund frammi að teikna fékkst svo Jóel til að koma inn til læknisins og sýna honum hvað hann væri duglegur að teikna. Svo þegar mamma sagði að nú þyrfti læknirinn aðeins að sprauta leist honum ekki á blikuna. Ég bara hélt honum á meðan og hann var síðan fljótur að jafna sig. Margrét Helga kom svo bara eins og ekkert væri, settist í fangið á mér og grét ekki neitt. Dagbjartur Elí var ekki mikið sáttari við þessa meðferð en bróðir hans og Margréti Helgu fanst voða sniðugt að bara strákarnir skildu gráta, ekki stelpurnar!
Svo var farið í bæinn og krakkarnir fengu ís í verðlaun og reyndar líka nýja skó því þau vantaði sumarskó, ómögulegt að vera í kuldaskóm í vorinu! Svo nú spóka þau sig um í glænýjum íþróttaskóm- svakalega sæl með sig í sólinni og blíðunni. Það er nefnilega “sól og blítt úti” eins og Jóel segir alltaf.

Vor hor

2005-04-11T13:10:00.000Z

(Ekki kanski smekklegur titill en lýsir ástandinu á heimilinu nokkuð vel....)

Jæja nú er vorið loksins komið. 5° hiti í morgun kl.6:30 ig 12° núna þegar þetta er skrifað. Það er reyndar dáldið hvasst en sólin skín. Við getum reyndar lítið notið veðurblíðunnar eins og er vegna kvefpestar, öll fjölskyldan takk fyrir. Við Jóel vorum með hita í gær og MH og DE hósta og hósta og Kristján er eitthvað hálftuskulegur líka. Krakkarnir voru heima í dag en geta vonandi farið í barneparken á morgun.
Annars var nóg að gera um helgina. Á laugardaginn fékk ég smá frí frá húsmóðurstörfum og fór út að borða með kórnum. Svo voru tónleikar/samkoma um kvöldið í misjonssalen. Í gær voru svo vortónleikarnir og ég söng þótt ég væri nú hálftæp eitthvað. Gekk svona sæmilega miðað við ástandið.

Nú er bara vonandi að við förum að skríða saman svo við getum notið norsku vorblíðunnar.

Takk fyrir kommentin- alltaf jafngaman að lesa þau!

Skemmtilegt bréf

2005-04-08T07:10:00.000Z

Fengum í gær nokkuð athyglisvert bréf í pósti frá Oslo likningskontor (nk. þjóðskrá). Ég gríp hér niður í hluta þess:

"Folkeregisteret mottok en telefon fra Dagbjartur E. Kristjansson som opplyste at familien ikke har hensikt å bosette seg i Norge, men flytter til bake til Island i midten av juni 2005"

(Lausleg þýðing: Hagstofan fékk símtal frá Dagjarti Elí Kristjánssyni sem tilkynnti að fjölskyldan hafi ekki hugsað sér að setjast að í Noregi heldur flytji aftur til Íslands um miðjan júní 2005)

no comment...

2005-04-07T09:33:00.000Z

Hvernig er það annars, eru allir hættir að nenna að lesa það sem ég skrifa?
Ég sakna allvega að fá ekki komment- er þetta kanski aftur orðið eitthvað vesen?

Í rigningu ég syng...

2005-04-07T08:53:00.000Z

Fimmtud. 7. apríl

Fór á kóræfingu á þriðjudagskvöldið. Tónleikar/samkoma framundan á laugardaginn. Ég hef nóg að gera um helgina því ég á síðan líka að syngja á vortónleikum skólans á sunnudaginn. Ætla að hitta Torill á eftir því við ákváðum að sameina krafta okkar. Höfum hugsað okkur að syngja og spila og kenna allavega eitt lag. Vona bara að röddin verði komin í lag, er búin að næla mér í einhverja leiðinda hálsbólgu sem leggst á raddböndin, frekar slæmt.

Í gærkvöld fórum við Kombi stelpurnar (bekkjarsystur Kristjáns og við eiginkonurnar) aftur til Ski þar sem við vorum í haust og héldum samkomu í kristniboðshúsinu þar. Það er voða notalegt að koma þarna, svo vel tekið á móti okkur. Mér tókst að selja 10 geisladiska, 3 Joyful, 3 Sálmadiska og 4 Kanga ekkert smá ánægð með það. Þarf að fara að vera duglegri að koma þessu á framfæri. Maður er alltaf hálffeiminn við að flagga því sem maður hefur gert sjálfur- ég allavega er þannig. Nú bara vantar mig fleiri Kanga og sálmadiska og e.t.v. líka Joyful svo ég verð bara að biðja Öglu Mörtu og Magga að koma með sendingu þegar þau koma.

Annars rignir í Osló í dag. Það er allavega ekki frost og hefur eiginlega ekki fryst, nema kanski á nóttunni, síðan við komum heim úr páskafríinu. Vonum að vorið sé væntanlegt í fullum skrúða sem fyrst...

Ps. Mundi allt í einu að Mummi frændi á afmæli í dag... ef hann eða einhver í fjölskyldunni les þetta: Innilega til hamingju með daginn!!

Komin til baka

2005-04-05T09:26:00.000Z

Já, við sem sagt skelltum okkur heim um páskana. Þetta var mjög svo skyndileg ákvörðun þar sem við höfðum alls ekki hugsað okkur að koma neitt heim fyrr en í sumar, sáum ekki fram á að það yrði mögulegt fjárhagslega. Svo var það hér á föstudaginn fyrir pálmasunnudag að við litum út um gluggann á næstum tóm bílastæðin. Þeir bílar sem voru eftir var verið að pakka áður en eigendurnir leggðu í hann. Norðmenn flýja ss. allir upp til fjalla á páskum og Osló verður eins og draugabær! Allt í einu fengum við svo svakalega löngun til þess að skreppa bara heim á klakann. Ég hafði nú oft leitt hugann að því að það gæti verið gaman þar sem við komumst ekki heim um jólin en eins og fyrr sagði sýndist okkur það ekki raunhæfur möguleiki. Eftir þessar vangaveltur okkar hjóna fór Kristján svo að sækja börnin í barnepark en á meðan stökk ég í tölvuna á icelandair.is. Þar fann ég síðan alveg hræbillega miða í þann tíma sem passaði akkurat fyrir okkur. Við tókum síðan smá tíma til að ákveða hvað við ættum að gera en ekki gátum við beðið lengi því þetta var sífellt að breytast á netinu og auðvelt að missa af tilboðinu. Eftir að hafa hringt í pabba og svo í mömmu sem var stödd í Köben tókum við þá ákvörðun að skella okkur á þetta. Ég reyndi fyrst að athuga með miða á laugardeginum því þá hefðum við kanski náð brúðkaupinu hjá Ragnheiði og Óla en við rétt misstum af því og fengum miða á sunnudag.
Þegar við vorum búin að fá miðana hringdi ég í Óskar Einars því ég mundi að Gospelkórinn átti að syngja á afmælissamkomu Lindarinnar í Fíló á sunnudeginum. Ef flugið yrði á áætlun myndi ég líklega ná að syngja með. Pabbi ákvað að segja engum frá því að við værum að koma og láta þetta koma á óvart, þannig að Agla Marta systir hafði ekki hugmynd um þetta. Flugvélin lenti á tilætluðum tíma og ég var komin inn í Fíladelfíu tveimur mín. Áður en kórinn byrjaði að syngja. Þetta var mjög skemmtilegt því ég bara labbaði upp á svið og allir göptu af undrun. Agla Marta hélt að eitthvað hefði komið fyrir og ég bara komið í skyndi. Það var alveg stórkostlegt að fá að syngja með kórnum, þvílík vítamínsprauta fyrir mig!
Um kvöldið komum við síðan ömmu og Diddu á óvart sem vissu heldur ekkert. Agla Marta og Maggi og Gunnar og Úlla fóru á undan upp með Dagbjart Elí í bílstólnum. Amma og Didda skildu fyrst ekkert í þessu en amma þekkti síðan drenginn. Ég held þeim hafi bara fundist þetta nokkuð sniðugt.

M argréti Helgu og Jóel fannst alveg æðislegt að koma heim. Þegar við fyrst sögðum þeim frá þessu dansaði Jóel og söng: Við erum að fara til Íslands! Þegar þau komu á Karlagötuna til mömmu og pabba þar sem við gistum, hlupu þau upp og föðmuðu dótið og réðu sér varla fyrir kæti.

Næstu daga vorum við svo að heimsækja vini og vandamenn. Þótt dagskráin væri þétt náðist ekki einu sinni að hitta alla sem við hefðum viljað hitta. Það verðu bara að bíða þar til í sumar. Krökkunum fannst alveg frábært að hitta vini sína aftur og gaman að sjá hvað þau nutu þess að leika við börn sem skildu þau. Við tókum góða törn á þriðjudeginum og fórum í Hafnafjörðinn til tengdamömmu, á Vífilstaði þar sem Þórir afi hans Kristjáns dvelst og þar hittum við hann og Kæju ömmu. Svo komum við við í Núpalindinni. Þar var mikið fjör að leika við Steinar, Óskar og Sverri og dagurinn endaði á því að við ætluðum í sund og buðum Lilju frænku með. Sundhöllin reyndist nú síðan lokuð (enn eina ferðina!!) en það voru miklir fagnaðarfundir hjá frænkunum. Á skírdag fermdist Hjördís frænka og var okkur boðið í veislu af því tilefni. Þar náðum við að hitta næstum alla móðurfjölskylduna mína. Á fösdudaginn langa var kaffboð uppi á Holti hjá Steina afa og Írisi ömmu Kristjáns þar sem við hittum næstum allt móðurfólkið hans Kristjáns. Á laugardeginum var prógrammið nokkuð þétt. Kristján fór með krakkana í sund að hitta Gunna vin sinn og strákana hans á meðan ég fór og hitti saumaklúbbinn í morgun/hádegismat í nýja fína húsinu hennar Guðrúnar Laufeyjar. Þaðan lá svo leið mín beint í biskupsbústaðinn á Bergstaðarstræti þar sem við gömlu vinkonurnar úr Austó höfðum mælt okkur mót. Meirihluti okkar býr ekki á landinu og óvíst hvenær við getum aftur hist allar. Reyndar komst Eyrún síðan því miður ekki þar sem hún lagðist með einhverja pest. Ég fékk að sjá litla prinsinn hennar Löllu og sýndi auðvitað minn í leiðinni. Svo fórum við nánast beint í mat til Gígju og fjölskyldu og þar var svo sannarlega glatt á hjalla meðal smáfólksins sem og hins fullorðna.
Páskadagsmorgun hófst með dýrindis morgunverði að hætti móður minnar. Eitthvað var nú undarlegt við að litla frökenin vildi ekki borða og hafði ekki einu sinni lyst á páskaegginu. Skýringin kom síðan fljótlega í ljós þegar sú stutta sagðist þurfa að kasta upp. Hún var því heima með ömmu meðan ég, Kristján, Jóel og pabbi fórum í messu. Við Jóel fórum svo í sunnudagaskólann þar sem ég fékk að rifja upp gamla takta því það vantaði píanóleikara.
Að venju var matur hjá ömmu á Þórsgötunni þar sem allir voru mættir nema Siggi frændi sem staddur er í Afríku. Maggi mágur bauð svo til afmælisveislu um kvöldið en þá var smáfólkið orðið svo lúið að ég fór sem fulltrúi fjölskyldunnar.
Á annan í páskum fermdist svo Árni Gunnar frændi minn og þar var að sjálfsögðu veisla líka. Þar sem allur Kangakvartettinn var þar saman kominn tókum við lagið að ósk ömmu minnar og frænkna. Það var alveg óæft og óundirbúið en voða gaman og hljómaði held ég bara ágætlega.
Þriðjudaginn hófum við á því að fara til læknis til að fá heilbrigðisvottorð vegna atvinnuumsóknarinnar til Eþíópíu. Læknirinn sem við fengum tíma hjá reyndist svo vera bróðir Þórarins Björnssonar, nýfluttur heim fra Noregi. Lítið land þetta Ísland! Við skruppum svo upp á efri hæð heilsugæslunnar til að heilsa upp á Siggu ljósmóður og sýna henni Dagbjart Elí. Ég hef verið hjá henni í mæðravernd öll skiptin, reyndar bara hálfa síðustu meðgöngu af skiljanlegum orsökum.Auk þess var hún með okkur í heimaþjónustu þegar við áttum MH og hefur reynst okkur mjög vel.
Sðían var brunað í Hafnafjörðinn í lambalæri til tengdamömmu. Við borðuðum mikið af fiski og lambakjöti í þessari ferð sem var bara alveg frábært. Svo var endað á sundferð. Þær urðu nokkrar í þessari heimsókn- eitt af því sem við söknum mikið að heiman eins og allir Íslendingar búsettir erlendis, held ég. Mamma tók sér frí í vinnunni á miðvikud. eftir páska og MH og J nutu þess að vera með ömmu sinni. Kristján fór á fund við fyrrum vinnuvetendurna í bankanum en ég skrapp með DE á mömmumorgun til Möggu Sverris upp í Hallgrímskirkju. Það var voða gaman. Þar hitti ég auðvitað fyrrum samstarfsfólk mitt. Eftir það fór ég svo til að kveðja ömmu og Diddu. Um kvöldið fórum við svo í mat til tengdapabba og fjölskyldu. Þau höfðu verið fyrir norðan alla páskana svo við bara rétt náðum að hitta þau.

Eftir alveg frábæra heimsókn heim á Frón var komið að því að halda til baka til Noregs. Við fórum með morgunflugi til baka sem er nú alltaf jafn skemmtilegt eða þannig! Þetta gekk samt alveg svakalega vel með krakkana, báðar leiðir reyndar, tókum meira að segja flugrútuna á leiðinni heim til Íslands. Þau sváfu megnið af flugleiðinni öll þrjú þannig að svefninn ruglaðist lítið, fóru bara snemma í háttinn á fimmtudagskvöldið.

Við vorum síðan boðin í afmælisveislu á fimmtudeginum þegar við komum heim til Juniu Matheu Rustad Berget sem varð eins árs. Foreldrar hennar heita Geir og Ann Kristin og eru líka á leið til Eþíópíu á þessu ári. Það var gott fyrir krakkana að hafa eitthvað að hlakka til við komuna til Noregs. Ég var búin að hafa pínu áhyggjur af MH því þegar hún uppgötvaði á miðvikudeginum að við værum á leið út aftur varð hún alveg ómöguleg. Þetta hefur þó allt gengið mjög vel og þau bæði mjög sátt.

Föstudaginn tókum við svo í að jafna okkur eftir ferðina, nema Kristján þurfti auðvitað að fara í skólann. Ég leifði krökkunum bara að vera heima enda voru þau þreytt þótt þau hefðu farið snemma að sofa. Maður verður hálfruglaður á að vakna svona um miðja nótt.

Á laugardaginn fórum við í heillangan göngutúr. Gengum alla leið niður í bæ og skoðuðum Akershusslott. MH gekk næstum alla leiðina sjálf. Þetta voru amk. 7 km sem húm gekk, það er nú bísna mikið fyrir litla fætur. Veðrið var svo frábært, sól og blíða og nú er hitinn yfirleitt um 5°á morgnana og fer upp í 12° yfir daginn.

Á sunnudaginn fórum við svo í Íslendingamessu hjá Helga Hró í Nordberg sem var annar góður göngutúr fyrir litlu konuna. Hún er alveg ótrúlega dugleg að ganga. Við ákváðum samt sem áður í gær að fjárfesta í systkina kerru sem var á útsölu með góðum afslætti. Það gerir okkur kleyft að fara aðeins lengri ferðir nú þegar fer að vora. Getum þá kanski farið eitthvað í skóginn og upp í fjöll því það ganga lestir um allt hér. Við hugsum okkur svo bara að taka þess akerru með okkur því hún er svo nett og meðfærileg.

Í gær skiptum við hjónin svo um hlutverk, ég fór í skólann og Kristján var heima. Það var gestafyrirlesari frá ameríku að tala um hvernig er að vera kristniboðabarn eða TCK (ameríkanarnir hafa nú skammstafanir yfir allt!-s em merkir Third culture kid eða barn sem elst upp í fleiri ólíkum menningarheimum) og hvernig á að ala upp börn við þesar aðstæður. Það var mjög gaman og gagnlegt að hlusta á hann.

Í morgun var ég með allt gengið á heilsugæslunni þar sem DE var í 6 v. Skoðun. Hann varð reyndar tveggja mán. í gær en við vorum á Íslandi þegar hann átti tíma. Ann Kristin var líka að fara með Juniu í skoðun svo hún var samferða mér og hjálpaði mér með krakkana. Ég fór bara með DE í magapokanum og hin tvö í nýju kerrunni. Þetta er hin besta líkamsrækt!
Núna eru þau svo í barnepark, úti að leika í góða veðrin. Það verður hlýrra með hverjum deginum.

Tímitil kominn fyrir húsmóðurina að setja í vél og ganga frá eftir Íslandsferðina- hefur ss. litlu komið í verk ennþá!

Gullkorn:

Jóel að biðja Faðir vor: ......þitt er ríkið mátturinn og dýrðin að eilífu punktur og pasta!

Heim

2005-03-28T23:45:00.000Z

Bara að láta vita að við erum á lífi!
Fyrir þá sem ekki vita komum við óvænt í stutta heimsókn til Íslands yfir páskana. Því miður var ekki unnt að hitta alla sem við hefðum óskað en við komum heim í sumar og reynum þá að nýta tímann vel til að hitta vini og vandamenn.
Ferðasagan verður skrásett hér innan tíðar!

En baby....

2005-03-17T16:46:00.000Z

Það gekk ekki að koma þessu á síðuna í gærkvöld svo nú koma þankar gærdagsins:

Miðvikud. 16. mars

Jæja, kominn tími til að rapportera. Komin vika síðan síðast.
Byrjum á veðrinu svona eins og sönnum Íslendingi sæmir. Það er búi að vera bara alveg þokkalegt. Sól og bjart en soldið kalt. En nú er að hlýna Reynda búið að snjóa dálítið í dag og í gær er n tölurnar á mælinum fara hækkandi og á mánudaginn er spáð 8° hita. Vonum bara að það standist.
Kristján er að lesa undir próf og á svo að skila ritgerð á föstudag sem hann er nú eiginlega búinn með.
Krakkarnir eru farin að vera klukkutíma lengur í barneparken á daginn. Núna opnar hann kl. 10. Það er ágætt því þau vilja bara helst vera úti þegar veðrið er svona gott og eru oft ekkert búin að fá nóg eftir 3 tíma í barnepark. Þau eru alltaf voða dugleg að leika sér saman hér heima og fara oftar en ekki í allskyns hlutverkaleiki. Um þessar mundir er mjög vinsælt að vera í mömmuleika og þau skiptast á að vera mamman/pabbinn og litla barnið. ‘i gær var Jóel litla barnið og MH mamman. Margrét Helga gerði bara alveg eins og mamma og gaf litla barninu brjóst. Hún skipaði bróður sínum að leggjast í fangið á sér, sem hann og gerði, vippaði svo upp peysunni og gaf honum brjóst. Eftir stutta stun heyrðist svo: “Nú skulum við prófa hitt brjóstið” Svo lét hún hann snúa sér við og endurtók leikinn. Þegar brjóstagjöfinni var lokið bað “litla barnið” um pelann sinn og “mamman sagði: “ já ég skal fara og blanda handa þér mjólk” Sýnir manni hvað þau taka vel eftir því sem fram fer á heimilinu.
Í gær fór ég með Dagbjart Elí í tékk á barnaspítalanum. Það var ss, ómað á honum hjartað aftur til að athuga hvort gatið sem fannst þegar hann var á fæðingadeildinni væri ekki lokað núna. Svo reyndist vera og erum við mjög þakklát fyrir það. Það voru reyndar mestar líkur á því en alltaf gott að það er fylgst með svonalöguðu. Drengurinn var viktaður og mældur í fyrsta skipti síðan á fæðingadeildinn og það lítur ekki út fyrir annað en að hann þrífist vel orðin 5875g og 60 cm! Hann er jafnstór MH þegar hún var 3 mán og Jóel þegar hann var 8 vikna, en Dagbjartur Elí er 5 vikna rúmlega. Hann fór svo með mömmu á kóræfingu í gærkvöld og fannst alveg rosalega gaman. Svaf nú reyndar alveg fyrri helminginn en sat svo seinnihlutann í magapokanum og lét sér vel líka. Ég er búin að vera í smá pásu frá kórnum frá því síðustu dagana fyrir fæðinguna svo það var alveg frábært að koma aftur og syngja. Vorum í gær m.a. að syngja He reigns sem við höfum líka sungið í Gospelkór Reykjavíkur, svaka gaman!
Ég er svona frekar minnislaus þessa dagana ,sökum svenfnleysis aðallega held ég- DE sofnar um 23 vaknar kl.3 og svo aftur kl. 7/hálfátta og þá eru yfirleitt hin komin á fætur. Drengurinn vaknar nú yfirleitt ekki vegna hungurs heldur vegna þess að hann er búinn að kúka! Það er sko hver bleyja nýtt til hins ítrasta! Vona nú eiginlega að þetta fari eitthvað að minka svo hann sofi aðeins lengur.Af þessum sökum man ég nú ekki eftir meiru sem gerðist sl. viku-jú reyndar forum við í afmælisveilsu á laugardaginn hjá Åsne Martinsen sem varð 3 ára. Hún á einmitt litla systur, hana Elise. Krökkunum finnst allt svona alveg æðsilegt, að fara í heimsóknir og vera boðin í afmæli og svoleiðis.

Annars er ég að fara að syngja helling á næstunni. Tónleikar hér á Fjellhaug 10. apríl og svo á að fara að æfa söngleikinn um Samversku konuna (Jóh.4) eftir páska og ég syng hlutverk samversku konunnar. Það er stefnt að því að flytja söngleikinn 10 maí. Svo er ég að fara að syngja og spila í Misjonssalen og svo á kórinn líka að syngja á nokkrum stöðum með vorinu. Ég er voða ánægð með þetta,hef saknað þess hræðilega að syngja. Þetta hefur alltaf verið svo ótrúlega stór hluti af lífi mínu og það myndast bara eitthvað tómarúm í mér ef ég er ekki að syngja.

En nú er kominn tími til að koma sér í háttinn, grípa gæsina meðan litla fólkið sefur allt saman!

Gullkorn:

MH: “mamma, það eru allir að segja svona að ég er búin að fá baby”

MH: “ Mamma mér er eitthvað illt í rassinum, ég er bara með tannpínu í rassinum” (það hefur mikið verið hlustað á Karíus og Baktus að undanförnu svo þaðan kemur líkl. hugmyndin!)

JK: “Mamma geturðu struggað þetta” (strugga: að stroka út, úr munni lítils manns sem er nýbúinn að eignast sitt fyrsta strokleður!)

Vor í lofti

2005-03-10T12:37:00.000Z

Fimmtudagur 10. mars

Svosem ekkert mikið nýtt að frétta. Það er vor í lofti. Enn er næturfrost en mælirinn sýnir rauðar tölur á daginn og sólin skín svo það lyftist á manni brúnin. Krakkarnir vilja bara vera úti að leika sem er nú bara hið besta mál. Við Dagbjartur Elí fylgjum þeim í leikskólann og sækjum þegar pabbi er í skólanum og það hefur bara gengið nokkuð vel. Jóel reyndar neitaði að ganga í morgun en svona yfirleitt gengur þetta.

Í gær fengum við þær upplýsingar frá SÍK að læknisskoðunin sem endaði svona skemmtilega á mánudaginn á alls ekkert að fara fram hér heldur heima á Íslandi. Við vorum voða fegin að heyra það. Það er svona þægilegra að geta gert þetta heima. Við þurfum bara að fá einfalt læknisvottorð hér á ensku fyrir mig og Kristján út af atvinnuleyfi í Eþíópíu. Krakkarnir sleppa því í bili nema það gæti þurft að byrja eitthvað á bólusetningunum þeirra hér þar sem það þarf eflaust eitthvað að sprauta þau oftar.

Kristján er á ABC medisinkurs í skólanum þessa viku sem er svona námskeið í praktískum hlutum varðandi kristniboð. Mest tengist þetta sjúkdómum og þessháttar. Hann kom heim í gær og tjáði mér að þetta væri nú ekki beint upplífgandi, verið að telja upp alla mögulega sjúkdóma og vandamál sem upp geta komið. En það er nú nauðsynlegt að þekkja þetta og vita hvernig á að bregðast við.

Í gærkvöld var ég í mat hjá Torill ásamt Grete og Kristin og svo kom Gunn-Maritt þegar leið á kvöldið. Þær búa allar hér á lóðinni og eru kennarar og eiginkonur kennara hér á Fjellhaug og eru allar með börn á svipuðum aldri og ég. Grete var með Elise litlu sem er viku eldri en DE og Kristin með Matthilde sem er fædd í lok nóv. Þannig að DE fékk góðan félagskap. Þetta var ægilega huggulegt og góð tilbreyting fyrir þreyttar mæður!

Næstu gestir eru búnir að tilkynna komu sína. Agla Marta og Maggi ætla að kíkja til okkar um miðjan apríl og ætla líka að heimsækja Möggu Söllu í Bergen. Það verður gaman

Enda þetta í bili á smá gullkorni frá fröken fix:

Systkinin voru að leika með dúkkurnar og voru að dubba þær upp í spariföt því þau voru að fara í brúðkaup. Ég spurði þau hver væri að fara að gifta sig og hvar brúðkaupið ætti að vera. Þá svaraði Margrét Helga: “Ég bara veit það ekki, þar er bara eins og jörðin hafi gleypt grúkaupið!”
Stuttu seinna heyrist: Nei þarna kemur það upp úr jörðunni!

Vor í lofti

2005-03-10T12:34:00.001Z

Vor í lofti

2005-03-10T12:34:00.000Z

hitt og þetta

2005-03-08T21:04:00.000Z

Mánudagur 7. mars 2005

Skjótt skipast veður í lofti- bókstaflega- nú er ekki lengur 18 gráðu frost heldur eru farnar að sjást rauðar tölur á mælinum, fór í 7 gráður í dag og sólin skein í ofánálag. Vonandi að vorið sé á næsta leiti. Mamma og pabbi fóru heim í gær. Ég á alltaf jafnerfitt með að kveðja og eiginlega versnar þetta bara. Maður reynir samt að hafa þetta eins léttbært og hægt er fyrir börnin. Margrét Helga er sérstaklega farin að átta sig á þessu og talar um hvað hún verði leið og sorgmædd. Það stingur móðurhjartað en við reynum bara að hugsa um þegar við hittum fólkið okkar aftur og njóta þess sem við höfum á hverjum tíma.
Þegar við vorum búin að kveðja mömmu og pabba fórum við í smá ferðalag upp í Nordberg í Íslendingamessu hjá Helga Hróbjartssyni. Þar hittum við m.a. Kusse Sokka sem var í stuttri heimsókn hjá Helga. Hann var að ljúka við atvinnuflugmannsprófið og hefur verið boðin staða sem flugmaður hjá Ethiopian Airlines. Alveg ótrúlega duglegur strákur. Fyrir þá sem ekki vita er þetta strákur frá Konsó í Eþíópíu sem kom til Íslands til að læra fyrir fimm árum síðan. Ætlaði sér reyndar í læknisfræði en endaði í fluginu. Kristján fór svo með honum, Helga og Sakaríasi (Ingólfssyni sem stúderar hér á Fjellhaug) á Eþíópskan veitingastað hér í bæ og lét vel af.

Þriðjudagur 8. mars

Held þá áfram þar sem frá var horfið:

Á föstudagskvöldið sl. fórum við hjónin út saman í fyrsta skipti í langan tíma, eða síðan ég átti afmæli! Við fórum með Ragnheiði og Óla á alveg ferlega skemmtilegan indverskan veitingastað. Þarna er rosa góður matur ekki dýr og skemmtileg stemmning. Lagerinn er bara á víð og dreif inni á staðnum og engir tveir stólar eins! Víst mjög vinsæll staður af stúdentum. Þjónarnir eru alveg örugglega ekki með gráðu úr neinum framleiðsluskóla en alveg skemmtilega kærulausir. Eftir það kíktum við á kaffihús og svo aðeins á smá bæjarrölt.

Í gær (mánud) átti öll fjölskyldan tíma hjá lækni vegna farar okkar til Eþíópíu. Tíminn var kl. 10 mín yfir níu svo það þurfti að drífa liðið nokkuð snemma af stað til að allir væru tilbúnir kl. 8:30. Þetta hófst á endanum. Svo komum við á Sinsenklinikken, drifum liðið úr göllunum og svo eftir smá bið inn á stofuna. Þegar við höfðum verið inni hjá lækninum í uþb 5 mín. tilkynnti hún okkur að ekkert gæti orðið af skoðuninni vegna þess að hún þyrfti að sækja veikt barnið sitt til dagmömmu. Auðvitað var ekkert við því að gera en frekar fúlt að fara fíluferð með alla stubbana og það sem því fylgir auk þess sem Kristján þurfti að fá frí í skólanum.
Vonandi gengur betur næst!
Við fórum svo í íslenska sendiráðið til að ganga frá umsóknum um vegabréf og láta bera kennsl á börnin okkar! Það er ss. þannig reglur sem betur fer eiginlega, að við þurftum að sanna að við ættum þessi börn, bæði með því að sýna þau í eigin persónu og með því að framvísa fæðingavottorðum

Það er ss. mikið um að vera hjá okkur í allskyns pappírsvinnu og fleira vegna ferðarinnar út. Svo þurfum við að fara að huga að bólusetningum og þ.h. fljótlega. Það er bænarefni að þetta gangi allt vel og líka að við getum verið róleg yfir þessu. Ég á það til að taka köst og mikla þetta allt voðalega fyrir mér en veit samt að Guð leiðir okkur í þessu öllu líka.

Í dag fórum við Dagbjartur Elí í góðan göngutúr þegar við vorum búin að fylgja MH og J í barneparken. Það ferðalag endaði á mömmumorgni (småbarnstreff) í Missionsalen. Honum fannst bara voða gaman að hitta hina krakkana!

Jóel tlkynnti núna seinni partinn að hann væri hættur að nota bleyju og fékk að vera bleyjulaus smá stund. Systkinin fengu svo að horfa á Múmínálfana eftir kvöldmatinn. Þegar myndin var að verða búin tók mamma eftir polli undir stólnum hjá stubbi sem sat samt sem fastast. Hann samþykkti síðan að vera með bleyju í nótt en fær svo að æfa sig í að hætta með bleyju aftur á morgun. Vonandi að þetta sé bara byrjunin. Hann er allvega farinn að sýna því áhuga að hætta- er nú líka orðinn stóribróðir og talar mikið um það hvað hann sé orðinn stór!

Að lokum vil ég óska Löllu vinkonu minni innilega til hamingju sem eignaðist þennan líka flotta strák í dag!!

Gullkorn:

Jóel var mikið að spá í þetta með mjólkina í brjóstunum. Veit að það er mjólk í brjóstunum hjá mömmu sem DE fær (þótt lítil sé) og var að ræða þetta við ömmu sína. Svo fór hann að spyrja ömmu hvort hún væri líka með mjólk í brjóstunum sínum en amma útskýrði að svo væri nú ekki lengur. Þá stakk sá stutti upp á því að kanski væri amma þá bara með eplasafa í bróstunum!

-18°C

2005-03-02T13:50:00.000Z

Miðvikudagur 2. mars

Það er kalt í Osló. Í morgun kl. 7 þegar við Dagbjartur Elí fórum á fætur sýndi mælirinn 18° frost. Litli maðurinn hefur bara ekkert getað farið út því frostið bara er svona í kringum 10 gráðurnar yfir daginn, skríður kanki upp í 7 þegar sólin er hæst á lofti.Hann er líka ennþá kvefaður, samt mikið skárri en ekki fer maður með barnið út í þennan kulda.
Margrét Helga og Jóel fóru með ömmu og afa í sund í gær og voru þar í tvo tíma. Enda eins gott að nýta miðann því þetta er svo dýrt. Ég er nú samt að spá í að fara að skella mér í sund svona þegar þessar sex vikur eru liðnar frá fæðingunni sem maður á að bíða.
Systkinin eru síðan eiginlega flutt í gestaherbergið í kjallaranum til ömmu og afa og sofa eins og lítil lömb fram eftir öllu. Jóel svaf frá kl. Átta í gærkvöld til ellefu í morgun! Ekkert smá gott að kúra hjá ömmu og afa. Það er ekki slæmt þegar hann sefur svona vel. Hann hætti svo ungur að sofa eftir hádegi en þarf samt alveg helst 13 tíma svefn. Ef hann nær því ekki geta dagarnir orðið erfiðir.

Ég er alltaf að sjá betur og betur hvað kerfið heima er í rauninni gott. Það er a.m.k. miklu betra ungbarnaeftirlit heima en hér. Nú er Dagbjartur Elí t.d. 3 ½ viku gamall en hefur bara einu sinni verið viktaður eftir fæðinguna og það var þegar hann var þriggja daga, ss. daginns em við fórum heim af spítalanum. Það kom hjúkka hingað um daginn af því ég bað um það (það ss. stendur manni til boða ef maður vill) en hún var bara að spjalla við okkur og láta okkur fá bæklinga og blöð um hitt og þetta. Næsta skoðun er ekki fyrr en hann er sex vikna og þá þarf ég að fara með hann á heilsugæsluna. Flestar skoðanirnar fara svo fram í hópum. Mér finnst þetta voða skrítið. Hefði einmitt haldið að mikilvægt væri svona fyrstu vikurnar að fylgjast með því að barnið þyngdist eðlilega og líka bara að mömmunni liði vel. Þetta stangast alveg á við þessa brjálæðislegu mæðravernd hérna. En svona er þetta. Allavega þá sér maður hvað þetta er fínt heima.

2005-03-01T12:58:00.000Z

Þriðjudagur 1. mars

Á sunnudaginn velti Dagbjartur Elí sé í fyrsta skipti- já þið lásuð rétt, drengurinn gerði sér lítið fyrir þriggja vikna gamall og bara rúllaði sér frá maga yfir á bak og það ekki einu sinni heldur þrisvar í fjölda votta viðurvist! Ég var að skipta á honum og setti hann á magann á skiptiborðinu þegar hann gerði þetta í fyrsta skiptið. Þá hélt ég nú að þetta væri bara eitthvað tilfallandi, hann hefði bara dottið eða ég rekist í hann eða eitthvað svo ég setti hann aftur á magann. Þá bara lék hann leikinn aftur eins og ekker væri. Ég hugsaði nú með mér að þetta væri nú bara af því að hann væri fatalus. Í því komu mamma og pabbi heim með krakkana. Ég klæddi litla manninn og setti hann á magann á gólfið og viti menn, hann bara lyfti sér hátt upp og vippaði sér yfir á bakið svona eins og til að staðfesta að hann gæti þetta sko alveg! Hann reyndar hefur verið mjög sterkur í bakinu alveg frá fæðingu en ég bjóst nú ekki við þessu. Fannst nú hin bara nokkuð góð að ná þessu við 2 ½- 3 mán. aldur. Ég er bara farin að halda að hann hafi verið mun lengur en 42 vikur í móðurkviði! Svo í gærkvöldi “spjallaði” (hjalaði) hann heilmikið við ömmu sína. Maður á nú ekki að vera að monta sig af börnunum sínum en ég er samt ægilega stolt af honum og þeim öllum auðvitað. Maður gleðst að sjálfsögðu yfir öllum framfararskrefum hjá ungunum sínum en ekki má maður gleyma að þakka fyrir að eiga heilbrigð börn sem er svo sannarlega ekkert sjálfsagt mál.

Af hinum öllum er allt gott að frétta. Pabba tókst að næla sér í magapest en er nú óðum að hressast. Hann var líka lasinn síðast þegar þau komu, fékk þá einhverja kvefpest. En nú eru þau í sundi með krakkana- ekkert smá gaman!

Það var verið að hringja í mig áðan og biðja mig að syngja hér á föstudaginn. Eins gott að fara að æfa sig því þyndin er dáldið slöpp eftir fæðinguna og raddformið ekki upp á marga fiska.Kanski bara ágætt að fá verkefni sem rekur á eftir manni að fara að æfa sig.

En nú ætlum við Dagbjartur Elí að fara í þvottahúsið og biðjum að heilsa í bili.

Norskur búðingur

2005-02-27T13:16:00.000Z

27.feb.2005

Þá virðist sem allir séu loks orðnir nokkurnveginn frískir. Jóel byrjaði aftur að kasta upp þegar Margrét Helga hætti og svo bættist Kristján í hópinn. Ég fékk bara illt í magann og er enn svona pínu skrítin en þetta er allt að koma. Dagbjartur Elí er enn kvefaður en það virðist nú vera á batavegi. Með dáldið ljótan hósta ennþá og nefkvef.
Mamma og pabbi komu á föstudaginn hlaðin pinklum og mat. Það er eins og það sé ekki til neitt ætilegt hér í Noregi! Æ, það er nú bara svo frábært að fá eitthvað íslenskt þegar maður býr svona í útlandinu. Annars er merkilegt að þau skyldu komast inn í gegnum tollinn með allt þetta duft sem þau voru með, 6 dósir af soya ungbarnaþurrmjólk og 4 pakka af royal búðingi. Við hjónin fylltumst nefnilega um daginn svo ótrúlegri löngun í royal súkkulaðibúðing um daginn. Kristján gerði heiðarlega tilraun til að kaupa einhvern norskan búðing til að uppfylla þessa löngun en útkoman varð vægast sagt skelfileg! Búðingurinn sem keyptur var var ss. tilbúinn til átu á pakkningunum. Þegar honum var hellt í skál leit hann út eins og eitthvað sem maður hefur alls engan áhuga á að bera inn fyrir varir sínar. Hann var nú samt smakkaður- en hann var álíka á bragðið (ef bragð skyldi kalla) og útlitið sagði til um! Þannig að fyrst von var á ferð frá Fróni varð bara að fá nokkra pakka af almennilegum búðingi! Svona verður maður nú skrítinn á að búa í útlegð.Enn nóg um búðinginn.
MH og JK réðu sér varla fyrir fögnuði þegar amma og afi birtust. Þau fengu auðvitað líka helling af gjöfum, leikföngum og bókum og nú hafa þau ömmu og afa til að gera allt mögulegt með sér. Í nótt fengu þau að gista á gestaherberginu hjá ömmu og afa og núna eru þau á leið í bíó að sjá Bangsímon og fílinn. Þegar Jóel var fyrst spurður hvort hann vildi kúra hjá ömmu og afa misskildi hann það eitthvað og hélt að hann ætti að fara með þeim til Íslands. Hann vildi nefnilega fyrst þegar hann var spurður bara vera hjá mömmu og svo var allt í einu allt í lagi og hann ætlaði að fara hátt upp í skíin og til ömmu og afa!
Dagbjartur Elí virðist bara sáttur við nýju mjólkina. Hann virðist a.m.k. mun rólegri og ekki svona illt í maganum. Hann gubbar auðvitað eitthvað ennþá sem er bara ósköp eðlilegt en ekki með svona gusum og látum. Vonandi bara verður þetta honum til góðs. Það þurfti samt að fá soya að heiman því eina soya ungbarnamjólkin sem til er hér er rándýr mjólk sem þarf að fá resept fyrir (nutramigen). Til þess að fá reseptið þyrfti ég fyrst að fá uppáskrift frá lækni heima um að hin börnin mín hafi þurft soya og síðan að finna einhvern lækni hér sem gæti skrifað upp á mjólkina fyrir DE- það var þ.v. bara einfaldara að hafa þetta svona!
Ég gef honum alltaf brjóstið á undan en megnið fær hann úr þurrmjólk. Ég er með eitthvað meiri mjólk núna en áður en það er langt frá því að það dugi fyrir þennan stóra strák. Hann drekkur allavega alltaf 120 ml. eftir að hann fær brjóstið. Hann fær allavega það sem ég hef og einhver mótefni með því.

En nú held ég að ég noti tækifærið og leggi mig á meðan fólkið er úti og Dagbjartur Elí sefur.

Barnaheimili

2005-02-23T22:00:00.000Z

Miðvikudagur 23.feb.2005

Gubb hér og gubb þar, hreinsa upp piss af gólfinu, blanda mjólk, gefa brjóst, klæða í, stilla til friðar, hreinsa hor úr nösum, lesa bækur.....
..... já það gengur á ýmsu á Sinsenveien 21A! En þetta fylgir víst þessum litlu yndislegu manneskjum sem Guð hefur gefið okkur.
Margrét Helga og Jóel eru bæði búin að vera með gubbupest. Hvort á eftir öðru að sjálfsögðu. Þau eru aldrei veik bæði í einu. Núna byrjaði Jóel og Margrét Helga tók við í gær og var kastandi upp í alla nótt. Ég er því ekki að ýkja þegar ég segi að ég hafi nánast ekkert sofið í nótt, því það þurfti auðvitað að gefa litla stúf líka svo við foreldrarnir vorum á hálfgerðum hlaupum í alla nótt. Ég er sjálf líka búin að vera eitthvað slöpp í maganum, listarlaus og svoleiðis. En þetta gengur allt saman yfir.
Við erum farin að hlakka til að fá mömmu og pabba í heimsókn en þau koma á föstudaginn, hlaðin farangri! Hér berast bögglar á nánast hverjum degi og það eru eins og jólin hjá krökkunum! Dáldið sniðugt að eignast svona lítinn bróður- maður fær svo marga pakka!

Systkinin eru farin að hafa mikinn áhuga á bókstöfum.MH þekkir orðið mjög marga stafi, allavega stafina okkar í fjölskyldunni. Svo fóru þau með pabba í bæinn um daginn og lærðu P- bílastæðamerkið. Þau fóru ss. með pabba í leiðangur á laugardaginn að skoða skriðdýrasafn og út að borða á peppes pizza. Það fannst þeim ekki leiðinlegt.

Annars er kalt í Oslo alveg niður í 12 ° frost. En nú er svefnleisið farið að segja til sín. Ég bíð góða nótt í bili.

2 vikna

2005-02-18T12:12:00.000Z

18. feb. 05

Hér er eins og gefur að skilja nóg að gera svo lengra líður á milli skrifa en áður. Í dag er Dagbjartur Elí tveggja vikna gamall og virðist bara nokkuð sáttur við að tilheyra þessari fjölskyldu. Hann er auðvitað vanur hamagangnum í systkinum sínum frá í móðurkviði og kippir sér því lítið upp við þetta. Greyið litla er reyndar kominn með kvef. Kanski ekki skrítið þar sem stóru systkini hans eru síhóstandi og með hor í nös eins og sönnum leikskólabörnum sæmir. Hann hefur sem betur fer ekki fengið hita en er með hósta sem er verstur á morgnana, þá hefur slímið legið í honum. Hann var dáldið slappur fyrsta daginn sem hann fékk kvefið, latur að drekka og svoleiðis en er nú óðum að hressast. Við höfum bara ákveðið að vera ekkert að flækjast með hann út fyrr en hann er orðinn alveg góður. Á þriðjudaginn fór hann í fyrsta skipti í bað og fannst það sko ekki slæmt, bara alveg rosalega notalegt og svaf eins og lítið lamb á eftir. Leikurinn hefur hins vegar ekki verið endurtekinn vegna kvefsins.

Kristján ákvað að vera heima þessa viku líka, fannst allt í lagi að taka tveggja vikna frí vegna fæðingarinnar. Enda hefur ekkert veitt af því. Næstu viku er svo frí í skólanum og vikuna þar á eftir verða mamma og pabbi hér og svo verður komið fram í mars og vonandi að glitta í vorið þannig að þetta getur ekki verið betra.

Af stóru stubbunum er allt gott að frétta. Þau eru bara alltaf í barnepark á daginn, fara á kóræfingar aðrahverja viku, sem þeim finnst Nb alveg æðislegt. Í dag er þeim svo boðið í afmælisveislu til Tuvu vinkonu sinnar sem er 4 ára. Við fórum því í leiðangur í gær og keyptum afmælisgjöf. MH var sko alveg með það á hreinu að það ætti að vera barbie og fann eina litla dúkku og mömmu. Jóel var voða hrifinn af öllu dótinu í búðinni og vildi helst kaupa allt sem hann fann, var kominn með allskonar kassa undir arminn. Við keyptum líka gjöf handa litlu Elise sem fæddist viku á undan DE.

Í gær fengum við góðann gest. Helgi Hróbjartsson á leið hér um Fjellhaug og leit við hjá okkur. Hann borðaði síðan með okkur súpu og brauð og mikið var spjallað um Eþíópíu og ýmislegt fleira. Sonur hans eignaðist litla dóttur sama dag og DE fæddist. Hún varð fyrir súrefnisskorti í fæðingunni og er enn á spítalanum undir eftirliti. Biðjið endilega fyrir henni og foreldrum hennar. Hún heitir Soffia.

Annars erum við þ.e.a.s aðallega Kristján komin á fullt í pappírsmál vegna ferðarinnar til Eþíópíu. Við þurfum að endurnýja vegabréfin okkar og fá vegabréf fyrir krakkana. Til að DE geti fengið vegabréf þarf hann að komast í þjóðskránna heima sem hefur ekki gengið alveg smurt fyrir sig en vonandi fáum við fljótlega fæðingavottorð sem þeir taka gilt heima. Svo þurfum við að fara að huga að sprautum og ýmsu fleiru sem þessu fylgir.

Ætli ég fari ekki að reyna að gera eitthvað hér á meðan sá stutti sefur og hin eru á leikskólanum. Kanski maður þrífi og svoleiðis ef það kæmu nú gestir um helgina!

Gullmolar:

Kristján er búinn að vera að lesa ævisögu predikarans Billy Grrahams undanfarið og hefur MH sýnt þessari bók mikinn áhuga. Pabbi hennar hefur verið að segja henni frá Billy Graham og hún hefur hlustað af mikilli athygli. Um daginn var hún veik og var heima með mér og þá átti eftirfarandi samtal sér stað:

HV: Margrét Helga viltu hlusta á tónlist?
MH: Já
HV: Hvað viltu hlusta á?
MH: Billy Graham
HV: Við eigum engan disk með honum, hann er ekki tónlistarmaður heldur predikari
MH: Jú ég VIL hlusta á BG
HV setur Björn Eidsvåg í tækið
MH: Er þetta Billy Graham?
HV: Nei þetta er Björn Eidsvåg
MH: Nei þetta ER Billy Graham- (snýr sér að bróður sínum) Dagbjört Elí, þetta ER Billy Graham!

Annað skemmtilegt samtal:

MH: Mamma má ég ekki lána Dagbjört Elí flíspeysuna mína svo honum verði ekki kalt á fótunum? (hún kallar litla skinnið iðulega Dagbjörtu)

HV: Jú það máttu
MH: einu sinni þegar ég var lítil þá var Dagbjört Elí stór og þá lánaði hann mér flíspeysuna sína:
HV: Nei veistu þú ert elsta barnið, þegar þú varst lítil var Dagbjartur Elí ekki til. Þú ert elsta systkiniðalveg eins og mamma og pabbi. Mamma er elst af sínum systkinum og pabbi elstur af sínum systkinum.
MH; Nei þú ert ekkert elst, þú ert bara múttí- pabbi segir alltaf múttí og pabbi minn heitir bara Kristján Fór Sverrisson! (litla konan segir alltaf f í stað þ)

Það eru komnar nokkrar nýjar myndir á http://sverrisson.myphotoalbum.com
Endilega kíkið!

Út í fyrsta skipti

2005-02-13T21:37:00.000Z

Sunnudagur 13. feb. 05

Í gær fór Dagbjartur Elí í fyrsta skipti út í göngutúr. Það var bara voða stutt hérna á lóðinni enda hitinn undir frostmarki. Fjölskyldan þurfti aðeins að viðra sig. Honum virtist bara líka þetta vel, var vel dúðaður í ull og flís og pakkað ofan í svefnpoka.
Við fórum hins vegar ekkert út í dag. Það var 5 gráðu frost og hífandi rok. Margrét Helga og Jóel fóru ekki einu sinni út. Kristján er enn eitthvað hálfslappur og þau bæði kvefuð þannig að við áttum bara rólegan dag heima með Badda grís og Nemó og púsli, playmo og fleiru.

DE er farinn að vera dáldið órólegur á kvöldin. Oftast svona í kringum miðnætti. Þetta lítur dáldið út eins og maginn sé að angra hann auk þess sem hann er farinn að gubba dáldið mikið og vill vera sídrekkandi. Kæmi svo sem ekki á óvart að hann þyrfti að fá soya mjólk eins og systkini hans þurftu. Það hefur sem sé ekkei gengið sem skyldi með brjóstagjöf hjá mér frekar en fyrri daginn. Mér finnst eins og það sé eitthvað aðeins meira núna en síðast en Dagbjartur Elí er svo stór og þarf svo mikið að hann fær megnið af dagsþörfinni úr þurrmjólk. Maður gleymir því stundum hvað hann er ungur því hann er að mörgu leiti meira eins og 2, 3 mán. barn. Hann drekkur það mikið og fötin sem hann er í núna eru föt sem ég notaði ekki á systkini hans fyrr en þau voru um tveggja eða þriggja mánaða.
Annars sefur hann vel á nóttunni hefur hingað til sofið frá 2- 6 og sofnað svo strax eftir að hann er búinn að fá að drekka á morgnanna og sofið þá til 9, jafnvel 10. (Það tekur NB hátt í tvo tíma að gefa honum þar sem hann fær brjóstið fyrst og svo pelann!!- það gengur ágætlega a.mk ennþá á kvöldin og snemma á morgnanna en er erfiðara á daginn þegar sinna þarf fleirum.)

Við eigum svo von á heimsókn bráðum. Amma og afi á Karló koma eftir tæpar tvær vikur og verða hjá okkur í 10 daga. Margrét Helga sagði við ömmu sína þegar DE fæddist að hún yrði að koma strax og sjá hann! Svo þau fá nú að sjá hann fljótlega! Það verður voða gaman.

Á morgun fer Kristján svo í skólann. Það verður spennandi að sjá hvernig þetta á eftir að ganga hjá okkur fjórum. Ef Jóel verður sæmilega duglegur að klæða sig ætti þetta að verða í fínu lagi. Hann hefur verið dáldið að mótmæla upp á síðkastið. Eflaust bæði aldurinn og líka þessar nýju aðstæður. Hann er voða hrifinn af litla bróður en finnur samt að hann fær kanski ekki alveg eins mikið að hafa mömmu eins og áður. Ég reyni eins og ég get að nota hvert tækifæri til að knúsa hann og kúra með honum. Hann er nefnilega algjör knúsukall hann Jóel minn. Það gildir það sama með MH. Þegar DE sefur reynum við að eiga huggulegar stundir saman og lesum, syngjum, spilum eða leikum okkur saman.

Vikugamall prins

2005-02-11T19:39:00.000Z

Föstudagur 11. feb.-05

Í dag er Dagbjartur Elí vikugamall. Hann er algjört ljós. Drekkur og sefur og þegar hann er vakandi liggur hann og fylgist með því sem gerist á heimilinu. Hann er meira að segja búinn að brosa nokkrum sinnum til okkar. Hann kippir sér ekkert upp við hávaðann í systkinum sínum enda vanur því úr móðurkviði. Hann hefur breyst svo mikið á
þessari viku og maður er alltaf að sjá nýja svipi í honum. Yfirleitt finnst mér hann vera algjör blanda af systkinum sínum. En auðvitað er hann bara hann sjálfur.
Margrét Helga og Jóel taka þessu öllu með ótrúlegu jafnaðargeði. Þetta hefur hingað til gengið mjög vel. Vonandi að það verði eins í næstu viku þegar Kristján fer að fara í skólann og ég verð ein með þau þrjú. Það tekur kanski einhvern tíma að finna taktinn en það kemur. Þar sem DE er líka svo ótrúlega rólegur og góður hef ég svo sem ekki miklar áhyggjur.
Ég er sjálf óðum að hressast og jafna mig eftir fæðinguna. Kristján og Margrét Helga eru reyndar búin að vera með einhverja kvefpest en það er allt á uppleið.
Það er búið að vera rosalega gott veður hér þannig að það fer nú að líða að því að við förum með litla prinsinn í göngutúr. Það þarf bara fyrst að þrífa kerruna. Hún er orðin dálítið skítug eftir að MH og J hafa verið sótt í henni á leikskólann. Það er óttalegt drullusvað þar stundum svo gallarnir og kerran verða eftir því. En nú fær DE að hafa kerruna fyrir sig svona að mestu allavega. Það fer líka að verða auðveldara fyrir þau að ganga þegar líður á vorið. Margrét Helga vill reyndar oft ganga sjálf í leikskólann enda ekki mjög löng leið, en Jóel hefur átt erfiðara með það, sérstaklega þegar allt var á kafi í snjó og hann kappklæddur.

Ég gleymdi alveg að segja frá því að Dagbjartur Elí fæddist með tvo jaxla sinhvoru megin í efri góm . Annar er kominn alveg í gegn en bara glittir aðeins í hinn. Þetta hefur eflaust eitthvað með Noreg að gera því hún Ingunn litla vinkona okkar Kjellingland (dóttir Möggu Söllu) í Bergen fæddist líka með tvær tennur!

Ég veit að einhverjir voru að velta fyrir sér nafngiftinni, hvort þetta væri út í bláinn eða hvort nafnið kæmi úr fjölskyldunni. Dagbjartur er í höfuðið á Línu ömmu, föðurömmu sem heitir nefnilega Dagbjört Lína en Elí er út í bláinn, okkur bara fannst það svo fallegt nafn og þessi tvö passa vel saman. Við erum allavega afar ánægð með nafnið og vonum að hann verði það líka.

En nú ætlum við hjónin að fara að kósa okkur með mynd og einhverju góðu í gogginn!
Góða helgi!!

Komin heim

2005-02-08T22:16:00.000Z

Þriðjudagur

8. feb 2005

Jæja þá er ég komin heim með “litla” prinsinn. Mér finnst hann reyndar ósköp smár í samanburði við systkini hans!
Mig langar til að byrja á því að þakka fyrir allar góðar kveðjur sem við höfum fengið, bæði hér á síðunni og í gegnum tölvupóst. Það eru greinilega margir búinir að vera að lesa framhaldssöguna!

Fæðingin gekk mjög vel. Ég reyndar fann mjög fyrir því að hann var stærri en hin því hann sat smastund fastur á öxlunum en þetta tókst! Vatnið ss. fór að fara hjá mér á fimmtudagskvöldið svo þá hringdi ég á fæðingadeildina. Sú sem svaraði sagði mér að ég skyldi bara bíða heima þar til hriðirnar kæmu en þá sagði ég henni minar fyrri fæðingasögur. Sagði henni m.a. ef ég fengi einhverjar almennilegar hríðir væri bara mjög stutt eftir og ekki víst að ég næði að koma auk þess sem ég væri búin að vera með hríðir síðan á laugardag!
Hún sagði þá að ég skyldi koma, sem betur fer. Ég var skoðuð og íljós kom að útvíkkun var komin vel á veg svo þeir vildu ekki að ég færi heim. Við vorum nú samt að velta því fyrir okkur þar sem ég hef ekki hingað til getað fætt án þess að fá dripp og gerðum því ekki ráð fyrir því að nokkuð myndi gerast. En ég er sannfærð um að fyrir Guðs handleiðslu ákváðum við að bíða (þeir ætluðu ss. ekkert að gera fyrr en um morguninn þar sem það var næturvakt og ekki nægur mannskapur). Við fengum því auka rúm inn á skoðunarherbergið og áttum bara að reyna að sofa. Kl. 4 var ég alveg að sofna. Allir verkir dottnir niður fyrir hálftíma..... þá byrjaði ballið.Ég vakti Kristján: “Þú verður að hringja á þær, barnið vill út!!” Einum og hálfum tíma síðar eða kl. 5:32 að norskum tíma kom Dagbjartur Elí í heiminn.Og ég segi það satt- á þeim tímapunkti er er ekki séns að ég hefði komist út í leigubíl- ég varð bara að koma barninu út! Ég fæddi ekki einu sinni á fæðingastofu heldur í móttökuherberginu.
Við fengum alveg frábæra lljósmóður sem hafði greinilega mikla reynslu og ég hugsa að fyrir hennar fyrirsjálni hafi m.a. fæðingin gengið jafn vel og hún gekk. Hún var þegar búin að átta sig á því að þetta barn væri að.m.k. 4 og hálft kg.
Drengurinn mældist svo 4818 gr. 39 cm höfuðmál og 53 cm langur. Ég er samt alveg viss um að hann sé lengri því hann passar ekki í fötin sem systkini hans notuðu fyrstu vikurnar og það ekki á breyddina heldur lengdina fyrst og fremst. Þau mældust 53 og 54 cm.En það skiptir nú ekki öllu máli. Hann er heilbrigður og í mínum augum alveg fullkominn!

Eftir fæðinguna fór Kristján svo fljótlega heim til að vera þar þegar Margrét Helga og Jóel vöknuðu. Við Dagbjartur Elí biðum hins vegar nokkra tíma á fæðingadeildinni áður en við fórum á sjúkrahótelið þar sem við áttum að vera í 3 sólarhringa.
Þetta var ægilega huggulegt, sérherbergi með baði og sjónvarpi og góður matur. Svo eru ljósmæður á vakt allan sólarhringinn sem maður getur hringt í til að fá aðstoð. Einnig fara fram fræðslufundir fyrir foreldra og læknisskoðun o.þ.h. á meðan á dvölinni stendur. Þetta var mjög fínt en kanski ekki eins persónulegt og heimaþjónustan sem boðið er uppá heima. Hefði eflaust líka verið léttara ef Kristján hefði getað verið hjá okkur en hann og krakkarnir komu bara í heimsókn á daginn.

Á sunnudeginum var barnalæknir sem skoðaði Dagbjart Elí. Við skoðunina heyrði hún einhver aukahljóð svo hún vildi að hann færi í hjartaómun. Við þetta brá okkur auðvitað mjög en okkur var sagt að líklegast væri þetta ekki neitt en ómunin væri til þess að taka af allan vafa. Það kom svo í ljós að það er lítið gat sem á að lokast eftir að barnið er fætt. Meðan barniðer í móðurkviði fer blóðið þar út í stað þess að fara til lungnanna. Svo þegar barnið er fætt á það að lokast svo blóðið renni beint til lungnanna. Þetta er víst ekkert óeðlilegt að það taki einhvern tíma þar til það lokast en þar sem gatið er aðeins stærra en mörkin vilja þeir fá hann aftur í ómun þegar hann er 4- 6 vikna, svona til öryggis. Guð gefi að þá verði allt í lagi. Hann er a.m.k. mjög frískur og sprækur og lítur vel út.

Þar sem Dagbjartur Elí er stór þarf hann mikið! Við sváfum lítið síðustu tvær næturnar á hótelinu því hann vildi bara liggja á brjóstinu. Kl. 3 aðra nóttina þegar ég var búin að vera að gefa honum stanslaust frá kl. 10 um morguninn bað ég um að fá þurrmjólk handa honum. Miðað við mína fyrri reynslu af brjóstgjöf vissi ég bara að hann var svangur. Þegar dvölin okkar var liðin var hann búinn að klára alla þurrmjólk sem til var á hótelinu- sem var nú ekki mikil reyndar og fór samt sársvangur heim! Þær voru svona frekar tregar að gefa mér þetta en það bara varð svo ég fengi, og við bæði, smá svefn. Það var varla að ég gæti borðað eða komist sturtu!

En nú erum við ss. komin heim. Það var ósköp gott. Systkinin eru mjög hrifin af bróður sínum og vilja endilega fá að hjálpa til við að hugsa um hann, sérstaklega Margrét Helga. Það er alveg yndislegt að sjá svipinn á Jóel þegar hann fær að halda á litla bróður sínum, hann skynjar að þetta er eithað alveg stórmerkilegt! Ég held samt hann sé ekki alveg búinn að átta sig á að þessi litla manneskja eigi eftir að vera hjá okkur alltaf , spurði mig þegar við vorum á hótelinu: “Mamma má hann svo koma í heimsókn til okkar?”. Hann segir samt öllum að nú sé hann orðinn stóri bróðir og er voða stoltur af því.
Þegar ég talaði við MH í síman fyrst eftir að DE var fæddur sagði hún: “En mamma mig langaði svo að fá litla systur” Hún var alltaf svo viss um að þetta gæti ekki annað en verið stelpa en nú er hún svo ánægð með “litla drenginn okkar” syngur fyrir hann og talar við hann og fær að gefa honum pelann. Svo vill hún helst að hann sofi uppí hjá henni. En ég sagði henni að hann fengi ekki einu sinni að sofa í mömmu og pabba rúmi, það væri best fyrir hann að sofa í vöggunni sinni.

Krisjtán keypti þurrmjólk fljótlega eftir að við komum heim svo nú fær hann ábót eftir hverja gjöf og er svo rólegur og góður. Hann var ss. bara svangur. Ég bara gef honum það sem ég hef og svo fær hann restina úr pela. Það virkaði fínt með hin. Svo verður bara að koma í ljós hvort ég fæ eitthvað meiri mjólk- hef svo sem ekki verið þekkt fyrir það en maður getur ekki fengið allt!

Í gærkvöld kom dáldið af gestum, nággrannar okkar með góðar gjafir og hamingjuóskir. Þar sem öll fjölskyldan fékk sér lúr milli 3 og 5 var ekki hægt að koma MH og J í rúmið fyrr en seint og um síðir. Þau voru voða spennt yfir getstagangnum og fengu að opna pakkana fyrir Dagbjart Elí. Þau sváfu síðan frameftir í morgun, varð að vekja þau kl. Hálfellefu til að fara í leikskólann! En í dag var þeim haldið vakandi til að snúa sólarhringnum við. MH ætlaði reyndar aldrei að sofna. Var svo spennt yfir því hvað Dagbjartur Elí væri að gera en sofnaði loks þegar hann var búinn að fá að drekka og sofnaður.

Jæja, þetta er orðin meiri langlokan! En þar sem ég hef hugsað þetta sem minningabók fyrir okkur líka verðið þið bara að þola það!

Þakka enn og aftur fyrir allar kveðjurnar!!

Látum heyra frá okkur aftur fljótlega.

Dagbjartur Elí Kristjánsson

2005-02-04T06:51:00.000Z

Hann kom í heiminn kortér í sex í morgun. Fæðingin gekk mjög vel. Hann er stór og mikill um sig,rúmar 19 merkur og 53 sentimetrar, enda veitir ekki af með þessa stóru stubba hérna heima. Annars voru Margrét Helga og Jóel að vakna og now I have som explaining to do...
Ég setti inn nokkrar myndir á http://sverrisson.myphotoalbum.com

samdráttur í samdráttum

2005-02-03T13:17:00.000Z

Fimmtudagur 3. feb 2005

Jæja ætli maður verði ekki að standa sig í fréttaflutningnum. Skilst að vinir og vandamenn fylgist stíft með hvort eitthvað sé að gerast og sumar vinkonur mínar kíkja víst á síðuna oft á dag! Fengu víst einhverjar sjokk yfir litla pistlinum hans Kristjáns um Martin Luther þótt ég hafi síðan skrifað tveimur tímum seinna!
Þetta var bra smá grín til að stytta okkur stundir.Þaðan kemur eflaust hugmyndin.
Við erum farin að halda að það sé farið að vora í Osló. Sól og fimm stiga hiti upp á hvern dag og krakkarnir koma eins og litla moldvörpur heim úr leikskólanum. Það er ss. dáldið mikil drulla á leiksvæðinu sem þau reyndar sækja alveg sérstaklega í að velta sér uppúr!
Af ófrísku konunni er það að frétta að hún er bara enn mjög ófrísk, allir samdrættir dottnir niður í bili, allt með kyrrum kjörum í alla nótt. Ég held bara að líkaminn þurfi að hvíla sig. Vonandi er þetta lognið á undan storminum...
Ég er farin að eiga frekar erfitt með gang þar sem barnið er örugglega komið svo langt niður. Sjáum hvað þeir segja á morgun þegar ég fer í skoðun. Segjast svo sem ekkert gera fyrr en maður er komin amk. 14 daga framyfir. Á mánud er ég komin 15 og þá verður gangsett í síðasta lagi.
Annars átti Bryndís vinkona mín strák í gær og sendi ég þeim hér með innilegar hamingjuóskir. Þá léttir aðeins á vinkonunum- þær eru allar að fá magasár af spenningi og mega ekki heyra síma hringja eða píp í gemsa án þess að hrökkva í kút.
Svo á auðvitað hún amma mín afmæli í dag, hugmyndin var að hún fengi þriðja langömmu barnið sitt í afmælisgjöf en útlitið fyrir það er svosem ekki bjart.
Kristján skrapp í skólann í dag til að halda fyrirlestur um resurs og forvaltning- eins og ég skil þetta fjallaði þetta eitthvað um kristniboða og penngamál. Gekk bara vel hjá honum. Sagði samt að þetta væri eins og að biðja guðfræðing að fjalla um Guð og trú- frekar svona vítt efni. Eiginlega bara hagfræðin eins og hún leggur sig!

Takk fyrir kommenntin- endilega haldið þið áfram. Allataf gaman að fá hlýjar kveðjur og sjá hverjir eru að fylgjast með.

Ekkert nýtt....

2005-02-02T13:59:00.000Z

.....bara svipað ástand. Verkir í alla nótt. Reyndar sárari í nótt en undanfarið og stóðu lengur yfir. Vona bara að það þýði að fæðingin sjálf nálgist óðum! Nýjasta markmiðið er að barnið verði fætt fyrir miðnætti á morgun, afmælisdaginn hennar ömmu!

......

2005-02-01T19:07:00.000Z

Þriðjudagur 1. feb.2005

Ég verð að viðurkenna að ég er orðin verulega þreytt. Búin að vera með hríðir (reglulega samdrætti), mis sterkar/veikar í fjóra sólarhringa en aldrei nóg til að koma barninu í heiminn.Stundum er bara eins og vanti herslumuninn. Ég ss. gat lítið sofið í nótt fyrir verkjum sem byrjuðu um ellefuleitið og hættu svo um tvö. Þá var ég orðin alveg dauðuppgefin og sársvöng svo ég fékk mér að borða og ætlaði svo að reyna að sofna en nei, þá var ennþá verið að bora undir húsinu. Ég held ég hafi áður minnst á það að það er verið að gera neðanjarðarjárnbraut sem liggur einmitt undir Fjellhaug og þeir vinna eiginlega bara í þessu á nóttunni með tilheyrandi sprengingum og hávaða. Það hefur reyndar ekkert heyrst í margar vikur þannig að við héldum að þetta væri búið en í gærkvöld byrjuðu þeir ss. aftur. Alveg ægilega skemmtilegt eða þannig. Á endanum tókst mér nú samt að sofna, skil ekki hvernig Kristján gat sofið í þessu. Ég svaf svo þar til lítill stubbur skreið uppí. Hann kom reyndar tvisvar því faðir hans gerði árangurslausa tilraun til að flytja hann yfir í sitt rúm en það leið ekki langur tími þar til hann var kominn aftur. Ég var þ.a.l. ekki mjög vel sofin eftir nóttina en lagði mig bara í dag í staðinn. Það jafnast samt ekkert á við góðan nætursvefn...
Ég var orðin svo þreytt á þessum endalausu samdráttum að ég hringdi á spítalann í eftirmiðdaginn. Þá þurfti ég að útskýra mínar undarlegu fæðingarsögur eina ferðina enn (það er eitt sem er líka að gera mig brjálaða!) en þeir segja að ég verði bara að bíða það er ekkert gert ef allt er í lagi og vatnið á sínum stað. Hún sagði ljósmóðirin að ég gæti prófað að hringja aftur fyrripartinn á morgun en ég er ekki viss um að ég nenni að standa í því, nenni ekki að fara að útskýra fæðingarskýrslurnar eina ferðina enn. Læt bara duga að eiga tíma á föstudaginn.
Jæja, þetta hljómar nú ekkert mjög bjart hjá mér núna, hef það svo sem ágætt er bara orðin þreytt. Kristján er bara alveg heima, hefur ekkert mætt í skólann enda get ég eiginlega ekki verið ein heima með krakkana núna.

Svona til að lífga aðeins upp á þetta þá er hér alveg yndisleg saga af dóttur minni í lokin. Ég tek það fram fyrir þá sem ekki vita að þá er hún vön að umgangast fólk með annan litarhátt og hefur aldrei gert neinar athugasemdir við það, eigum m.a. eþíópska vini á Íslandi auk þess sem stór hluti barnanna á leikskólanum er dökkur á hörund,svo þetta er dálítið skondin pæling hjá henni sem hér fer á eftir.
Við sátum ss. við kvöldverðarborðið og það kjaftaði á henni hver tuska (eins og oft á kvöldin) systkinin voru að ræða viðburði dagsins og voru að tala um krakkana á leikskólanum. Þá segir frk. Margrét Helga (þetta kom sko beint frá hjartanu): “Pabbi hennar Júlíu er allur í súkkulaði, svona í framan og augunum og hárinu og allsstaðar!”
Faðir umræddrar Júlíu er ss. svartur, ss. ekki eina svarta foreldrið á leikskólanum en eitthvað hefur hún verið að pæla...

Jamm og jæja...

2005-01-31T13:00:00.000Z

31. jan.2005

Vaknaði aftur í nótt með verki. Var reyndar í allan gærdag með samdrætti á 7- 10 mín fresti.
En í nótt ss. ákvað ég bara að að bíða og sjá. Vaknaði á sama tíma og fyrri nótt með verki á 4 mín fresti sem hættu svo á sama tíma um hálfsjö. Ég er voðalega eitthvað þreytt í maganum þetta er búið að vera svo lengi þótt þetta séu kanski ekkert voðalega sárir verkir fyrir utan þá sem ég fæ á nóttunni. Ég var svo að koma úr skoðun áðan og allt lítur vel út. Barnið búið að skorða sig blóðþrýstingurinn eðlilegur, hjartslátturinn fínn hjá barninu og góðar hreyfingar. Það er ss. ekkert annað að gera en bara bíða. Í sl. fæðist þetta barn næsta mánud. Ljósmóðirin pantaði fyrir mig tíma á spítalanum í overtidskontroll eins og það heitir á norsku. Þegar hún sagði hvenær ég hefði verið sett fékk hún þær upplýsingar að óvenju margar konur settar á sama tíma væru komnar framyfir! Þetta kanski liggur eitthvað í loftinu. Ég fékk síðan tíma á föstudaginn. Þá verður ákveðið hvenær ég verð sett af stað ef til þess kemur. Þykir nú líklegt að það verði þá ekki fyrr enn á mánud. Ef allt er í lagi. Annars finnst mér að barnið ætti að koma á fimmtudaginn, á afmælisdaginn hennar ömmu fyrst það er búið að láta bíða svona eftir sér.
Þrátt fyrir spennu í loftinu á heimilinu er allt gott af okkur annars að frétta. Veðrið er gott, 5°hiti og sól. Mjög óvenjulegt hér á þessum árstíma.

Munið að kíkja á myndasíðuna!

http://sverrisson.myphotoalbum.com

Búinn að eiga, loksins

2005-01-31T10:19:00.000Z

Já, ég er búinn að eiga. Í nótt eignaðist ég, ekki svo lítinn mannkarl, með skegg og krullur. Hann talar þýska mállýsku og segist heita Marteinn Lúther. Hann er sumsé afar fljótur til máls og er nú þegar búinn að skrifa litla bók þar sem hann tekur á umdeildum málefnum. Ég veit ekki, þetta er einhvern veginn allt allt öðruvísi en ég bjóst við að þetta yrði. En ég elska hann Martein minn eins og hann er. Nú er bara að vona að Helga Vilborg fari að eignast sitt barn.

gengur hægt...

2005-01-30T18:54:00.000Z

30.jan.2005

Jæja, ætli tilkynningaskyldan verði ekki að standa sig. Barnið er nú ekki farið að láta sjá sig ennþá en í nótt hélt ég í alvöru að nú væri þetta að koma. Er búin að vera með reglulega samdrætti síðan í gærkvöld sem náðu hámarki milli 4 og 5 í nótt. Ákvað bara aðeins að bíða með að vekja Kristján og fannst líka fínt ef krakkarnig gætu náð að sofa út og við gætum svo bara gert þetta í rólegheitum. En nei svo bara sofnaði ég og verkirnir aðeins létu mig ranka við mér við og við en ekki meira en það. Svo hafa verið svona 7- 10 mín á milli í allan dag þannig að þetta getur varla tekið marga daga í viðbót.
Annars fór krúsin á skauta með pabba sínum í dag á meðan mamma og stubbur höfðu það huggulegt heima.
Vonandi á eftir að draga til tíðinda á næstunni.

To be continued.....

Erum komin með myndasíðu:

http://sverrisson.myphotoalbum.com

Loksins geta allir commenterað

2005-01-28T19:26:00.000Z

Nú er búið að stilla síðuna þannig að allir geta kommenterað. Endilega skrifið komment á það sem þið lesið. Ok.

Enn á ný snjóar í Oslo

2005-01-28T13:03:00.000Z

28. jan. 2005

Jæja, eitthvað ætlar þetta að ganga hægt. Verð nú að viðurkenna að ég er farin að verða dálítið óþolinmóð þótt ég reyni eftir fremsta megni að vera það ekki! Kanski er það vegna þess að hin tvö eru fædd nákvæmlega á settum degi. En við þessu er víst ekkert að gera nema bíða. Ætli ég þurfi ekki bara dripp að lokum, það mætti segja mér það. Ég fæ alltaf smá verki á kvöldin sem ná hámarki um miðnætti og detta svo niður og er svo með seyðing yfir daginn þannig að eitthvað er í gangi. Spurning hversu langt þetta er komið og hversu langan tíma það á eftir að taka. Erfitt að segja þar sem ég hef hingað til ekki fengið neina verki að ráði nema rétt undir lokin- þrátt fyrir að vera með dripp!!

Annars er það að frétta að við fengum heimsókn í gær frá Íslandi. Magga Sverris kom við. Hún er hér í kynnisferð á vegum Reyjkavíkurprófastdæmis vestra ásamt fríðu föruneyti. Það var mjög gaman að hitta hana. Það er svo stíf dagskrá hjá þeim þarna að það gæti orðið erfitt að hittast aftur en ef mér tekst að koma krílinu í heiminn fyrir sunnudaginn ætlar hún að koma akút á spítalann!

Við ákváðum að gefa krökkunum frí á leikskólanum í dag. Þau finna auðvitað að við erum spennt og eitthvað er öðruvísi í andrúmsloftinu en venjulega. Þeim finnst voða gaman á leikskólanum en ég held þeim hafi líka þótt voða notalegt að fá að vera bara heima hjá mömmu og pabba í dag. Voru heillengi að dunda sér saman í herberginu sínu að lesa og spjalla saman áðan. Svo höfðum við bara nestistíma í stofunni, sungum allar vísurnar úr Dýrunum í Hálsaskógi og nú eru þau farin út í snjóinn að leika með pabba á sleðanum. Það er að bæta aðeins í snjóinn núna og fullt af fínum sleðabrekkum.

Undanfarna daga höfum við verið í stöðugu sambandi við mömmu og pabba á skypeinu. Krökkunum finnst ekkert smá sniðugt að tala við ömmu og afa í gegnum tölvuna og MH er búin að koma sér upp þeirri venju að láta þau lesa fyrir sig. Mér heyrist hún alveg vera með á hreinu hvaða bækur eru í boði því hún bara pantar og fær svo sögu! Jóel er nú ekki eins þolinmóður að sitja en syngur stundum nokkrar syrpur af lögum.

Annars held ég að litla sé farin að kvíða því dáldið að mamma fari á spítalann. Passar voða vel upp á mig og tekur svona köst þar sem ég má helst ekki fara á klósettið. Þið sem eruð að biðja fyrir okkur megið gjarnan muna sérstaklega eftir litlu systkinunum, að allt gangi vel á meðan fæðingin stendur yfir og líka dagana á eftir. Þetta er auðvitað heilmikil breyting fyrir þau og allt öðruvísi að upplifa þetta með þeim núna heldur en með MH þegar Jóel fæddist. Hún var náttúrulega svo lítil þá. Auk þess sem það er dáldið mikið öðruvísi að vera fjarri ættingjum og vinum á Íslandi. Við erum samt mjög heppin og þakklát fyrir allt þetta góða fólk hér sem er búið að bjóða fram aðstoð sína.

Jæja en þá vitið þið það ekkert barn enn en vonandi ekki langt í það...

PS Kristján er að vinna í því að setja upp myndaalbúm á netinu svo vonandi kemur að því að hægt verði að fylgjast með okkur þannig líka.

Með 10 í útvíkkun...verð að rembast!

2005-01-28T08:13:00.000Z

Það er sumsé þannig að ég og Þórbergur erum einu íslensku karlmennirnir sem hafa fundið til allra einkenna óléttu og er ég nú svo langt genginn að mig langar að rembast. - Maður er skelfilega eitthvað víraður í þessu öllu og uppspenntur allur. En það hlýtur eitthvað að fara að gerast. Allavega á Drottinn orð sem gleðja, fræða og uppörva; verði ykkur að góðu.

Prédikarinn 11:1. Varpa þú brauði þínu út á vatnið, því þegar margir dagar eru um liðnir, munt þú finna það aftur.2. Skiptu hlutanum sundur í sjö eða jafnvel átta, því að þú veist ekki, hvaða ógæfa muni koma yfir landið.3. Þegar skýin eru orðin full af vatni, hella þau regni yfir jörðina. Og þegar tré fellur til suðurs eða norðurs á þeim stað, þar sem tréð fellur, þar liggur það kyrrt.4. Sá sem sífellt gáir að vindinum, sáir ekki, og sá sem sífellt horfir á skýin, uppsker ekki.5. Eins og þú veist ekki, hvaða veg vindurinn fer og hvernig beinin myndast í móðurkviði þungaðrar konu, eins þekkir þú heldur ekki verk Guðs, sem allt gjörir.6. Sá sæði þínu að morgni og lát hendur þínar eigi hvílast að kveldi, því að þú veist ekki, hvað muni heppnast, þetta eða hitt, eða hvort tveggja verði gott.7. Indælt er ljósið, og ljúft er fyrir augun að horfa á sólina.8. Því lifi maðurinn mörg ár, þá á hann að vera glaður öll þau ár og minnast þess, að dagar myrkursins verða margir. Allt sem á eftir kemur er hégómi.9. Gleð þig, ungi maður, í æsku þinni, og lát liggja vel á þér unglingsár þín, og breyt þú eins og hjartað leiðir þig og eins og augun girnast, en vit, að fyrir allt þetta leiðir Guð þig fyrir dóm.10. Og hrind gremju burt frá hjarta þínu og lát eigi böl koma nærri líkama þínum, því að æska og morgunroði lífsins eru hverful.
Prédikarinn 12:1. Og mundu eftir skapara þínum á unglingsárum þínum, áður en vondu dagarnir koma og þau árin nálgast, er þú segir um: Mér líka þau ekki2. áður en sólin myrkvast og ljósið og tunglið og stjörnurnar, og áður en skýin koma aftur eftir regnið3. þá er þeir skjálfa, sem hússins geyma, og sterku mennirnir verða bognir og kvarnarstúlkurnar hafast ekki að, af því að þær eru orðnar fáar, og dimmt er orðið hjá þeim, sem líta út um gluggana,4. og dyrunum út að götunni er lokað, og hávaðinn í kvörninni minnkar, og menn fara á fætur við fuglskvak, en allir söngvarnir verða lágværir,5. þá menn eru hræddir við hæðir og sjá skelfingar á veginum, og þegar möndlutréð stendur í blóma og engispretturnar dragast áfram og kaper-ber hrífa ekki lengur, því að maðurinn fer burt til síns eilífðar-húss og grátendurnir ganga um strætið6. áður en silfurþráðurinn slitnar og gullskálin brotnar og skjólan mölvast við lindina og hjólið brotnar við brunninn7. og moldin hverfur aftur til jarðarinnar, þar sem hún áður var, og andinn til Guðs, sem gaf hann.8. Aumasti hégómi, segir prédikarinn, allt er hégómi!

Ró ró og rambinn

2005-01-26T13:25:00.000Z

Bara svona fyrir ykkur sem eruð að tékka og fylgjast með. Ég er ekki komin af stað!Reyni að vera með reglulegar fréttir...

konur með 2 í útvíkkun...

2005-01-25T13:52:00.000Z

25. jan 2005

Ekki hefur nú fjölskyldan stækkað enn- bara bumban á mér!
Í gærkvöld var ég með það mikla verki (svona miðað við mig þá voru þetta verkir!!)
Að ég hélt kanski að barnið ætlaði að fara að koma. Svo upp úr miðnætti bara hætti allt saman. Ég ákvað síðan að hafa samband við fæðingadeildina í morgun því ég gæti allt eins verið gangandi um með 8 í útvíkkun án þess að finna fyrir því svona miðað við fyrri reynslu. Þær voru svo almennilegar þarna sögðu mér bara að koma og láta tékka á þessu. Svo ég er tiltölulega nýkomin heim. Það kom ss. í ljós að barnið er ekki fastskorðað eins og læknirinn var búinn að segja. Það liggur vel niðri í grindinni en er vel hreyfanlegt. Það er svo sem bara eðlilegt þegar maður er að eiga þriðja barn og ekkert víst að það skorði sig yfir höfuð. Jæja. Ég er nú bara komin með 2 í útvíkkun sem fyrir margar konur væri hreinasta kvöl og pína en ég hef hingað til ekki fengið neina verki fyrr en rétt svona í lokin. Nú bara slappar maður af og leyfir litla krílinu bara að hafa það huggulegt þarna áfram,því virðist bara líða mjög vel þarna inni. Þetta getur alveg tekið einhverja daga í viðbót. Ég er samt aðeins rólegri núna að vera búin að sjá spítalann og hitta eitthvað af starfsfólkinu sem virðist upp til hópa einstaklega almennilegt og elskulegt (átti nú svosem ekkert von á öðru- en samt það er alltaf öðruvísi að vera svona í útlöndum) Ég fer þá bara á kóræfingu í kvöld öllum þar örugglega til mikillar undrunar!
Af öðrum fjölskyldumeðlimum er allt gott að frétta. Kristján er alveg heima þar sem bekkurinn er á námskeiði í þróunarhjálp sem haldið er utan við bæinn. Hann tók ekki sénsinn á því að vera að fara neitt enda veitir mér ekkert af því að hafa hann. Ég er orðin bísna þreytt og það tekur á að klæða lítið fólk í útigalla og koma því af stað í leikskóla og annað. Þau hafa auðvitað fundið hvað við erum orðin óþreyjufull og spennt og í gær var MH ekki á því að leifa móður sinni að fara í göngutúr. “Ég vil bara hafa þig heima mamma, ég ætla bara að taka broddana þína og skóna og úlpuna..!” Þegr ég kom til baka var hún enn skælandi og komin í úlpu og stígvél og ætlaði út að sækja mömmu! Hún var líka orðin mjög þreytt litla skinnið.
Núna eru þau úti með pabba að leika á sleðanum. Það finnst þeim gaman.
Jæja, þá er ég búin að koma þessum fréttum til skila. Þannig að það er bara að bíða og sjá....

ekkert enn...

2005-01-23T21:54:00.000Z

23. janúar 2005

Jæja, í dag á barnið að koma þ.e.a.s. miða við allar áætlanir. Mér sýnist það samt ekki ætla að vera jafnstundvíst og systkini þess sem komu á nákvæmlega áætluðum fæðingardegi, Jóel meira að segja daginn fyrir. Reyndar hef ég sofið frekar illa þrjár síðustu nætur vegna samdráttarverkja þannig að eitthvað er í gangi, svona mjatlandi. Í nótt hélt ég reyndar að þetta myndi halda áfram, var búið að standa yfir í einn og hálfan tíma þegar það fór að minnka og hætti svo alveg. Þetta er bara svona með mig. Vatnið er enn á sínum stað svo maður bara bíður. Bara spurning hvað þetta á eftir að standa yfir í marga daga í viðbót. Ég er samt fegin að vatnið er ekki farið að drippa því það er eitthvað voða stúss og vesen, allt aðrar reglur en heima. Ef það gerist (svona eins og gerðist í hin skiptin) þá er standard að taka blóðprufur af mömmunni og svo af barninu eftir það er fætt á sex tíma fresti fyrsta sólahringinn. Auk þess sem gangsett er í einum hvelli eftir max sólahring. Þeir eru svo voðalega hræddir við sýkingar eða eitthvað svoleiðis. Það var ekkert svona vesen heima sem mér finnst líka bara allt í lagi. Ef barnið er sprækt og mamman sömuleiðis... en nóg um það.

Annars er ekkert nýtt. Það er aftur farið að kólna en það er mjög fallegt veður. Sólin skín og 6° frost.

Vonandi hefur fjölskyldan stækkað næst þegar hér verður skrifað!!

Aftur kominn vetur

2005-01-20T11:55:00.000Z

20. jan 2005

Enn hefur ekkert dregið til tíðnda en það verður vonandi fljótlega!
Annars bara allt gott að frétta af okkur fyrir utan smá kvef. Jóel er orðinn nokkuð hress, farinn að fara aftur á leikskólann. Var reyndar bara heima einn dag en það held ég hafi verið skinsamlegt hann hefur allavega ekki orðið verri. Annars er kominn vetur hér aftur, allt á kafi í snjó. Jóel kom hrópando til mín í morgun og sagði “mamma við getum farið á sleðanum íleikskólann í dag! “ Ég sagði að væri nú ekki nægur snór til þess, það var bara smáföl í gærkvöld sem ég hélt að yrði að engu en viti menn það var bara allt á kafi í morgunn svo drengurinn hafði rétt fyrir sér. Þeim finnst þetta ekkert leiðinlegt systkinunum. Annars var maður orðinn svo góðu vanur. Mér er reyndar ekkert illa við snjó í hófi.

Jæja, bóndadagurinn á morgun! Spurning að gera eitthað fyrir eiginmanninn. Ég held hann vilji helst bara fá barn!- Sjáum til hvað gerist aldrei að vita!!!

Allt með kyrrum kjörum

2005-01-17T12:26:00.000Z

Mánudagur

17. jan. 05

Hér sit ég enn. Þ.e.a.s. ekkert barn komið ennþá. Býst svosem ekki við neinu fyrr en um helgina í fyrsta lagi. Var í mæðraverndinni í morgun. Blóðþrýstingurinn hefur eitthvað aðeins hækkað en það er nú bara eðlilegt svona undir lokin. Þetta var svona síðast líka. Ekki svosem neitt hár 104/80. Læknirinn vildi samt að ég kæmi aftur á fimmtudaginn svona til öryggis. Þaðer voðalega mikið eftirlit hérna eins og ég hef örugglega minnst á áður. Tvöfalt fleiri skoðanir í mæðravernd en heima! Annars var allt í góðu- barnið vel skorðað og komið langt niður í grindina. Ég vona að ég geti fætt án þess að fá dripp í þetta skipti en það verður bara að koma í ljós.
Ennars er nokkurnvegin allt við það sama. Krakkarnir spenntir og svona. Jóel er alveg hræðilega kvefaðu og með ljótan hósta eina ferðina enn en þetta er víst aldurinn.
Nú eru mamma og pabbi komin með skype svo hægt er að hringja í þau á netinu. Við keyptum okkur svona heyrnatól svo nú er hljóðið líka miklu betra. Töluðum líka við Baldur frænda og Agnesi og það kom bara rosa vel út. Þetta er algjör snilld. Gunnar bróðir er líka með svona svo í gær var smá fjölskyldufundur á netinu. Krakkarnir eru ekkert smákrúttleg með þessi heyrnartól. Þau héldu hvort um sig heila tónleika fyrir afa og ömmu og Gunnar frænda í gær. Ég hvet alla vini og vandamenn sem tækifæri hafa til að setja þetta upp hjá sér. Þetta er víst voða lítið mál (segir elskulegur eiginmaður minn sem finnst lítið til tölvukunnáttu konu sinnar koma- ekki að ástæðulausu- hvað get ég gert að því þótt öll tölvugenin hafi farið í bróður minn og restin í systur mína!! Ég hef bara aðra hæfileika og önnur áhugasvið og hana nú!!)

Varðandi fæðinguna er ég að spá í að stefna á 21. jan. Þá á Ingrid Alexandra prinsessa (dóttir Mette Marit og krónprinsins) eins árs afmæli svo þá verður flaggað í fulla söng um allt land eins og Norðmönnum einum er lagið!!

Brebånd!!

2005-01-14T10:46:00.000Z

Föstudagur 14 jan

Nú bara bloggar maður daglega svona þegar við erum orðin sítengd netinu.

Fann súkkulaðirúsínur úti í búð í gær. Ég hef alltaf haldið að þetta væri íslensk uppfinning. Hef allavega aldrei rekist á þetta neins staðar annarsstaðar. En allavega þá voru þetta Kaliforniurúsinur- rosagóðar.

Systkinin eru orðin dáldið spennt eftir að við fengum vögguna. Nú er þetta að verða meira sýnilegt fyrir þeim. Margrét Helga vildi ekki fara að sofa í gærkvöldi og það er voða mikill galsi í Jóel. Þetta er nú örugglega bara eðlilegt.

Horfðum á 10 fréttir Rúv í gærkvöld- reyndar var þá klukkan orðin ellefu hér- þetta er allt annað líf!!

Sól, sól skín á mig...

2005-01-13T11:36:00.000Z

Fimmtudagur 13. janúar

Enn er ekkert lát á blíðunni hér, bara eins og vorið sé á næsta leiti. Það er samt spurning hversu lengi þetta varir. Þetta er víst heitasti janúarmánuður í Osló síðan 1930 og eitthvað.
Reyndar var nú dáldið hvasst í gær en það gekk fljótt niður. Núna skín sólin og hitinn er 5°

Nú er vaggan komin í hús og svona það allra nauðsynlegasta þannig að allt ætti að vera til reiðu fyrir nýjan fjölskyldumeðlim. Margrét Helga og Jóel eru orðin mjög spennt. MH er svo mikil mamma með dúkkurnar sínar, gefur þeim ýmist pela eða brjóst. Í gær var hún búin að troða einhverju inn á sig svo það var eins og hún væri orðin voða barmmikil! Í gær fórum við ss. til Fagermoen að sækja vögguna. Ég var búin að útskýra fyrir þeim að þegar litla barnið er tilbúið þá ætlar mamma hennar Tuvu að passa þau þannig að þegar ég sagði þeim í gær að við værum að fara í heimsókn til þeirra hélt Jóel að nú væri mamma að fara á spítalann! En svo var nú ekki. Við erum bara róleg yfir þessu öllu saman.

Annars er ég búin að liggja í bóklestri frá því við komum úr jólafríinu. Reyndar búin með báðar bækurnar sem ég fékk í jólagjöf og eina sem Kristján fékk. Mamma og pabbi gáfu mér Kleifarvatnið hans Arnalds sem mér fannst mjög spennandi og skemmtileg aflestrar. Ég hef ekkert lesið áður eftir Arnald en verð eiginlega að fara að gera það. Svo fékk ég sænska bók frá manninum mínum “Gömda” eftir Lisu Marklund. Alveg svakaleg saga. Þetta er sönn saga sem fjallar um heimilisofbeldi, bara alveg ótrúlega roslaeg og áhrifamikil! Svo var ég að enda við Baróninn eftir Þórarinn Eldjárn. Hún er líka mjög skemmtileg, sérstaklega endirinn!
Nú þarf ég að fara að glugga í Kárahnjúkabókina eftir Ómar sem við fengum frá tengdamömmu. Þetta er algjört æði að geta sökkt sér svona í lestur. Hef ekki gert þetta í mörg ár. Gallinn er bara að ég áþað til að detta út og gera ekkert annað á meðan lestururinn stendur yfir. Sérstaklega ef bækurnar eru mjög spennandi. En hvenær á maður að leifa sér þetta nema þegar maður er kasólettur!

Annars er nú ekkert mikið nýtt að frétta. Ég er reyndar á morgun að fara að hitta strák sem er hér á tónlistarbrautinni. Krakkarnir þar eru að semja söngleik út frá 4. kaflanum í Jóhannesarguðspjalli um samversku konuna við brunninn. Ég á að syngja nokkur lög. Áætlað er að þetta verði sett upp í maí. Mér fannst mjög gaman að vera beðin uum þetta. Ég bæði farin að sakna þess að syngja ekki meira og svo er þetta líka ein uppáhaldssagan mín í Biblíunni. Þetta verður mjög spennandi.
Jú reyndar er ein stórfrétt!! Við erum búin að fá breiðbandstengingu!! Nú á allt að vera miklu auðveldara í sambandi við internetið. Við höfum verið á biðlista og í gær ss. fengum við tilkynningu um að það væri tvær línur lausar.

En svo lengi sem ég ekki verð komin á fæðingardeildina skrifa ég fljótt aftur.
KV
HVS

Bongóblíða

2005-01-11T11:03:00.000Z

Þriðjudagur 11. janúar

Það mætti halda að það væri bara komið vor í Oslo, amk íslenskt vor. Undanfarna daga hefur verið alveg ótrúlegt veður, frá 5 og allt upp í 9 stiga hiti og sól og bjart. Ég sem var búin að búa mig undir svakalegan fimbulvetur! Hélt það væri svo svakalega kalt hér í janúar sérstaklega en það virðist nú vera allur gangur á því, rétt eins og á Fróni. Annars er þetta fínt fyrir konu í mínu ástandi myndi ég segja og fyrst það er svona bjart líka þá saknar maður snjósins ekki eins mikið.
Lífið er farið að ganga aftur sinn vanagang. Kristján er byrjaður í skólanum og krakkarnir í barneparken. Nú eru ekki nema ein og hálf vika eftir af áætluðum meðgömgutíma hjá mér. Barnið búið að skorða sig og þrýstingurinn niður í grindina orðinn allverulegur. Þetta getur því farið að koma hvenær sem er, við erum allavega tilbúin þó ég reyni að passa mig að vera ekkert að bíða of mikið, það gerir mann bara þreyttan, maður veit aldrei, kanski fer ég bara framyfir í þetta skiptið!
Við fórum reyndar að tala um það á sunnudaginn hjónin að það væri nú kanski ekkert vitlaust að fara að athuga með vöggu og annað slíkt. Ég talaði við Torill Fagermoen í gær og hún ætlar að lána okkur heilan helling, vöggu, kommóðu með skiptiborði, baðbala og ýmislegt fleira. Þau eru líka búin að bjóðast til að vera hjá krökkunum eða taka þau til sín þegar þar að kemur þannig að nú ætti allt að vera í orden.

Á sunnudaginn sungu krakkarnir með barórnum á jólaballi í kirkjunni. Margrét Helga hefur tekið svo miklum framförum. Hún er orðin svo örugg með sig. Þau stóðu bæði alveg alein með krökkunum (ég þurfti ss. Ekki að standa hjá þeim) og sungu fullum hálsi. Fyrir síðustu kóræfingu sagði MH við mig að í dag mætti syngja nafnið hennar. Hver æfing hefst á því að sungin er söngur þar sem nöfn allra barnnna eru nefnd og hingað til hefur verið voðalegt vandamál þegar hennar nafn er sungið og hú efur alveg snúist við en núna er hún svo örugg með sig og ánægð á allan hátt. Þetta er auðvitað mikið gleðiefni og jafnframt bænasvar þar sem hún átti dáldið erfitt á tímabili í haust. Jóel hefur hinsvegar verið svolítið lítill í sér allt í einu og mikill mömmustrákur en það hjálpar honum samt að MH er svona örugg því hann fylgir henni í einu og öllu.

Annars gleymdi ég smá hrakfallasögum af Jóel í síðustu skrifum. Hönum ss. tókst að fá gat á hausinn á aðfangadag. Hann datt um mottu heima hjá Hilla og Sólveigu. Fyrst leit þetta nú ekkert voðalega vel út en það tókst að tjasla gatinu saman með steristrip. Þetta var ekki svo djúpur skurður. Við sluppum því við ferð á spítalann enda með barnahjúkrunarfræðing og barnalækni í húsinu. Þetta var síðan allt saman vel gróið og fínt á gamlársdag. Jóel greyið varð síðan auðvitað líka lasinn, tók við af systur sinni en var mun fljótari að jafna sig.
Nú eru þau bæði frísk og spræk!
Þetta var nú bara smá innskot.

Ætli þetta verði ekki bara að duga í bili.
Bestu kveðjur úr blíðunni í Oslo!!

Jólafríið

2005-01-04T11:31:00.000Z

4. janúar 2005

Jæja, þá erum við komin heim frá Svíþjóð. Komum reyndar heim á sunnudaginn en ég hef ekki komið mér að því að skrifa fyrr. Við ss. Lögðum í hann þann 21. des. Það var reyndar útlit fyrir að við yrðum að fresta förinni þar sem MH var orðin lasin, komin með hita o.þ.h. Ég spurði hana um morguninn hvort hún treysti sér nokkuð til að fara í rútu og þá lifnaði yfir henni og hún spratt upp og sagði JÚ!!. Hún varð síðan bara hundlasin á leiðinni þrátt fyrir að hafa verið nokkuð hress um morguninn. Annars gekk ferðin vel og Tómas frændi tók á móti okkur í Gautaborg. Það var gaman að hitta Hilla frænda og fjölskyldu, ég hef ekki komið til þeirra síðan við vorum hjá þeim jólin ´98, þ.e. með mömmu og pabba. Mamma og pabbi flugu svo til Köben á miðvikudeginum og komu svo með lest þaðan. Litla fólkinu þótti ekki leiðinlegt að hitta ömmu og afa aftur. Á Þorláksmessu var nú engin skata en við fórum í Liseberg sem er tivolí þeirra Gautaborgarbúa.Þar var allt skreytt með ljósum og jólamarkaður með allskyns varningi. MH og J voru þó ekki með þar sem MH var lasin en það hefði verið gaman að geta ttekið þau með. Það voru nokkur tæki opin og svo var margt að skoða. Einnig var skautasvell í miðjum garðinum sem sumar litlar konur hefðu nú haft gaman af. En það er nú svo.
Á aðfangadag var MH orðin nokkuð hress. Í Svíþjóð hefjast jólin með Andrés önd í sjónvarpinu. Sama prógrammið hefur verið sýnt frá upphafi sjóvarpsins þar! Það er kl. 15. Við borðuðum síðan kl. 18 hamborgarhrygg sem mamma og pabbi komu með frá Íslandi. Eftir matinn var svo sungið og lesið jólaguðspjallið áður en ráðist var á pakkana. Krakkarnir voru í essinu sínu enda fengu þau engan smá helling af gjöfum! Jóel var svo glaður að fá lestina frá systur sinni að ég held að hún hefði næstum bara dugað! En annars voru þau mjög ánægð með allt saman, spil ,bækur,föt, DVD diska og fleira í löngum bunum.
Á jóladag fórum við í messu í íslensku kirkjunni í Gautaborg. Það var gaman að syngja jólasálmana. Litli stubbur sofnaði reyndar í messunni, var svolítið þreyttur eftir aðfangadaginn. Svo var hangikjöt á boðstólum í Röliden – Að sjálfsögðu frá Íslandi. Það var ekkert smá gott!! Mig var búið að dreyma um hangikjöt alla aðventuna.
Dagana milli jóla og nýjárs tókum við því bara rólega. Það var farið í gönguferðir, kíkt í bæinn og farið á skauta og bara slappað af. Við fjölskydan höfum ekki sofið jafnvel lengi. Margrét Helga tilkynnti strax fyrsta daginn að hún ætlaði að kúra hjá ömmu og afa og tryggði sér pláss þar allan tímann. Litli mömmustubbur svaf nánast í fanginu á mömmu sinni og fannst ekki slæmt. Svaf allar nætur og meira að segja frameftir. Þannig að þetta var eins og besta hvíldarinnlögn.
Við fórum nokkur í bíó að sjá mynd sem heitir Så som í himmelen alveg stórkostleg sænsk mynd. Ef hún verður sýnd heima mæli ég hiklaust með henni!!

Að sjálfsögðu setti flóðbylgjan í austur Asíu mark sitt á hátíðarnar. Mikið var sagt frá þessu í fréttum þar sem mjög margir Svíar urðu fyrir barðinu á náttúruhamförunum. M.a. var einn af bestu vinum Stefáns frænda míns þarna úti en hann og fjölskylda hans sluppu ómeidd þar sem þau höfðu farið í ferð þennan dag aðeins stuttu áður en flóðið skall á. Það var alveg svakalegt að fylgjast með þessu í fréttunum sem voru mjög reglulega yfir daginn og sorglegt að lesa blöðin þar sem mikið var af viðtölum við fólk sem hafði lent illa í katastrofunni. Á gamlársdag var öllum opinberum flugeldasýniningum aflýst og peniningarnir látnir renna í söfnun til stuðnings fórnarlamba og einnig var almenningur hvattur til að gera slíkt hið sama. Þrátt fyrir þð var nú talsvert skotið upp á miðnætti. Kristján keypti bara nokkur stjörnuljós handa krökkunum sem þau kveiktu á fyrir matinn.

Það var borðaður kalkúnn ala mamma. Aðalmálið var kryddið- creolakrydd og kalkúnakrydd sem fékkst nú reynda ekki í Svíþjóð en skv. innihaldslýsingu sem Agla Marta sendi frá Íslandi var hægt að redda því. Kalkúnninn smakkaðist sérlega vel enda keyptur ferskur.
Nýjársdagurinn var tekinn rólega, hugað að heimferð og slíku því sunnudaginn 2. jan. var planið að halda heim. Mamma og pabbi áttu flug þa´til Íslands og við ákváðum að taka rútuna sama dag. Það er nú aldrei auðvelt að þurfa að kveðja en allt á sitt upphaf og enda og mikilvægt að njóta þess sem maður hefur hverju sinni.
Þá erum við ss. komin aftur á Sinsen. Krakkarnir eru byrjuð aftur í barneparken en Kristján er ennþá í jólafríi. Skólinn hefst aftur á fimmtud. Ég er enn með bumbuna- ég hélt reyndar að barnið ætlaði að koma á annan í jólum þar sem ég fékk svo mikla samdráttarverki um nóttina og var svo með veika samdrætti, reglulega í nokkra daga á eftir. Þetta stafaði nú bara líklegast að því að barnið var að skorða sig enda kom það á daginn þegar ég fór í skoðun í gær að það er komið vel niður í grindina ss. Búið að skorða sig. Ætli þetta verði ekki bara á réttum tíma eins og venjulega, mér finnst allavega hæpið að ég fari framyfir- en þó veit maður aldrei! Allvega erum við tilbúin. Við Margrét Helga fórum í bargær að kaupa smá gjöf handa litla barninu. Hún er nú lengi búin að vera á því að kaupa kjól en svo sá hún svo fínan Bansímongalla í H&M sem hún keypti og var alveg alsæl með. Svo fékk hún líka að kaupa inniskó handa sér og bróður sínum.
En nú held ég að ég láti þetta gott heita í bili. Ég vil bara nota tækifærið og þakka fyrir allar góðar kveðjur og gjafir og bið öllum Guðs blessunar á nýju ári.

Advent på Sinsen

2004-12-18T22:35:00.000Z

Laugardagur 18. des. 04

Jæja, þá er að verða vika síðan ég koma einhverju á bla ð síðast. Vona að fastir lesendur séu ekki farnir að missa voninina, þ.e.a.s. ef þeir eru þá einhverjir. Jú, ég veit nú að allavega nánustu ættingjar kíkja á þetta.
Nú er spurning hvort ófríska konan með gullfiskaminnið muni eitthvað á því sem á daga fjölskyldunnar hefur drifið sl. viku.
Síðasta mánudag fékk Kristján afhent heimaprófið sem stóð yfir fram á fimmtudag. Ég held honum hafi bara gengið nokkuð vel, allavega leist mér vel á það sem hann skrifaði. Efnið fjallaði að mestu um kristilegt uppeldi og ábyrgð fjölskyldunnar í þeim efnum. Hann gat valið um tvö ritgerðarefni og var held ég einn af fáum sem völdu þetta. Mánudagseftirmiðdagurinn var nýttur til að skreyta og setjva saman piparkökuhúsið. Það fengi kanski ekki fyrstu verðlaun í piparkökuhúsasamkeppni Kötlu (er það ekki annars Katla sem stendur fyrir slíkri keppni í Kringlunni ár hvert??) en þetta er húsið okkar og við erum bara svo ánægð með það. Margrét Helga og Jóel sáu um að skreyta. Mamma fann út að best var að setja bara smá glassúr í bolla og leifa svo bara litla fólkinu að nota fingurna í þetta svo þetta er bara ægilega krúttlegt. Húsið minnir mest á eþíópskt “djigga”- hús (dæmigert íbúðarhús í Addis) og finnst mér það bara mjög við hæfi!!
Eins og ég sagði frá í síðustu skrifum fengu systkinin að kaupa jólagjafir handa hvoru öðru. Það er mikið búið að reyna að útskýra að þetta eigi allt saman að vera leyndarmál fram að jólum en það er erfitt fyrir lítlar manneskjur að skilja tilganginn með því. MH er auðvitað löngu búin að kjafta í bróður sinn hvað hún keypti handa honum en ég held hann skilji ekkert hvað hún er að tala um. Hún reynir svo stöðugt að veiða upp úr honum hvað hann keypti. Einn morguninn í vikunni lágum við hjónin enn í rúminu og börnin voru í sínu herbergi að spjalla saman eins og gerist oft á morgnana. Þá heyrum við MH spyrja Jóel:” Keyptir þú eitthvað handa mér? Hvað keyptirðu? Var það eitthvað Barbie?! Og í gær spurði hún mig sömu spurninga.. Hún er anars orðin mjög spennt litla konan og lætur það óspart bitna á bróður sínum. Spenningurinn er samt eiginlega fyrst að byrja núna sem betur fer, hefur ekkert verið eitthvað yfirþyrmandi á aðventunni og við höfum haft okkar undirbúning í rólegheitum.
Fyrr í vikunni komu þau heim með jólapakka til mömmu og pabba sem þau hafa búið til í barneparken, það verður spennandi að opna þá pakka. Ég spurði MH hvort þau hefðu búið til pakka handa okkur en hún sagði að það hefði verið Arnveig (önnur af leiðbeinendunum) Hún átti þá að sjálfsögðu við hver pakkaði inn á meðan ég var að meina innihaldið!
Á Miðvikudaginn var síðasta kóræfingin hjá barnakórnum fyrir jól. Að venju var voða spenna hjá systkinunum. Þetta var í fyrsta skipti sem Margrét Helga tók virkan þátt í æfingu. Hún var bara smá feimin fyrstu 10 mín. En svo söng hún fullum hálsi, færði sig meira að segja úr mínu fangi í sér sæti og var bara voða sjálfstæð og dugleg. Mamma var svo stolt af henni. Þetta er allt að koma. Jóel hefur hins vegar frá byrjun verið miklu ófeimnari. Í lok æfingarinnar fengu krakkarnir svo jólahressingu.
Á finntudagskvöld var öllum boðið í julemiddag á skólanum í tilefni skólaloka. Það var gaman að smakka norskan jólamat sem er nú talsvert frábrugðinn þeim íslenska. Þar var á boðstólum lutefisk sem ég hef alltaf haldið að líktist eitthvað skötu en gerir það nú ekki. Skatan er nú betri!! Svo var pinnekjött og ribbe (sem ég skil nú reyndar ekki alveg hvernig þeir fara að að borða...) og ýmislegt fleira. Þetta braðgaðist mest mjög vel. Alltaf gaman að prófa eitthvað nýtt. MHK og JK voru dugleg að borða og fóru svo strax að hlaupa með hinum krökkunum (þ.e. stelpunum, Jóel var eini strákurinn). Jóel hljóp um allan matsalinn með beran magan og buxurnar á hælunum...Þegar mamma spurði hvað þetta ætti eiginlega að þýða sagðist hann vera að sýna litla barnið sitt, hann segist sko vera með lítið barn í maganum eins og mamma!!
Annars var ég voða glöð þegar Kristján var búinn með prófin, það var eiginlega öll fjölskyldan í prófum. Mér tekst alltaf að stressa mig líka. Í gær fóru svo feðgarnir að sinna erindum í bænum á meðan við mæðgurnar reyndum að gera heimiliða ðeins huggulegar útlýtandi en það hefur verið sl. vikuna. Það þurfti líka eiginlega að gefa systkinunum frí frá hvort öðru í smá stund þar sem jólaspenningurinn kemur dáldið mikið fram í slagsmálum. Þegar feðgarnir komu heim hafði litli stubbur sofnað og vildi svo helst ekkert vakna. Hann var síðan voða stúrinn enda var hann líka kominn með hita og vildi bara leggja sig aftur- ekki mjög líkt honum. Hann var síðan með hita í nótt en var svonánast hitalaus í morgun þótt hann hafi verið hálf druslulegur í dag litla skinnið.Ég ákvað því að fara með litlu frökeninni í bæinn að klára jólagjafainnkaupin. Það fannst henni ekki leiðinlegt. Ég passaði mig á því núna að koma ekki nálægt verslunarmiðstöðvunum en hélt mig við Karl Johann og Storgata. Þá var þetta bara nokkuð þolanlegt.
Jæja, ætli þetta sé ekki bara að verða ágætt í bili. Annars er stefnan tekin á Svíþjóð á þriðjudaginn. Ef ég næ ekki að blogga meira fyrir jól óska ég öllum sem lesa þetta gleðilegra jóla og Guðs blessunar á komandi ári.

Lýsi, skautar og fleira

2004-12-13T19:33:00.000Z

Sunnudagur 12. desember 2004

Jæja, þá er kominn þriðji sunnudagur í aðventu. Tíminn flýgur áfram. Ég sagði frá því í síðustu skrifum að allt sem ég hefði skrifað hefði þurrkast út. Það þurfti nú síðan ekki meira til en að tölvuséníið bróðir minn opnaði síðuna heima hjá sér í tölvunni og þá var nú bara allt saman þarna ennþá ,mér til mikillar gleði. Það virðist sem eitthvað sé í ólestri hjá blogspot því þetta kemur og fer en allavega ekki búið að eyða neinu. Þrátt fyrir það ætla ég héðan af að skrifa þetta á ritvinnslunni og færa svo bara yfir. .

Íslenskt lýsi...

Fyrir þá sem hafa velt því fyrir sér þá er lýsi ekki vel til þess fallið að skúra með því gólf!!! Á fimmtudaginn minnir mig, var einhver fita á eldhúsgólfinu sem ég hélt í fyrstu að væri smjör sem hefði klínst eitthvað frá krökkunum. Á sama tíma lak úr ískápnum eitthvað sem ég heélt að væri vatn og skellti því moppunni yfir það svo krakkarnir stigju ekki í það. Svo þegar þrifin hófust kom annað á daginn. Ég skildi ekki hvað það var voðaleg lýsislykt og hversvegna í ósköpunum fitan virtist bara aukast við að skúra. Þegar ég opnaði ískápinn sá ég að lýsisflaskan góða frá Íslandi lá á hliðinni og var ss. sökudólgurinn. Nú er bara spurning hvort lýsið eigi einhverntíma eftir að nást gólftuskunni því það hefur enn ekki gerst þrátt fyrir ítrekaðar þvottatilraunir. Nú er bara málið að muna að aldrei leggja lýsisflöskuna á hliðina og alltaf aðgæta hvort tappinn sé ekki örugglega vel skrúfaður á. En nóg um lýsi.

Ég er loksins búin að græja myndir í jólakort svo þau verða væntanlega send út fyrir helgi. Verð eiginlega að drífa í því þar sem við förum til Svíþjóðar næsta þriðjudag. Við ætlum sem sagt að vera þar yfir jólin hjá Hilla bróður hennar mömmu og fjölskyldu og auk þess ætla foreldrar mínir að koma líka. Það verður gott að koma þangað, þau eru alveg sérlega gestrisin. Ég sé líka í hillingum allar barnapíurnar sem verða þarna! Þetta verður góð afslöppun fyrir mig svona í lok meðgöngunnar.

Kristján kláraði annað prófið sitt á fimmtudaginn og næsta próf sem byrjar í dag og stendur fram á fimmtudag er heimapróf. Það er erfitt að lesa mikið fyrir það svo hann fékk ágætis pásu um helgina. Á laugardaginn skiptum við liði. Það var eiginlega löngu orðið tímabært að systkinin fengju að vera í sitthvoru lagi, það er nauðsynlegt fyrir þau svona inn á milli. Kristján fór með Margréti Helgu að kaupa skauta og jólagjöf handa Jóel en við mæðginin fórum í bæinn að ná í jólakortin og svo fékk litli stubbur að kaupa jólagjöf handa systur sinni.
Kristján verður eiginlega sjálfur að lýsa skautaferðinni með litlu prinsessunni. Hún er ss. Búin að biðja um þetta síðan hún uppgötvaði skautasvellið á Karl Johan f. viku síðan! Allavega veit ég að feðginin áttu mjög góðan dag saman og litls skautadrottningin kom alveg uppgefin heim með ískalda litla fætur. En sem betur fer var mamma nýbúin að kaupa hitapoka svo hún kom sér vel fyrir í sófanum með hitapokann og sængina og horfði á Bangsímon á meðan hún var að fá hita í kroppinn.
Jóel fannst gott að hafa mömmu aðeins út af fyrir sig. Það var reyndar algjör bilun að vera í bænum, brjálæðislegri traffík en nokkurntíman og verra en nokkurntíma í Reykjavík! Ég skil heldur ekki alveg þessar verslunarmiðstöðvar hér. Það eru svakalega þröngir gangar og margar hæðir og ekki bætir úr skák að hitinn er skrúfaður upp úr öllu valdi. Þar að auki er hvergi hægt að setjast niður nema kanski við kaffiteríurnar en þar eru samt aldrei nema svona þrjú borð og það dugar skammt í þessum fjölda. Má ég þá frekar biðja um Kringluna eða Smáralindina já eða helst bara gamla góða Laugaveginn!! Hvað um það, okkur tókst að ná í myndirnar og gerðurm svo tilraunir í leikfangabúðunum Jóel var sko alveg með á hreinu hvað hann ætlaði að gefa systur sinni: Eitthvað Barbie! Hann kom fljótt auga á risastórt prinsessu Barbiehús sem hann vissi alveg að Margréti Helgu langaði í. Mamma var nú ekki alveg á því en þá benti hann á stórann prinsessu Barbiehestvagn með hestum og dúkkum og öllu!
Það endaði með því að við forðuðum okkur út úr Oslo City (verslunarmiðstöðinni) og út á Karl Johann þar sem við fundum plötuverslun. Þar fann litli maðurinn DVD mynd handa systur sinni: Barbie: Hotubrjóturinn þar sem Barbie dansar við tónlist Tschaikovskis. Hann var hæstánægður með þessa gjöf og rétti afgreiðslumanninum hana sjálfur.
MH keypti líka gjöf handa bróður sínum og nú er aðalmálið að fá þau til að kjafta ekki frá!!

Á laugardagskvöldið fengum við svo gesti. Ragnheiður og Óli kíktu í kaffi eftir að stubbarnir voru sofnaðir og áttum við fínt kvöld.

Í gær (sunnudag) fórum við svo öll fjölskyldan saman í skautaferð niður á Karl Johann. Það var að sjálfsögðu tekinn með matpakki að norskum sið og heitt kakó í brúsa. Jóel átti að fá að prófa skautana og fékk að byrja. Þetta var dáldið erfiðara en hann hafði haldið og endaði með nokkrum tárum! Honum fannst miklu skemmtilegra að hlaupa um svellið í kuldaskónum og gæða sér á piparkökum hjá mömmu! Litla konan hins vegar er orðin alveg ótrúlega dugleg. Nær alveg jafnvægi og getur staðið sjálf upp þegar hún dettur. Nú þarf hún bara að læra að renna sér. Annars var þetta allt saman fest á filmu.

Ég fór svo heim með krakkana í leigubíl þar sem fótboltaþyrstur bóndinn skellti sér á sportbar til að sjá Eið Smára skora mark gegn Arsenal.

Dagurinn endaði svo á því (eftir að þreytt móðirin hafði lagt sig!) að við hjónin horfðum á norska kvikmynd á DVD. Buddy heitir hún og gerist að mestu hér í nágreninu. Skemmtileg mynd.

En nú er bara að vinda sér í jólakortin.....

Gullmolar:
Systkinin eru orðin mjög meðvituð um það að fjölskyldan er að stækka. Margrét Helga spjallar reglulega við litla barnið í maganum sem NB hún hefur hefur hugsað sér að sjá alfarið um þegar það kemur í heiminn!Hún segir barninu að fara nú að koma út en svo líka frá því sem hún er að gera. Hún er svo móðurleg með hana Sissu litlu sína og gefur henni brjóst og skiptir á henni og hvað eina. Jóel er kanski ekki alveg eins meðvitaður um hvað er að gerast en hann passar vel upp á Diddu litlu sína svo segist hann vera líka með lítið barn í maganum og maður verður að passa að það meiði sig ekki þegar maður kitlar hann og svoleiðis.....

Aldrei að treysta tölvum!

2004-12-09T21:23:00.000Z

Var að komast að því mér til mikillar gremju að allt sem ég er búin að blogga hingað til væri dottið út. Var að vonast til að ég gæti notað þetta sem dagbók líka fyrir okkur til minningar, borgar sig greinilega að prenta út eða vista þetta einhversstaðar annarsstaðar. Er annars að vonast til að tölvusnillingurinn bróðir minn kunni einhver ráð við þessu. Var ferlega svekkt þegar ég uppgötvaði þetta. Annars er bara allt gott að frétta. Ég er bara orðin nokkuð góð í fætinum en þori ekki út nema með broddana og vafin á báðum fótum því það er alveg ferleg hálka sem ekki kann góðri lukku að stýra í öllum brekkunum hér.
Nú þarf ég að ryfja upp hvað hefur á daga okkar drifið síðan ég skrifaði síðast.
Jú, fór í bæinn á mánudaginn meðan krakkarnir voru í barneparken og stússaðist dáldið. Gleymdi reyndar ljósmyndinni sem ég ætlaði að nota í jólakort en það var svo sem nóg annað sem ég þurfti að útrétta. Kristján er bara búinn að vera á fullu að æesa fyrir próf í Islam og Livssyn sem hann tók í dag. Mér fannst hann bara vera nokkuð sáttur þegar hann kom heim. Nú á hann eitt próf eftir sem er úr öllum hinum fögunum (uþb 5-6 fög) sem er heimapróf frá mánudegi til fimmtudags og einhvernvegin þverfaglegt.
Börnin eru alltaf jafnánægð í barneparken og er alltaf að fara fram í norskunni. Á mánudagskvöldið vorum við boðin til hjónanna sem búa hérna fyrir neðan okkur. Þau eiga lítnn strák sem MH og J leika sér stundum við. Jóel vaknaði svo ég hafði hann í fanginu hjá mér niðri í smá stund. Þá komst ég að því að hann skildi allt sem sagt var við hann á norsku þótt hann svaraði á íslensku. Það sama á við um MH. Þetta kemur örugglega bara allt í einu.
Í gær fór ég í mæðraskoðun, enn eina ferðina, það er tvöfalt oftar skoðanir hér en heima en þeir eru víst eitthvað að reyna að breyta þessu. Allavega gengur allt rosa vel og ég er eiginlega bara hressari núna en fyrir nokkrum vikum síðan. Var held ég bara eitthvað hálflasin.
Í gærkvöld fór ég til Torill að horfa á DVD diskinn með Gospelkórnum. Tölvan okkar neitar að spila hann, þ.e.a.s. hann hikstar alltaf svo hún bauð mér að koma og kíkja á hann. Hún var sjál mjög hrifin og mér fannst alveg frábært að sjá þetta enda búin að hlakka mikið til. Diskurinn sem ég er með er reyndar eitthvað gallaður því hann neitar að spila eitt lagið. Fæ kanski nýjan til að sýna á skólanum.
Annars er ég bara búin að taka því rólega í dag, ágætt að gera það svona inn á milli. Fór reyndar með krakkana út í búð og svo í fiskabúð sem er hérna í hverfinu, svakalega flott, Nemó á sko heima þar!
Ég verð að hætta núna þar sem lítill stubbur er vaknaður, á það til að koma fram seint á kvöldin til að tékka á mömmu sinni!

Hrakfallabalkur

2004-12-03T22:50:00.001Z

Jæja, tha er buid ad lækna tølvuna svo nu sit eg bara eins og gellurnar i biomyndunum uppi i rumu med tølvuna i fanginu. Eins og yfirskriftin ber med ser tokst mer ad slasa mig i vikunni. Eg var ad koma fra thvi ad skila krøkkunum i barneparken og stod svo bara herna uti i brekku og var ad spjalla vid eina mømmuna thegar eg bara skyndilega hrundi nidur, økklin bara gaf sig og eg sem var med brodda undir skonum og allt! Mer tokst tho ad koma mer heim en Kristjan thurfti ad hjalpa mer upp stigann og thegar eg kom inn og var komin ur skonum blossadi upp thessi lika gridarlegi sarsauki ad mig svimadi og var fløkurt svo eg var eiginlega viss um ad lidbandid hefdi alveg farid. En thetta for allt betur en a horfdist. Eg køldi fotinn vel og Ann Kristin keypti fyrir mig super ithrotta studningssokk. Mer tokst fljotlega ad fara aftur ad stiga i fotinn og get nuna alveg gengid thott økklinn se pinu bolginn og marinn. Eg er med laus lidbønd fyrir og ekki minnkar .thad vid olettuna. Thar sem astand mitt var ekki upp a marga fiska i gør helt eg mig bara inni til ad koma i veg fyrir frekari slys. Kristjan for i fyrsta profid i morgun og kom bara mjøg sattur heim. Eftir hadegid skruppum vid hjonin svo i bæinn thar sem Ann Kristin og Geir hæfdu bodist til ad passa fyrir okkur. Thad var fint adeins ad komast ut barnlaus. Forum bara a røltid og fengum okkur sidan svakalega gott italskt braud a barnum efst uppi i Radison SAS hotelinu, med utsyni yfir borgina.
A morgun stefni eg svo a adra bæjarferd med Ragnheidi æskuvinkonu minni sem byr einnig her i Oslo.

En nu held eg eg segi goda nott.
HVS

Hrakfallabalkur

2004-12-03T22:50:00.000Z

Vetrariki

2004-11-30T21:50:00.000Z

Thad er enn kalt i Noregi en voda jolalegt og koselig. Nu man eg ekki nakvæmlega hvar eg hætti sidast en allavega voru bakadar piparkøkur a laugardaginn. Thad er sama med piparkøkudegid og kokostoppana, tthad verdur alltaf eitthvad ødruvisi hja mer en hja mømmu og ømmu thott eg noti sømu uppskrift. Mer tekst aldrei ad gera degid nogu medfærilegt med theim afleidingum ad køkurnar verda og thykkar og grovar. En hvad um thad, krakkarnir høfdu gaman af thessu og køkurnar bragdast agætlega thott ekki seu thær serlega fallegar!
Adfaranott sunnudagsinsvar eitthvad litid sofid og endadi med thvi ad vid vorum komin a fætur kl. 6 sem er sem betur fer mjøg ovenjulegt. Joel ss. vaknadi og tokst ad vekja systur sina og thau stodu i theirri tru ad dagurinn væri bara alveg komin thott modir theirra reyndi eftir besta megni ad sannfæra thau um hid gagnstæda. Vid foreldrarnir nadum tho adeins ad skiptast a ad hvila okkur fram til kl. halfellefu thegar vid akvadum ad fara i fjølskyldumessu i Sinsenkirkjunni thar sem vid høfdum hvorki farid i messu eda a samkomu i heilan manud vegna veikinda og ymislegs annars. Systkinin voru ordin mjøg threytt ad messu lokinni. Reyndar vildi Joel ekki fara heim thvi hann ætladi ad fara a koræfingu (koræfingarnar fara ju fram tharna i kirkjunni) sem synir hvad honum finnst gaman i kornum. En ad lokum tokst ad koma honum heim. Eftir hadegid løgdum vid okkur svo øll fjølskyldan og ekki var vanthørf a . Eftir heitt kako og smakøkur for eg svo ut i snjoinn med krakkana til ad threyta thau fyrir nottina a medan Kristjan reyndi ad lesa adeins fyrir prof. Fyrsta profid er a føstudaginn og svo eru tvø ønnur stor prof framundan svo thad er nog ad gera.

I gær eftir barneparken høfdum vid svo føndurdag. Krakkarnir bjuggu til hrikalega sæta engla ur klosettrullum, kreppappir og bomull, uppskrift sem eg man enntha sidan i sex ara bekk! Kanski eg geti sett myndir af englunum a netid thegar tølvan okkar er komin i lag. Hun er ss. nuna a PC- klinikk her i bænum thar sem a ad hreinsa hana af virus og tha vonandi gengur allt betur. Spurning hvort hun hafi ekki bara smitast af Kristjani tharna um daginn (ha, ha, ha,)
Annars bjuggum vid lika til gullstjørnur og hengdum upp i herbergisglugganum hja krøkkunum. Theim finnst thetta jolastuss voda skemmtilegt og ægilega huggulegt ad hafa svona jolalegt. Reyndar kalla thau, eda allavega Joel, adventuljosid sem eg keypti "jolalettid" (jolalegtid). Joel finnst thad svo fint ad hann a erfitt med ad snerta thad ekki sem endadi med thvi ad i dag tokst honum ad fa thad i golfid med theim afleidingum ad thrjar perur sprungu. Theim finnst alveg agalegt ad jolalettid skuli vera bilad. Spurning um ad athuga med nyar perur.

I dag var svo heilmikil veisla hja okkur. KoMbi, th.e. bekkurinn okkar kom heim til okkar (9 fullordnir og 4 børn med okkur) thar sem haldin var ethiopsk matarveisla. Thad var voda gaman og krøkkunum fannst ekkert sma gaman ad fa gesti. Thad voru nokkrar tegundir af ethiopskum rettum a bodstolum og avextir, smakøkur og sælgæti i eftirrett ad ogleymdu ethiopisku kaffi. Eg er ss. vel sødd nuna!

Held eg lati thetta duga i bili enda klukkan gengin i midnætti. Vonast til ad fa diskana med gospelkornum med postinum a morgun- er vægast sagt spennt ad sja og heyra!

HVS

Gullkorn: Hugmyndir ad nøfnum a litla barnid fra systkinunum

Margret Helga eda Joel
Dindill eda Fress...
(er ekki viss hvad vid eigum ad nota....!)

Allt a kafi i snjo

2004-11-26T21:35:00.000Z

Ja, ja, her hefur snjoad og snjoad ut i eitt i allan dag. Ef ekki rignir og rignir tha bara snjoar og snoar- mun betra samt med snjoinn. Reyndar er eg eins og børnin finnst snjorinn ædi, tha er heldur ekki eins dimmt. Krakkarnir attu fri i barneparken i dag, allar fostrurnar i Oslo voru a namskeidi sem var reyndar haldid her a Fjellhaug svo vid hittum thær herna i hadeginu. Thad var svona adventslunsj i dag svo eg skellti mer yfir med børnin ad borda norskan adventuhadegismat. Margret Helga tekur øllu svona mjøg hatidlega og heimtadi ad fa ad fara i kjol og setja slaufu i harid en mer tokst ad fa hana til ad far milliveginn og fara i gallapilsinu sem hun reyndar fer helst ekki ur. Hun fer eiginlega aldrei i buxur, thad er bara pilsid dagsdaglega og svo velur hun ser kjol ef hun er ad fara i kikrkju, i matarbod o.s.frv. Tha tharf lika litli kallinn ad fara i skyrtu og nu er hann reynda farinn ad krefjast thess ad fa lika slaufu um halsinn vid hvert tækifæri! Seinnipartinn foru krakkarnir svo ut i snjoinn ad leika ser a sledanum med pabba medan mamma reyndi ad leggja sig. Svaf vodalega litid i nott thar sem Joel svaf illa.
Annars er eg buin ad baka eina sort i vidbot. Bakadi kokostoppana hennar ømmu sem urdu nu engir toppar hja mer, halfgerdar svona flatkøkur frekar, en thær bragdast vel thratt fyrir thad.
A morgun er thad svo piparkøkubaksturinn svo nu er ad demba ser i ad bua til degid, ætla ad hafa thad tilbuid fyrir morgundaginn thar sem Fagermoenmædgurnar koma um 10 leytid i fyrramalid. Thetta verdur voda gaman ekki sist fyrir litla folkid.

Jola, jola...

2004-11-24T18:15:00.000Z

Eins og thid hafid tekid eftir er Kristjan kominn a rol, sem betur fer, thetta var su svakalegasta flensa sem eg hef a ævi minni vitad. Vid hin erum enn frisk og verdum vonandi afram.
Annars er eg komin i thviligt jolaskap. For i bæinn asamt Ann Kristine sem er med okkur i bekk (konan hans Geirs sem eg hef minnst a) a manudaginn og keypti m.a. jolaføndur sem eg var ad dunda mer vid i gær eftir koræfingu. Keypti reyndar tvo pakka af føndri- englum- thannig ad eg a annan pakkann til goda. I gær for eg svo i annan verslunar leidangur og keypti adventukrans og jolastjørnu svo nu er ordid ægilega jolalegt hja okkur. Thetta er nu eiginlega dalitid svindl, erum meira ad segja adeins farin ad stelast til ad hlusta a jolaløg! En vid verdum ekki her um jolin svo tha verdur bara ad njota adventunnar lika. Eg bakadi eina sort af smakøkum i dag og ef eg verd i studi i kvøld baka eg kanski meira. Er reyndar ad fara ad syngja a samkomu her nidri i daglistua a eftir svo vid sjaum hvad setur.
A laugardaginn ætlum vid svo ad baka piparkøkur asamt Fagermoen. Margret Helga er buin ad bida spennt eftir ad geta bodid Tuvu vinkonu sinni i heimsokn svo hun er voda glød.

Eg uppgøtvadi i gær ad eg hef gleymt einum af uppahalds joladiskunum minum heima a Islandi- i Hatidarskapi_ skil eiginlega ekki alveg hvernig eg hef farid ad thvi! Spurning hvort eg verdi ekki bara ad bidja um ad fa sent øryggisafrit!

Annars er her bara snjor og aftur snjor sem mer finnst eiginlega bara fint thvi tha er ekki eins dimmt. Reyndar tekur daldid a ad ganga upp brekkurnar thvi ekki minnkar bumban!! En vid erum buin ad kaupa snjothotu til ad draga krakkana a i leikskolann og mer finnst thad eiginlega audveldara en ad yta theim badum i kerunni, sem er nu lika a mørkunum ad thola thau bædi. Theim finnst heldur ekkert leidinlegt ad vera dregin a sleda. Her eru engar lagnir i gangstettum svo madur kemmst allt med sledann.

Læt thetta duga ad sinni

HVS

The president

2004-11-23T21:50:00.000Z

"Of course it's possible that Bush tried marijuana either at Yale in the 1960's or a few years later at Harvard. But there are some compelling reasons why he probably didn't. One is the distate he has so often voiced for the psychedelic turn of music in the late 1960's -even the Beatles- a charecteristic of people deeply into hallucinogenic substances. Another was his own almost obsessive desire to stay healthy: the long workout runs (and eventually a completed marathon), the carrot diets and THE REFUSAL TO DRINK ALCOHOL IN THE MORNING". spaid i thad nu ma tulka thad ad halda sig fra fløskunni a morgnana sem "health obsession" for crying outloud segi eg nu bara.

Thetta stjørnuvitlausa brot er ur bok sem eg keypti og heitir "a man of faith" og er skrifud med samthykki Bush og fjallar um truargøngu hans. Bokin, sem er ny er skrifud af afar virtum bladamanni og veitir agaeta innsyn i thad hvernig kristin tru hefur umbreytt forsetanum og styrkir hann i annasømu starfi. Tho eg hafi lesid bokina upp til agna og haft gaman ad, tha er otrulega mikid af svona skrytnum pælingum eda hvad menn vilja kalla thetta. I minum huga er Bush hvorki betri ne verri eftir lesturinn... enda ekki mitt ad dæma... til thess hefur valist annar hæfari.

Annars er eg her følur og grar vid tølvuna eftir ansi heiftarlega flensu. Nu er ad taka sig saman og hefja proflesturinn.

sunnudagskvøld

2004-11-21T21:21:00.000Z

Eg held eg verdi ad byrja a thvi ad leidretta sjalfa mig fra thvi sidast. Eg veit ekki hvort thetta hefur eitthvad med olettuna ad gera en minnid i mer er alika og i gullfiski! Allavega tha for eg nu ekki alveg rett med thegar eg sagdi ad Kristjan minn væri alveg fra og gæti ekkert gert thvi rett adur en eg for ut a føstudaginn vaskadi sarlasinn madurinn upp og threyf eldhusid sem var ordid vægast sagt illa utlitandi. Reyndar er thad a godri leid med ad fara a sama veg aftur en vonandi tekst mer ad bjarga tvi a morgun.
Annars var eg ad koma ad samkomu her i "dagligsua" a Fjellhaug. Eg akvad thar sem børnin voru sofnud svo snemma ad drifa mig, samkomurnar byrja kl. 20. Eiginlega hafdi eg ætlad mer ad vera heima og thrifa, ekki veitir af en akvad svo ad feta i fotspor Mariu og fara heldur og hlyda a Guds ord, sem var alveg harrett akvørdun hja mer, draslid fer ekki neitt!!
Reyndar førum vid oftast i missolnsalen a samkomur kl. 17:30 a sunnudøgum thvi thar eru barnasamkomur en Kristjan er enn ekki ordinn nogu sprækur til ad vera ad flækjast ut og eg get ekki farid ein med krakkana svo eg for a samkomu her i kvøld i stadin sem var mjøg
fint.
Annars er hann nu ad hressast, kemst vonandi eitthvad i skolann i vikunni tho ekki se eg viss um ad thad verdi a morgun.

I gær forum vid i Sinsen kirkjuna thar sem krakkarnir voru ad syngja med narnakornum og eg ad spila. Tehtta gekk rosa vel. Systkynin sungu nu reyndar ekki mikid thegar a holminn var komid, en fannst thetta alveg svakalega spennandi allt saman. Margret Helga dressadi sig upp ikjol og sparisko og bad mig meira ad segja ad setja slaufu i harid. Joel var i hvitri skyrtu med slaufu um halsinn ekkert sma herralegur. Thau voru svo sæt og fin og stodu svo prud og falleg thratt fyrir ad mamma væri ad spila. Eg tok videovelina med en thar sem eg thurfti ad stilla henni upp adur en korinn byrjadi ad syngja vard sjonarhornid dalitid undarlegt en allavega eigum vid sma minningu um thetta. Thad sest allavega i systkinin.
Eftir atburdinn i kirkjunni var okkur svo bodid til Fagermoenfjølskyldunnar sem byr her a lodinni, Torill Fagermoen stjornar bædi barnakornum og Entrust, kornum sem eg syng i. Hun er anars tonlistarkennari a Fjellhaug og Tor Erling, madurinn hennar kennir lika vid skolann. Thau eiga tvær dætur, Tuva 3 1/2 ars og Vilde 1 ars. Tuva og Margret Helga hafa nad vel saman og Margret Helga er glød ad hafa eignast vinkonu her. Thau eru lika med svaka flott leikherbergi og systkinunum leidist ekki ad fara thangad i heimsokn. Vid lentum i laugardagsgraut og finerii hja theim svo thetta var hinn besti dagur. Gott ad fa sma tilbreytingu og komast adeins ut og hitta annad folk.

Her er enn kalt, 5- 10 gradur en voda fallegt vedur og logn. Eg er ad komast i heilmikid jolaskap og er ad leggja drøg ad smakøkubakstri og jolaføndri. Vid verdum reyndar i Svithjod um jolin en thad er alltad notalegt ad skreyta sma og eiga nokkrar smakøkur ad narta i a adventunni, thad finnst mer allavega.
En nog i bili, ætla ad fara ad huga ad "tjudlingnum" minum
KV
HVS